Niet naar buiten willen (deel 1)
Ik werd gebeld door een jongedame dat ze samen met haar vriendin een hele lieve jonge Friese merrie had gekocht. De merrie was nog maar net onder het zadel, maar deed alles heel braaf. Ze hadden zelfs al een aantal keer met haar buiten gereden, zonder problemen.
Helaas was daar verandering in gekomen sinds de merrie was geschrokken van een vrachtwagen buiten. Sindsdien liep het allemaal niet meer zo soepel. De merrie begon om te draaien, achteruit te lopen, te staken, kortom de hele trukendoos van de merrie was al gepasseerd. Maar ook beide dames lieten zich niet kennen en hadden ook de volledige inhoud van hun eigen trukendoos ingezet. Tot frustratie van beide partijen was er een patstelling ontstaan, waardoor er werd besloten maar niet meer naar buiten te gaan. Ook goed, of toch niet?
Dat is toch wat je wil? Gezellig met je paard van een buitenrit genieten op zijn tijd? Samen lekker ontspannen, genieten van de ruimte en de buitenlucht?
Op marktplaats kwamen ze mijn advertentie tegen en besloten te bellen. Na het gesprek was er weer hoop, want wat als een paal boven water stond was dat ze er alles aan wilden doen om alles vanuit het oogpunt van het paard te bekijken, te begrijpen waarom ze ging staken en hoe zij daar als eigenaar op in konden spelen zonder haar geweld aan te doen.
Daar word je toch blij van? Dat is toch bewonderenswaardig? Zucht...waren alle paardeneigenaren maar zo!