Niet naar buiten willen (deel 2)
Wat doe je met een paard dat niet graag meer het terrein af wil? Die niet weg wil van de veiligheid van de stal en zijn soort genoten?
Dat paard ga je leren wat zelfstandigheid is vanuit (zelf)vertrouwen.
Klinkt logisch, toch? Maar hoe doe je dat dan?
Ik ben begonnen in een afgezet deel van de rijbaan met een join-up. Ten eerste om te kijken met wat voor paard ik te maken heb; een brutale, een aanhankelijke, een onzekere, een alfa, een stoere, een bange, een... ga zo maar door. Ten tweede om het paard te laten zien dat ik het waardig ben om als leider te accepteren. Dat ik alle kwaliteiten van een goede leider bezit; rustig, zelfverzekerd, overtuigd, ontspannen, duidelijk, leidend, oplettend...en ga zo maar door.
Toen het voor ons beide duidelijk was met wie we te maken hadden, zijn we samen aan het trainen gegaan. Ik heb de merrie eerst oplettend gemaakt door te lopen, te stoppen, te lopen, te stoppen, haar alert gemaakt op de hulpen die ik haar aan het geven was en haar aandacht gevraagd voor mijn lichaamshouding. Let je op? Let je op mij en niet op de rest van de wereld? Op die manier verklein ik haar wereld en geef ik haar focus en duidelijkheid.
Voor een paard is er niets fijner dan een leider die duidelijkheid geeft!!
Nadat de merrie alert was op mijn hulpen voor stappen en stoppen hebben we haar opgetuigd met een hoofdstel, een longeersingel en twee longeerlijnen en ben ik met haar aan het werk gegaan tussen de dubbele lijnen op het erf. Zij voorop en ik schuin naast haar achterhand. Met de bedoeling om haar zelfstandig te laten lopen, zonder het contact te verliezen met haar leider (haar veilige factor). Dit pakte ze zo goed op dat we naar buiten zijn gegaan.
De lijnen in contact met haar lijf, mijn hand mooi in verbinding met haar mond. Ook mijn ademhaling, spierspanning en stem heb ik heel bewust ingezet om haar iedere stap te begeleiden. Op die manier heb ik ervoor gezorgd dat haar totale aandacht op mij gefocust was, om haar zo alle duidelijkheid te kunnen bieden die zij nodig had om haar angst voor het verlaten van het terrein te kunnen overwinnen. Zodra ze aarzelden gaf ik haar extra voorwaartse hulpen en zodra ze braaf doorstapte werd dat beloond. Stap voor stap ... iedere pas begeleidend zijn we naar buiten gegaan.
Met het gevolg dat ze niet is omgedraaid, niet gestaakt heeft, niet weggerend is, niks... Dat wil niet zeggen dat ze niet getwijfeld heeft, maar haar twijfel heb ik (iedere keer weer) direct weggenomen door haar duidelijkheid te bieden, door er iedere pas voor haar te zijn, door haar geen ruimte te geven om langer dan een seconde te twijfelen aan mijn intenties; voorwaarts!!
We zijn uiteindelijk 45 minuten buiten aan het stappen geweest, waarbij je haar zelfvertrouwen zag groeien. Terug op stal was onze mooie dame moe van de les en met recht! Ik heb meer dan een uur met haar getraind en in dat uur constant haar aandacht gevraagd en die aandacht heeft ze mij gegeven. Mijn dank is groot!
