Zelf jaren later, zullen niet veranderen wat is geweest. Al is het niet meer dan, niet nu. Het is de schaduw van de leegte die het worden zal. Het kleur dat het hoe dan ook zal krijgen, al word het antwoord kleurloos. Het zijn de sporen die vergeten tijden, doen herinneren aan toen. Als iets wat niet voorbij gaat, nog stilstaat, maar meewandelt in tijd. Het staat in een leeg schrift, verstopt zich in een lege boekentas, slaapt bij me op eenzame nachten. Het was er, is er en zal er altijd zijn... geweest. Als het wolkje aan de hemel. De bloem tussen het gras. Maar toch omschreven als de leegte, als dat wat is, wordt, was.