#gipskamer

[mohair-schrijft]

Ongeduldig

Ik zit in de wachtruimte van de gipskamer poli 72 en pak een tijdschrift.  ‘Zin’, heet het. Ik lees een interview van Rick de Leeuw met Gerrit Komrij. Er staan mooie, wijze woorden. Ze stellen me gerust.  

Ze giechelt luidruchtig en zwaait met haar benen heen en weer, als een kleuter.  Ik kan niet bij de grond, speelt ze. Ze kijkt hierbij schalks naar haar man. Man kijkt even opzij, zegt niets. Hij heeft het zwierige kapsel van een tiener, draagt een hippe, afgetrapte spijkerbroek. De man kijkt vermoeid en oogt oud. Na tien minuten, verzucht ze net iets te hard:  ‘nou gelukkig ben ik geduldig’.

De vrouw irriteert me. Ik klem mijn kaken even hard op elkaar. Kijk weer naar het gips om mijn linkerpols. Ik ben zeker zo ongeduldig als zij, maar zoek afleiding in mijn ergernis aan haar.