Discover Top Posts Tagged with #gorsel

No:2

Karanlığın ilk dokunuşu, her zaman bir yanılsamayla başlar.

Saat 18:45’i geçmişti ya da bir tık ilerisi. Radyoda çalan, o anlamsız yerel kanal reklam müziği, kulaklarımda paslı bir çivi gibi dönüp duruyordu. Elimde vişneli bir kruvasanla gelmeni bekliyordum; sen yalpalaya yalpalaya, koca bir çanta ile, ter ve şekerli parfüm karışımı bir koku bırakarak geldin. Yol iki saat sürecek, diyordu navigasyon. Ama biz zaten zamanı çoktan terk etmiştik. Karanlığa sürüyorum aydınlığımı geride bırakarak. Karanlık çok tatlıydı. Hızım 178’i bulmuştu, ses etmiyordu; çünkü bundan daha korkutucu şeyler çok yakında başlayacaktı. Belki de başlamıştı bile.

O, orta boylarda, siyah saçlı, esmer bir tanrıydı. Herkese benziyordu ve hiç kimseye benzemiyordu. İri gözleri vardı; kızmadığı zamanlarda o gözler insanı içine çeken, dipsiz kuyular gibi bakardı. Talihsiz bir hayatı, yoklukla terbiye edilmiş bir ruhu taşıyordu. Dert etmezdi, olduğunca yaşardı; olmadığında ise canı sıkılırdı, sessizce, derinlerde. Neden yan koltukta oturduğunu ikimiz de çok iyi biliyorduk. Sadece sürüyordum. Nehir kenarında bir oda, odanın tam ortasında bir banyo… Gülmek için bile sebep arıyorduk, çünkü asıl ağlayacağımız konular çok daha fazlaydı. Tanışalı dört yıl, sohbet etmeye başlayalı ise henüz yarım saat olmuştu. Şirince şarap, çamur gibi akan nehir manzarası… Birbirimizin arka bahçesindeki solmuş çiçekleri gösteriyorduk. Nedenler, nasıllar, telkinler, motivasyon konuşmaları… Hepsi zamanı ileri almak için söylenen yalanlardı. Doluydum, o da öyle. Yorulmuştuk. Kalem gibi ince elleriyle başımı okşadığında hikâye aslında başlamıştı; ama bu, bir hikaye değil dibe gitmenin ilk adımıydı.

#deneme #edebiyat #gorsel #karanlik #karanliksokaklaraait #sanat #melankoli