بغبط جداً الناس اللى عندهم مثابرة و بشوفها من احسن الصفات اللى اتمنى تكون عندى،، فى نفس الوقت بتعاطف مع اى حد بيقول انه تعب و مش قادر يكمل.. تعاطف مش شفقة، عشان ببقى زيه اوقات و بسأل انا ايه اللى جابنى هنا و كل ده كان ليه مع موسيقى حزاينى كدة
فكرة إن مفيش آخر للديزاين دى بقت بتخوفنى مؤخراً،، اللى هو انا مهما عملت فيه صوت جوايا بيقول لسه فيه احسن،،وسواس الهروب من المديوكرتى و ان لأ مش عايزة الموضوع يبقى نص نص بتبقى حلوة و مشجعة لحد ليميت معين بعده بتبقى ضاغطة جداً،، مع انى مأعتبرش من الناس اللى بتسعى للكمال يعنى و لا بحنتف للدرجة- الديدلاين غالبا بيدهسنى قبل ما افكر اعمل كدة - بس دلوقتى بقيت بحنتف بمزاجى لدرجة ان الحنتفة للأسف بقت مشتتة و مزعجة،، و بقيت بتضايق من نفسى ان انا اللى بسحلها فى افكارها،، بس بعدين برجع افكر ان كل واحد بيجيله فترة يتشتت و يتوه شوية و بعدين يرجع،، و يدوّر و يرجع و هكذا، ف بتبقى دى تجربة ،، انما لو الدنيا ماشية زى الفل من الاول للآخر طب فين التجربة فى كدة؟ او انا ايه الثمن اللى دفعته؟
يمكن المشكلة فى تصورى عن التجربة اصلاً ،، انا متوقعة أن الموضوع اخره تطبيقة ولا اتنين و هيظبط،، فبطبق و برضو مبيظبطش،،و مع الوقت بيتفاقم و بيبقى باظظ خالص (حرفياً)
اتمنى انى اجيب أخرى عشان اوصل لمرحلة الرضا بتاعة “ ليس فى الإمكان ابدع مما كان “ بعد ما اخلص و اسلم
“ لا ادرى ان كنت على الطريق السليم ام لا ، و لكننى لا امانع التجربة و الفشل ، بل ربما احتاجه”
