#hadibakalim

[cagrihuseyin]

YO!

Eveeeet! Başladık diyelim öyle devam etsin :)

Ya bayanlar, beyler şimdi ilk aklıma ne geldi biliyor musunuz? Blog açıp türkçe karaktersiz bir şekilde neden yazı yazıyorum? Yazılış, metin, anlam çok doğru mu hayır tabiki. Nedeni şu, bilgisayar “FR” klavyeye ayarlı ( değiştirebilir miyim tabiki ama üşeniyorum)

İkincisi çok mu önemli sanmıyorum. Binlerce hatta onbinlerce önemli yerlerde olan insanlar çok mu dikkat ediyorlar? HAYIR tabiki. Son söyleyebileceğim şey ise biraz doğal, rahat olmak gerekmiyor mu? Vallaha ben o şekilde yazacağım. Sonradan belki zaman ve istegim olursa değiştirir miyim bakarız. 

“Yazıları düzelttim, kaçırdıklarım olabilir hehe”

Şimdi düşünceleri bazen yazıya dökmek çok önemli oldugunu çok az zaman önce farkettim ve elimden geldigi kadar artık düşüncelerimi yazıya buraya dökmeye çalışacağım. Düşünce derken bir dert anlatmaktır, projedir, ters giden şeylere isyandır ki ben çok isyan ederim yani. 

(su dakikalarda iş yerindeki beyinsiz müşterilerle uğraşmaktayım ve yeteri kadar isyanlardayım hatta yüzdeye vurursam şu dakikalarda %60 :D)

Şimdilik yeterli zaman oldukça yazmaya çalışacağım dediğim gibi. 

YO diyorum bitiriyorum!! 

[aniltasezen]

Sevgililer gününde yalnızlık adlı eserim #süpriz #teşekkürler @ltbjeans #happyvalentines #day #❤ #hadibakalim #süpriz (at Kanyon)

[sirona]

Really #happy #mannequin #hadibakalim

[bestekirmaci-blog]

6sene aradan sonra tekrar cellonun başına oturmak...Küsmek ki ne küsmek yüzüme bakmıyo.Reçinem bile yok 😱 Köprü de kopmak üzere Haklı 😁 Poze moze yalan dolan ama 3hafta müddet veriyorum sana dedi.Çalışmalar başlasın.Hatırlamacalar serisi vol1.☺️ #celloplayer #cellopractice #cello #cellotime #remembering #mondaymotivation #instavideo #celloproblems #funtimes #fun #violoncello #hadibakalim #hatırlamak #özlemek #okulyillari (Beşiktaş, İstanbul)

[oburakc]

Tarzımı değiştirdim.. #hadibakalim #demetakalin #ilahiadalet #akustik #gitar

[konusankadin]

Aşık olamama sorunsalı.

Baslıktan da anlaşılacağı üzere aşık olamayan bir kiz.. Ama ne tuhaftır ki aşka aşık. Hemde çok aşık. Aşkın her zerresini ezbere bilen ama onu bi türlü faaliyete geciremeyen biri.. Ya da belki de çok yanlış düsünüyorumdur. Belki aşktan zerre anlamıyorumdur. O yüzden yıllardır kimseyi sevememisimdir? Yok yok sevdim.. Hemde çok sevdim ama o kadar beceriksizim ki bu hep platonik oldu. Nedense beni seven erkeklere karsi bi ilgi duyamadim. Hep zoru sectim ve sonunda üzülen hep ben oldum.

Buna rağmen aşk kötü bisey, can yakar diyemiyorum. Çünkü aşkı seviyorum. Verdigi o heyecanı, sevdigin insani gördüğünde yaşadığın kalp carpıntısını, elinin ayağının birbirine dolanmasını hatta o sırada sana gelen sakarlığı bile seviyorum. Dilin damağın kuruyor, hem istemeden ciddilesiyosun hem de salak bisey olup cikiyorsun o anda. İki alemi aynı anda yaşiyorsun. Hem ordasın hem degilsin. Bulutların üstündesin.. Ama hayir degilsin, o tam karsinda. Karsinda olmasa bile aklinda, kalbinde.. Aşk insani deli ediyor. Sevgi güvenli. Ask mi, sevgi mi peki? Bana sorarsaniz ikisi de sirayla. Önce aşk sonra zamanla sevgi.. Hatta ara sira yine aşk, sonra tutku, şehvet, arzu.. Yeri gelince öfke, kin. Ama sonunda yine aşk, yine sevgi. Hep sevgi.. Korurcasına, sahiplenircesine, o benim bir parçam dercesine bir sevgi. Sanki kendinmis gibi. Diğer yarınmış, nefesinmiş, kalbinin atışıymış gibi. Bunları biliyorum, hepsini yasadim ama hicbir zaman karsiligini alamadim. Çünkü hep en alakasız adamlara koştum ben. Bana koşana bakmadım. Ben bana koşana bakmadıgım gibi benim kostugum da bana dönüp bakmadı. Duraksamadı, yanımda durup soluk almadı. Cünkü o da başkasina kosuyordu. Ama koşuşu sanki bana gelisi gibiydi. Ben öyle sandım. Sanki ‘gel bu yolmaz cıkmaz degil, sonu güzel, sonu bizim icin yapılmış bi cennet’ dedi.

Ben aşkı biliyorum ama hiç olesiye yaşamadım hep kursağımda kaldı. Üzülüyor muyum? Tabi ki hayır. Belki biraz pollyannayım. Ama bu durumda üzüntünün kiyisindan gecmiyorum cunku biliyoeum her yol bize bi tecrube aslinda. Gelecekte bize gelenler icin bir ders, bir alıştırma.

Aşkı seviyorum ve ona hiç küsmedim. Aşkı bulmak dileğiyle..

[konusankadin]

Aslında en önce yazilmasi gerekirken cesaret edemeyip sonraya biraktigim yazi...

Sizde de oldu mu bilmem ama bende küçüklüğümden beri bi yazar olma merakı vardı. Tahmin edersiniz ki bol kitap okuyan ve o çocuk aklımla kısa hikayeler yazmaya çalışan -artık ne kadar yazabildiysem- biriydim. Gerçi sonra ben o kısa hikayeleri yırtıp atardım. İleride tutmaya çalıştığım günlüğü yırtıp atmamdan daha sonra bahsedeceğim.. Gelelim hikaye maceralarıma… İlkokulda hep kompozisyon yarışmaları yaparlardı hatırlar mısınız bilmem, hatta ortaokulda bile yapılıyordu. Her defasında sanki çok iyi yazabiliyormuşum gibi atlardım ben olayın içine. Öğretmen ilk benim kompozisyonumu okurdu. Alkışlanırdım. düşünün yani durumu. Bir keresinde sanırım 4. sınıfa falan gidiyorum yine böyle kompozisyon yarışmalarının olduğu bir gündeyiz. Herkes hazırladı ve teslim ettik. İlkokulda öğle araları olur ya hani şu 45 dakikalık olanlardan işte o araya girdik salakça muhabbetler koşturmalar derken tekrar ders.. Öğretmen derse girdi ve hiç konuyla alakasız bir şeyler anlatmaya başladı bize ve şunları söyledi. -Hatırladığım kadarıyla- ”Çocuklar geçenlerde o kadar çok kitap okuma isteğim vardı ki kendimi hemen bir kitapçıda buldum ve elime ilk gelen kitabı aldım. Eve gitmek için nasıl sabırsızlanıyorum size anlatamam ve bu sırf kitabı okumak için.. Evime gittim, kahvemi aldım, koltuğuma kuruldum ve okumaya başladım. Kitap o kadar güzel o kadar sürükleyiciydi ki farkında olmadan saatler geçmiş ve kitabı bitirmiştim. Sonra bu kadar güzel bi kitabı kim yazmış acaba diyerek kitabın arkasını çevirdim işte orada ……. yazıyordu.” Tahmn edersiniz ki o noktalı yerde benim adım var. Öğretmen bunu söyledikten sonra sınıfta bi coşku bi kıyamet… Bende ki ego da cabası, çocuk aklı işte! Yalnız şuan bunu anlatınca fena utandım ne tuhaf çocukluğumuz varmış. Herneyse konudan sapmayalım. Sınıfın ve öğretmenimin de verdiği coşkuyla ben baya baya yazarlığa heveslendim tabi. Kısa hikayeler yazıyordum ama gel gör ki o hikayeyi 1 saat, 1 gün, 3 ay ya da herhangi bi zaman diliminde ne zaman okusam çok saçma geliyordu. Sonra ben biraz büyüdüm. Hikayeler yerini günlüğe bıraktı. Günlüğü bir aydan fazla tutamadım. Çünkü yazdıklarım o an bana harika gözükseler de aradan zaman geçtikten sonra abidik gubidik şeyler gibi gözüküyordu. Sonra neyi farkettim biliyor musunuz? Günlüğü sadece mutsuz ve öfkeli anlarda tuttuğumu. Günlük demeyelim aslında, öyle anlarımda sadece yazıyordum ve bu benı inanılmaz rahatlatıyordu. Ama o yazıların sonu yine yırtılmak oluyordu. Büyük bir hüsran! Daha sonraları blog yazmaya heveslendim. Ama o günün teknolojisi buna uygun değildi. Allah aşkına zaten kaç yaşındayım da blog yazıcam?! -Burda random gülmeyi çok isterdim ama ilk yazım ya biraz havalı olsun dimi?- Derken liseye geldim, bende ne yazar olma aşkı kaldı ne de blog yazma. Sadece duygularımın tavan yaptığı anlarda bi kağıt kalem alırdım elime. İşte benim büyük kurtarıcılarım! Sonra o kağıt çöplüğü boylardı orasını hiç karıştırmayın.. Liseden sonra biraz daha büyüdüm. Yazarlık hevesi hepten gitti demiştim zaten ama mantıklı düşününce de bu ülke de hangi yazar hakkettiğini buldu diye sorası geliyor insanın.. Bende daha üniversite telaşına hazırlanırken kendime uygun meslekler aramaya başladım. Bu arada lise de moda tasarım okuyordum. Buna rağmen ben reklamcılık, metin yazarlığı gibi meslekleri araştırmaya başladım. Hmm…. Hadi sorun şuan hangi bölümü okuyorsun diye? Uluslararası Ticaret okuyorum arkadaşlar… Ne oldu? Şaşırdınız mı? Belki şuan düşünüyosunuzdur acaba pişman mı diye. Hayır hiç pişman değilim çünkü büyüdükten sonra düşündüğüm tek şey ”yazmak” unsuru bi mesleğe dönüştürülmemeli oldu. Doktor olan da yazmalı, avukat olan da, mühendis, bilim adamı hatta çöpçü olan da yazmalı bu kısacık hayatta, ben bunu farkettim. Çünkü duygular insanın tercümesi, yaşamasını sağlayan şey ama aynı zamanda onu yiyip bitirende bir düşman. Yazanlar o düşmanı, dosta çevirmeyi iyi bilenlerdir. Ve bunun için illa mükemmel yazmaya gerek yok ki en berbat yazan insan karşınızda duruyor işte şuan şekil a. Uzun zaman sonra bende tekrar blog açma isteği uyandı. Biraz üşengeçlikten biraz zaman bulamamaktan erteleyip durdum hep. Ha bir de bu aralar çok fazla blog okudum sanırım biraz da onlar itekledi beni böyle bir şeye ama ‘neden olmasın ki?’ dedim. Şuan bunu da HAIM-Don’t Save Me esşğinde yazıyorum. Ve işte sonuç.. Mutluyum. Ama berbat yazıyorum..