#haixing

[theworldisabrokenbonebutitishome]

I know you only want me to yourself...

Anyone Else - PVRIS

[mamaqknowu]

˓  ㅤ 𔕛 How would they react to becoming pen pals with you by chance? Pt.2

Rating : PG

Words : 3.9K

Warning : No

Version : eng / th

Synopsis : You are just a lonely person who decided to try something strange by writing a letter, tying it to the leg of a bird that visits your window every day, and then letting the bird fly away. You didn't expect anyone in the land of Douluo to actually receive that letter and respond to you.

⠀ ⠀ᅠᅠᅠᅠᅠᅠᅠ⠀ ⠀ᅠᅠᅠᅠᅠᅠᅠ⠀ ⠀ᅠᅠᅠᅠᅠᅠᅠPART 1 : ENG / TH

 ⠀ ⠀ᅠᅠᅠᅠᅠᅠᅠ

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀SEASTAR DOULUO / HAIXING

Seastar Douluo sat atop his spirit beast, drifting in and out of awareness like a tide refusing the shore. The cries of the seagulls danced through the air, and now and then something light as a feather brushed against his companion’s skin—but none of it ever managed to pull him from the focused flow of his spiritual energy.

Eventually, the spirit beast, whose octopus-like tentacle seemed hilariously mismatched to the rest of its form, gently prodded its master. There was someone staring—a plump little bird with round eyes full of unabashed curiosity.

Hm…?

He arched an eyebrow, his expression as unreadable as ever, and held out his hand. The bird fluttered up to perch on his palm, allowing Seastar Douluo to study it with practiced scrutiny.

He barely blinked before shifting his gaze elsewhere. Curiosity, to him, was like a cat chasing yarn—but Seastar Douluo saw it as no more than a rolled-up piece of paper.

Whatever people want to send me... it's none of my business.

With that thought, he simply let the bird go and returned to his meditation, as if the encounter had never happened. If that bird could speak, it would have likely cursed him three times over out of sheer frustration.

The spirit beast, perhaps out of sympathy, seemed to comfort the poor flustered thing in its own way.

Eventually, the tiny beak of the bird delivered a playful nip to the old war sage's shoulder—enough to mildly irritate him and break his focus. He opened his eyes with a sigh, wearing a look that said,

Really? Again?

With great reluctance, he untucked a rolled-up note from the bird’s side, scanned it quickly, his brow lifting with every other line. Then, without a word, he rolled it back up and tucked it away, unwilling to humor whoever-it-was from wherever-they-came with an ounce of courtesy.

Seastar Douluo was a man of quiet discipline. Though age had granted him some leniency, he’d never shaken off his natural reserve. He wasn’t like the Seahorse Sage or the Ocean Maiden—warm, welcoming, and full of pleasantries. Nor was he like the silent, enigmatic Sea Spirit.

He had his own circle, and every friend in it was a matter of quality, not quantity. With great responsibility resting on his shoulders, he didn’t feel the need to plaster a smile and greet strangers like it was New Year’s Eve. He held a certain pride—a quiet one, but there all the same.

So if you wanted to catch his attention, you'd need to show skill—and by that, he meant spiritual mastery, not brute strength. He wasn't like the Ocean Spear or the Sea Dragon, who thrived on conflict. No, his stubborn silence and dry sarcasm had more in common with the Sea Fantasy.

Still, the same little bird kept returning, letter in tow, always on time, never late. Almost like you’d realized you were now engaged in a one-sided penpal rivalry with the most emotionally unavailable ancient spirit in existence.

The pile of scrolls in front of Seastar Douluo slowly grew, day by day.

Fine. If you’re this persistent, I’d be a coward not to accept.

What started as a simple way to pass time—sending letters to ease your loneliness—turned into a quiet battle of wills. You were writing to someone elusive, someone who made your brain short-circuit with every unacknowledged reply.

Eventually, you stopped. Not a word. Not a scroll. Not a bird.

Seastar Douluo went on as usual, but something in the silence rubbed at him. The spiritual adept known as Y/N (yes, you) had stopped pestering him. And over time, as he sat alone with his spirit beast at the sacred pillar, he found himself sighing. Wondering where you’d gone. Wondering why the bird came back with nothing.

Finally, he stood, caught the bird mid-flight, and tied a note to its leg with practiced ease.

“Oh… so you’ve given up on me, have you?”

It worked a little too well.

Within three days, you sent him a letter so filled with complaints, rants, and indignant noise that it practically screamed from the parchment. He couldn’t help the slight smirk curling at the corner of his lips. Victory. Satisfaction. A return to routine.

Except… now, things were a little different.

Seastar Douluo began replying.

Not always. Not predictably. But sometimes. And sometimes was enough.

And when your letters shifted from idle chatter to real problems—real worries—he responded as an elder might: not with pretty words, but with clarity, guidance, and unexpectedly sharp insight.

His advice was never sugar-coated, but it grounded you more than you ever expected it to.

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀SEAWOMAN DOULUO / HAIMONU

Seawoman Douluo swam gracefully around her sacred pillar. It seemed that none of the other sacred pillars were free to play with her, as they were all tied to their own cities, doing their duties. She, on the other hand, was simply feeling a bit lonely.

But at that moment, something caught her eye—a little bird, gently fluttering down to land in front of her sacred pillar.

And yes, the curiosity of a woman is much like that of a cat. She pounced on the little bird with gleaming eyes, drawn to its fluffy feathers, which made it even puffier than before.

She discreetly took the letter tied to the bird’s leg and examined it, her tail fin flicking in excitement. She unraveled the note and read it with the enthusiasm of a child.

Oh, Y/N, you’re so interesting! She giggled softly when she saw the contents of the letter.

Seawoman Douluo smiled with excitement. Bored as she was, having received a letter from a complete stranger was something fresh. While it didn’t seem harmful, she still had to be cautious for the safety of the Sea God's Island.

So, she decided to reply. But she chose her words carefully, keeping them simple, without revealing anything too personal about herself.

Of course, once she decided to engage in conversation, Seawoman Douluo took on the persona of a playful young girl, chatting with you as if you were old friends. She teased and shared little stories about the ocean from time to time, enjoying the interactions.

Sometimes, Seawoman Douluo would gather seashells and pearls, fashioning them into necklaces or other jewelry, which she would then send to you, along with a letter addressed to Y/N.

She often expressed her playful nature through her words when speaking to someone she felt a connection with. And, if you ever asked, she would offer you advice on meditating or playing music, eager to help a friend in need.

She would never leave a new friend like you without support, that much was certain. Seawoman Douluo was open and friendly, but she always kept the conversation under her control to avoid discussing the Sea God’s Island until she was sure you were worthy of her trust. Only then would she feel comfortable enough to share stories of the island with you.

You and Seawoman Douluo would exchange gifts through a messenger bird, who worked tirelessly every day.

If you were a woman, jewelry was guaranteed. If you were a man, it might be a beautiful polished stone or even small fish from the sea that she would send your way.

If you went silent for more than three days, she would sit quietly, wondering if she had done something to upset you. Her tail fin would slowly swish back and forth, like a little puppy abandoned, while her bubbles floated aimlessly through the air.

And when Seawoman Douluo could no longer wait, she would send you dozens of letters, pestering you with playful complaints.

“Y/N, Y/N, Y/N… You’re not thinking about me anymore, are you? Hmph!”

Before long, you’d find yourself sending a heap of gifts to appease this sulking mermaid, who had every right to be upset with you for not replying sooner! Though she was sulking, Seawoman Douluo would still read and respond to your letters with her usual kindness.

To make things right, all you had to do was send her a little note of praise, mentioning the music she played or gifting her something—a flower, a piece of jewelry, or even a rare musical note from the island.

Just like that, her sulking would vanish, and she would eagerly wave her tail fin, ready to talk with you as if nothing had ever happened.

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀SEADRAGON DOULUO / HAILONG

The first question that might come to anyone's mind is—are there any creatures brave enough to hover near the sacred pillar of Seadragon Douluo? The answer is, no!

The area around his sacred pillar is thick with the scent of power and intimidation, making it incredibly difficult for any animal to even come close. This makes it highly unlikely that Seadragon Douluo would ever receive a letter from someone like you, or anyone who dares to send one.

Even some soul beasts avoid this area, as the miasma of Seadragon Douluo's presence is overwhelming. He lives with the constant reminder that no one should disturb his domain.

But somehow, a certain odd bird—a round, chubby little creature—manages to fly right into his territory. What gives?

Seadragon Douluo watches this creature, bemused. This little bird, not known for its intelligence, has managed to wander into his domain, something even the local wildlife wouldn't dare do.

How on earth did it manage to get here?

The bird, with a note tied to its leg, flaps around clumsily, catching Seadragon Douluo's attention. He thought for a moment, wondering how the bird was allowed to wander in. If it weren't for the letter, he would have simply ignored the bird. He knew his territory well, and nothing should have ventured here.

As he opened the letter, Seadragon Douluo raised an eyebrow. It was a message from someone named Y/N, someone he didn't recognize. He thought little of it at first—after all, who in their right mind would send a letter to him? With a shake of his head, he tossed the scroll aside, dismissing it as nonsense.

However, to his surprise, the chubby bird kept coming back, day after day, bringing him new letters. Seadragon Douluo couldn't help but wonder—was this Y/N genuinely trying to make contact with him? Despite his initial reluctance, the bird kept bringing letters, each more persistent than the last.

Although Seadragon Douluo didn't particularly enjoy idle chit-chat or small talk, and found no real reason to engage in such trivial matters, he still read the letters every time they came. He wasn't rude, just indifferent.

However, as time went on, he felt an odd pull—maybe it was the will of the Sea God, nudging him to make a connection with someone outside his isolated world.

Despite being someone who didn’t find much joy in conversation, Seadragon Douluo eventually started to feel a sense of duty. If Y/N was determined enough to send letters every day, perhaps it was time for him to respond, even if he wasn't sure what to say.

His responses were short at first, offering advice on physical training and combat techniques. Seadragon Douluo, with his rigorous training and tough methods, gave advice that was often harsh but effective.

He believed that strength was the most important thing in the world, and he wanted to make sure that whoever Y/N was, they were strong enough to face what was coming.

Sometimes, when he didn’t know what to send back, he would consult with the Sea Spirits or other wise figures on the island to ensure that what he gave would not harm Y/N. He was cautious, even though his usual demeanor was one of strict discipline and strength.

Despite his initial resistance to talking with others, he began to feel a kind of strange attachment. Every time a letter from Y/N arrived, Seadragon Douluo would read it with a quiet sigh.

Although he would never admit it openly, he was slowly starting to care—just a little.

But if Y/N's letters were delayed, Seadragon Douluo's temper would flare. If he had to wait too long for a reply, he would grow irritated, and would send a short, curt note back with a sharp message.

“Where is my letter? Did you forget how to write?”

Once a response from Y/N finally arrived, Seadragon Douluo would relax and sigh in relief, though he wouldn't show much emotion outwardly.

He might even give more advice on training, offering specific techniques that would help Y/N level up faster. His methods might be a bit grueling, but that was just how he was—he wanted Y/N to become as strong as possible, even if it meant pushing them to their limits.

At times, he wasn't sure what to send as a gift. In these moments, he would ask the Sea Spirits if certain items were safe to give—like sea flowers, or other gifts from the sea. It was all a learning process for him, a part of opening up to someone for the first time in ages.

Over time, Seadragon Douluo began to care more about his new acquaintance. He wasn't one for conversations or friendships, but this slow and steady connection was something he hadn't expected.

While he still had a lot of questions about the person behind the letters, he found himself responding more often—and with more sincerity. His heart had slowly begun to warm, even if just a little.

And when the letters stopped coming for too long, he would grow restless, and you would find that Seadragon Douluo's aura would become thick with impatience.

After all, when you’re waiting for something, sometimes the waiting can feel like the hardest part.

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀BO SAIXI

Bo Saixi sat quietly, gazing at the tranquil landscape in front of her with a serene and calm expression. Her silver hair fluttered in the breeze, and her beauty was undeniable.

The two pinnacle-level Title Douluo who had once visited the Sea God's Island were both struck speechless by her beauty, each developing a sense of admiration and affection for her. Combined with the atmosphere of composure and tranquility she exuded, her unique elegance became even more apparent.

It seemed that there was a certain bird, one that you had just let fly out of its home a few days ago, that was staring intently at the face of the high priestess. It flew so carelessly that it fell to the ground, much to its misfortune.

Thankfully, Bo Saixi, with her compassionate heart, used her spiritual energy to form a mass of water and softly cushion the bird's fall.

She observed the small object that was tied to the bird’s leg, deep in thought. In the end, her innate curiosity, a quality that never fully left her despite the years, got the better of her. Even though she had passed through many seasons, she was still very much human.

When the letter became visible before her eyes, her beautiful pink eyes followed each word slowly. After reading the contents, she fell into a deep silence.

Bo Saixi did not immediately decide to reply. Instead, she placed the letter on the table in her room and stared at it for several days. Then, one day, she sat down and gently unrolled a piece of paper. With her graceful, slender fingers, she began to write a short response in silver ink.

She did not intend to tell this stranger about her own life, or anyone else’s. If you were sending a letter out of loneliness, just to let it float in the sea or ride the wind, then Bo Saixi would be the one receiving it by chance, like a shore receiving an errant wave.

As many elders often did, Bo Saixi chose silence in response to this event. She would not speak of it to anyone or tell anyone when or why she had received a letter. Perhaps it was the silence of hundreds of years spent waiting for a lost love, separated from the outside world by these waters, that made her choose to reply with a brief line:

"Nice to meet you."

She then placed the letter in a small box or bottle and left it beside the statue of the Sea God, waiting for the little bird to take it back. Of course, she discreetly used a little bit of her spiritual energy to ensure the bird’s journey would go smoothly.

As the days passed and you continued to send letters to her, sharing stories, Bo Saixi read every one of them. She did not smile or laugh much at the letters, but within her, her heart began to settle more than ever before. It was as if she could calm the burning impatience of waiting, finding peace in the words you sent.

Bo Saixi began to respond to you more regularly, and in her eyes, you were no longer just a stranger. You became like a friend from a different time, like a little child who reflected something Bo Saixi had forgotten over the years.

You would often draw pictures of the sea for her, though you would sometimes say that you had never seen it yourself. Bo Saixi would happily return the gesture by describing the beauty of the vast ocean in short, vivid words, or by gifting you something.

She was more than willing to give you advice when you faced difficulties. Of course, these were all lessons born from her own experiences. But please, don’t ask about love—she could not offer any good advice in that regard.

If you went silent for a long time, Bo Saixi would stand and stare out at the sky, as though searching for the distant lands beyond. It wasn’t a waiting for Tang Chen, but an expectation that some little bird would return, bringing with it a letter tied to its leg.

She would tell herself that you must be busy with urgent matters, but the silence without explanation brought an unspoken sense of worry that had no name.

On a rainy night, Bo Saixi would sometimes pick up your letter, holding it close to her chest, whispering words she had never spoken to anyone before.

“Please don’t disappear like this…”

If you returned with a long-winded apology, Bo Saixi wouldn’t ask where you had been or blame you. She would share her own stories of the time you had been gone.

And if you asked her if she was angry with you, Bo Saixi would tell you that someone who had crossed such a lonely sea to talk to her could never be someone she would grow angry with, even if it meant waiting for years.

(+) Bonus:

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀BO SAIDONG / POSEIDON

One day, amid the tranquility and the peacefulness of the Sea God's Island under his watchful eyes, something strange occurred, which changed the once effortless passage of time.

The spirit of the Sea God, guardian of the island, gazed at the calm waves that stretched endlessly before him. This vast sea, far beyond the horizon, usually offered no response, even though he was the one who listened to the countless prayers of his devoted followers.

Yet, it was rare for those voices to reach him with pure and sincere intentions.

Before he could lose himself in these thoughts, the calm waves brought a small, intelligent, and obedient bird to the island. It carried with it a rolled-up letter, flying swiftly and landing in the sacred temple above the deep sea.

Bo Saidong, however, did not open the letter immediately. Normally, such things didn’t happen often in his thousands of years of existence (or rather, never had happened at all). But now, a letter that you had casually written in the midst of training had fallen into the hands of the god who ruled over the vast oceans.

The ethereal Sea God spirit observed the rolled-up paper before his high priestess, Bo Saixi, tossed it away. But after thousands of years in detachment, the god picked it up and decided to read it. The letter carried no menacing energy and seemed to be nothing more than a simple piece of parchment with no cause for concern.

Bo Saidong read through every line of it until the end, his face betraying a mixture of confusion and surprise. The letter from you was not a plea for blessings or a prayer for success—it was simply a report on your life, a complaint about how boring everything had become.

The silence around him deepened as the bird flew away to some unknown place, having fulfilled its task.

In all the thousands of years since he had become a god, Bo Saidong had not held a sheet of paper like this. He had never been the recipient of letters. No one had thought to write to him in all that time, until now—you were the first and only one.

Realizing this, a smile spread across his face—not a smile filled with power or the calm wisdom of the great god of the sea, but the smile of someone who understands the taste of loneliness and solitude.

Bo Saidong did not intend to respond to the letter. He did not even consider contacting you, the writer, nor did he think of crafting a response or writing anything at all.

But the next day, the people of the Sea God's Island felt something unusual—a strange energy that spread across the waters, reaching the very shores where you resided.

The once-turbulent waves grew calm, and the winds, usually unpredictable, suddenly brought a refreshing feeling to you, unlike anything before.

Your own spiritual energy seemed more fluid, circulating smoothly through your body, especially when you were near the vast sea.

The weariness that had once plagued you seemed to vanish overnight, but in its place came a sense of doubt. Your instincts screamed that something was off, and you were sure it had something to do with your seemingly trivial action of sending the letter.

You weren’t ready to search for answers, though. Your instincts told you not to touch that which was best left unexplored, at least for now.

You continued writing letters, and now you were sure someone had been receiving them. When you stopped writing for a while, due to some life obstacles, you could sense the distant irritation of the sea.

You didn’t dare try to imagine the impossible, nor did you want to buy into the legends and rumors of the people on the shore. You weren’t ready to visit the Sea God's Island to uncover the truth either.

So when you finally resumed writing, everything seemed to return to normal. This time, you apologized for your absence, enclosed a few treats in the letter, and hoped no creature would intercept them before they reached their destination.

Bo Saidong smiled when he received your letter. Even though you had been absent for some time, he always forgave the little things.

His mature and composed nature, full of reason and understanding, remained as ever. After thousands of years, he simply read and kept the letters, never letting anyone know about this strange routine of his.

You were still unaware of the true recipient of your letters, and perhaps, when the time came, he would bestow upon you a special favor.

"Until the time comes, little one… until the time comes…"

[weberina]

Anybody got any ideas what to call the Zang Hai x Zhuang Zhixing ship???? Does it already have a name?

Haixing

Zangzhuang (but that could be with the duke too XD XD)

zangxing

[a-drabble-a-day]

Prompt #31

Plastic Surgery

~~..~~..~~..~~..~~..~~..~~..~~..~~..~~..~~..~~..~~..~~..~~..~~..~~..~~..

Zang Hai laid in bed, watching the gossamer veiling of the bed curtains fluttering gently, tickled and teased by a breeze that brought in the crisp night air through the open window.

He smiled, luxuriating in the warmth and weight of the figure lying sprawled across his chest, relishing the simple touch of bare skin.

A finger was lightly tracing his jaw, from the right, to the center, to the left, and back across to the right.

He glanced down, and found Zhixing with a pensive look, deeply absorbed by the contours of his face.

“What are you thinking?” he asked lightly.

Zhixing stopped his tracing, his fingers curling inwards, his gaze now returning to Zang Hai.

“Did it hurt?” he asked in a quiet voice, “When they changed your face.”

At those words, Zang Hai immediately felt his years of training kick in, unconsciously freezing his body and his expression in a neutral, unreadable state. Outwardly calm, even as he was flung back in time, to the day he woke up covered in bandages, tormented by the searing pain of a thousand needles piercing the skin of his face and hands.

Caught in the throes of memory, he could not move, could not speak, could not respond. He could only re-live the agony, from his wounds to the memory of his dying family.

And then…

He felt light kisses across his jaw, his cheekbones, his nose, his forehead, almost precisely across every single line where the blade had fell. Gentle, adoring kisses that took away the pain, and slowly erased his past.

How did Zhixing know where it hurts and what they changed? 

He felt hands cradle the sides of his face, and his lips captured in a final tender kiss, melting away his cold facade.

When they parted, Zhixing leaned forward and pressed their foreheads together, as he said softly,

“It's all over. It's in the past. I'm sorry I brought it up. I am here with you.”

Zang Hai drew him back into a tight embrace, pressing him close to his heart. 

Yes, it hurt.

So much that he’d prayed for death.

But, now, he will forget the hurt, and the hatred, and the past.

Here, close to his heart, lies his reason for the future.

~~~~~~~

[containerization]

Tom Smith photo

[mamaqknowu]

˓  ㅤ 𔕛 How would they react to becoming pen pals with you by chance? Pt.2

Rating : PG

Words : 500

Warning : No

Version : eng / th

Synopsis : คุณเป็นแค่คนขี้เหงาคนหนึ่งที่ลองคิดจะเล่นบางอย่างแปลกๆ ด้วยการเขียนจดหมายแล้วมัดไว้ที่ขาของนกสักตัวที่ชอบมาเกาะหน้าต่างบ้านคุณทุกวัน และปล่อยให้นกนั้นบินไป โดยคุณไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครสักคนในดินแดน Douluo ได้รับจดหมายนั้นแล้วดันเขียนตอบคุณขึ้นมาจริงๆ

⠀ ⠀ᅠᅠᅠᅠᅠᅠᅠ⠀ ⠀ᅠᅠᅠᅠᅠᅠᅠ⠀ ⠀ᅠᅠᅠᅠᅠᅠᅠPART 1 : ENG / TH

 ⠀ ⠀ᅠᅠᅠᅠᅠᅠᅠ

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀SEASTAR DOULUO / HAIXING

ดาราสมุทรนั่งอยู่บนหลังอสูรวิญญาณของตน และดูเหมือนกำลังปิดการรับรู้จากโลกภายนอกอยู่เนือง ๆ เพราะแม้ว่าจะมีเสียงนกนางนวลเจื้อยแจ้วดังคลอเคล้าอยู่เรื่อย สลับกับสัมผัสบางสิ่งที่เบาราวขนนกปลิวมาสะกิดบนอสูรวิญญาณของเขา ก็ไม่ได้ทำให้เขาละความสนใจจากการโคจรพลังวิญญาณแต่อย่างใด

จนแล้วจนรอดอสูรวิญญาณจึงค่อยค่อยยกหนวดปลาหมึกของมันที่ไม่ได้เข้ากับรูปร่างของมันเลยแม้สักนิดขึ้นมา แล้วสะกิดบอกผู้เป็นเจ้านายให้สนใจนกอ้วนกลมตาใสแป๋วที่จ้องมองเจ้านายของมันอยู่อย่างอยากรู้อยากเห็น

หืม..?

ดาราสมุทรเลิกคิ้วขึ้นอย่างเคยตัว ใบหน้ายังคงเรียบเฉยแต่ก็ยื่นมืออกไปเพื่อรับเจ้านกตัวนั้นให้บินขึ้นมาเกาะที่ฝ่ามือทั้งยังไล่สายตาสำรวจวิหคตัวนี้อย่างละเอียด แล้วก็ผละสายตาออกไปอย่างไม่คิดจะสนใจใยดี หากเปรียบเทียบความอยากรู้อยากเห็นของสตรีเป็นดั่งแมว แต่สำหรับดาราสมุทรมันก็เป็นแค่กระดาษม้วนหนึ่ง

ใครจะส่งอะไรมาก็ช่าง ไม่ใช่ธุระของข้า

คิดได้ดังนั้นอกจากจะปล่อยวิหคตัวนี้กลับไปแล้ว เขาก็ทำเพียงแค่นั่งโคจรพลังวิญญาณต่อราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หากเจ้าวิหคตัวนี้สามารถพูดได้ก็คงบ่นเขาสักสามก้านธูปให้เกิดความรำคาญใจเล่น อสูรวิญญาณของดาราสมุทรก็ทำท่าทางเหมือนกำลังปลอบใจเจ้าวิหคอ้วนกลมตัวนี้อยู่เนือง ๆ

จนแล้วจดรอดจะงอยปากเล็กจ้อยก็จิกกัดบนเนื้อตัวของพรหมยุทธ์เฒ่า แต่กลับเพียงสร้างความคันยุบยิบให้ระแคะระคายจนเขาต้องถอนหายใจลืมตาขึ้นมามองมันด้วยสีหน้าปั้นยาก

อะไรกันนักหนา...

เขายอมแงะม้วนจดหมายออกมาจากตัวของวิหคอ้วนกลมที่ถูกยกระดับเป็นน่ารำคาญ แล้วอ่านมันเล็กน้อยพร้อมหัวคิ้วที่ยกขึ้นสูงในแทบทุกบรรทัด ครั้นสรุปใจความของสิ่งที่อ่านได้ก็ถอนหายใจแล้วม้วนจดหมายกลับคืนไปไม่คิดจะเสนอตัวเป็นผู้มีอัธยาศัยดีกับคนแปลกหน้าที่อาจจะเป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้

ดาราสมุทรมีความเคร่งครัดในแบบของตัวเอง เขาไม่คิดว่าควรจะมานั่งเสียเวลาสนใจสิ่งที่ดูไร้แก่นสารเช่นนี้ แม้การเป็นผู้อาวุโสทำให้เขาผ่านโลกมามากมายและมีความผ่อนปรนลงบ้างแต่ก็ไม่ได้ละทิ้งนิสัยเดิม เขาไม่เปิดกว้างต่อคนแปลกหน้าด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรเหมือนพรหมยุทธ์ม้าน้ำ หรือนารีสมุทร แต่ก็ไม่ได้ทำตัวเป็นใบ้เช่นวิญญาณสมุทร

เขามีสังคมของเขา และสหายทุกคนล้วนแต่ต้องเน้นที่คุณภาพไม่ใช่ปริมาณ อีกทั้งการที่เขามีหน้าที่อันทรงเกียรติแบกไว้บนบ่าไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกว่าจะต้องทำตัวเหมือนแปะยิ้มในงานฉลองปีใหม่ ที่อ้าแขนต้อนรับผู้อื่นไปทั่ว อีกทั้งเขายังมีความหยิ่งทระนงในตัวเองอยู่บ้าง

ดังนั้นแล้วการจะผูกมิตรกับเขาและให้เขาหันมาสนใจคงต้องใช้ความสามารถสักหน่อย หมายถึงความสามารถในการควบคุมพลังวิญญาณนะน่ะ เขาไม่ใช่จำพวกเน้นกล้ามเนื้อและต้องการการปะทะเช่นเดียวกับหอกสมุทร หรือมังกรสมุทร แต่ความปากแข็งและความกวนประสาทที่หลบซ่อนของเขาคล้ายคลึงกับมายาสมุทรอยู่บ้าง

วิหคตัวเดิมยังคงทำหน้าที่รับส่งจดหมายอยู่ทักวี่วันด้วยความถี่และระยะเวลาเดิม ๆ เหมือนกับว่าคุณรู้ตัวว่าน่าจะได้เพื่อนทางจดหมายที่เข้าถึงยากเข้าให้แล้ว

กองม้วนกระดาษวางอยู่ตรงหน้าของดาราสมุทร มันค่อยค่อยเพิ่มจำนวนขึ้นในทุกวัน เอาสิ ถ้าเจ้าขยันส่งไม่หยุดไม่หย่อน ข้ามีหรือจะไม่กล้ารับ

จากความพยายามในการคลายเหงา ด้วยการเพื่อนทางจดหมายกลายเป็นว่าคุณรู้สึกเหมือนกำลังแข่งขันกับใครสักคนที่มีนิสัยเข้าถึงยาก แต่ชวนให้เส้นประสาทตีบตันอยู่เนือง ๆ จนนานวันเข้าคุณเริ่มทำสีหน้าบูดบึ้งเพราะอีกฝ่ายไม่แม้แต่จะคิดตอบกลับเลยสักพยางค์เดียว และตัดสินใจหยุดเขียนจดหมายถึงเขาในที่สุด

ดาราสมุทรดำเนินชีวิตอย่างปกติ ถึงอย่างนั้นกลับรู้สึกระแคะระคายอยู่บ้างที่ วิญญาจารย์ที่ชื่อ Y/N (ก็คุณนั่นแหละ) อะไรนั่นเลิกตอแยเขาแล้ว พอผ่านไปนานเข้าดาราสมุทรก็เริ่มแสดงท่าทีถอนใจในยามที่ตนปลิดวิเวกอยู่ผู้เดียว กับอสูรวิญญาณที่เสาศักดิ์สิทธิ์

และเกิดคำถามน่ารำคาญขึ้นในใจว่าคุณหายไปไหน จนสุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วให้อสูรวิญญาณของตัวเองไปจับวิหคตัวเดิมที่บินถลามาตัวปลิวไร้ซึ่งสาสน์ใด ๆ ติดตัวมา เขาจับมันไว้ในมือก่อนจะยัดกระดาษแผ่นหนึ่งมัดผูกติดกับตัวมันเอาไว้แล้วปล่อยไป

“อ้อ... เจ้าคงยอมแพ้ข้าแล้วล่ะสิ-”

และมันได้ผลดีเกินคาด ไม่เกินสามวัน คุณก็เล่นเขียนโวยวายมาให้เขาฟังแทบทุกสารพัดคำบ่นที่คิดขึ้นได้ในชีวิต จนเขายกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างผู้มีชัยและพอใจอยู่มากโข ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม

ที่ต่างออกไปคือ ดาราสมุทรเริ่มทยอยเขียนตอบคุณบ้างเป็นครั้งคราว และบางครั้งหากคุณมีปัญหาในชีวิตจริง ๆ เขาก็ปรับเปลี่ยนท่าทีกลายเป็นผู้อาวุโสทรงภูมิปัญญาที่เริ่มสั่งสอนและให้คำแนะนำกับคุณในแบบของเขา คำพูดของเขาไม่สวยหรู แต่เตือนสติและช่วยคุณได้ดีกว่าที่คุณคิดเอาไว้มาก

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀SEAWOMAN DOULUO / HAIMONU

นารีสมุทรแหวกว่ายไปมาที่เสาศักดิ์สิทธิ์ของนาง ดูเหมือนว่าบรรดาเสาศักดิ์สิทธิ์คนอื่น ๆ ไม่มีใครว่างมาเล่นกับนางเลย ตามที่จริงแล้วพวกเขาล้วนต้องอยู่เฝ้าประจำตามเมืองและเสาของตนตามหน้าที่ ส่วนนางก็แค่เหงา แต่ตอนนี้สิ่งที่ดึงดูดความสนใจนางอย่างมากก็คือ เจ้านกตัวหนึ่งที่บินคล้อยลงมาเกาะอยู่หน้าเสาศักดิ์สิทธิ์ของนาง

และใช่ความอยากรู้ของผู้หญิงนั้นเปรียบเสมือนกับแมว นางตะครุบนกน้อยตัวนั้นด้วยสายตาแวววาวอย่างสนใจ พร้อมลูกขนฟูฟ่องเหล่านั้นจนเจ้านกอ้วนตัวฟูยิ่งกว่าเดิม

นางแอบหยิบจดหมายที่พันอยู่ที่ขาของมองขึ้นมาอย่างวิเคราะห์ พร้อมกับครีบหางที่สะบัดไปมาอย่างตื่นเต้น นางคลี่มันออกแล้วอ่านทีละตัวอักษรอย่างกระตือรือร้นราวกับเด็ก

ไอหยา Y/N คนนี้น่าสนใจจังงง นางหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นเนื้อความของจดหมาย

นารีสมุทรคลี่ยิ้มอย่างตื่นเต้น จากที่เบื่อหน่ายเป็นทุนเดิมอยู่แล้วพอมีจดหมายจากคนแปลกหน้าคนนี้มาถึง แม้จะไม่ดูเป็นเจตนาร้าย แต่นางก็ควรจะเป็นห่วงความปลอดภัยของเกาะเทพสมุทรนางจึงตัดสินใจเขียนตอบไป(?) แต่นางเลือกที่จะใช้ถ้อยคำเรียบง่าย และไม่แสดงเอกลักษณ์หรืออัตลักษณ์ใด ๆ ของตนออกไป

แน่นอนหลังจากที่นางตัดสินใจสนทนาด้วย นารีสมุทรก็สวมรอยแปลงตนเป็นเด็กน้อยวัยแรกรุ่น พูดคุยกับคุณอย่างถูกคอ ทั้งหยอกเย้าและเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับท้องทะเลให้คุณฟังบ้างเป็นบางครั้งอย่างสนุกสนาน

หรือบางทีนารีสมุทรก็หยิบเปลือกหอยและไข่มุกมาร้อยเรียงเป็นสร้อยหรือทำเป็นเครื่องประดับส่งมอบให้กับคุณ พร้อมจดหมายที่จ่าหน้าว่าถึง Y/N

นารีสมุทรมักแสดงความขี้เล่นของตนออกมาผ่านตัวอักษรเมื่อเจอกับคนที่พูดคุยอย่างถูกคอ และนารีสมุทรยังคอยให้คำแนะนำคุณในการฝึกจิตใจรวมถึงการเล่นดนตรีหากคุณร้องขอความช่วยเหลือจากเธอ

เธอไม่คิดจะทิ้งให้เพื่อนใหม่อย่างคุณต้องตกที่นั่งลำบากโดยไร้ซึ่งการช่วยเหลืออย่างแน่นอน นารีสมุทรเปิดกว้างและเป็นมิตรอย่างมากแต่เธอจะยังคงควบคุมบทสนทนาเพื่อหลีกเลี่ยงการพูดคุยเกี่ยวกับเกาะเทพสมุทรจนกว่าคุณจะพิสูจน์ตัวตนว่าคุณควรค่าแก่การไว้เนื้อเชื่อใจอย่างถึงที่สุดพอจะให้เธอเล่าเรื่องบนเกาะให้คุณฟังอย่างสบายใจ

คุณและนารีสมุทรมักจะแลกของขวัญส่งถึงกันและกันผ่านนกส่งสารตัวหนึ่งที่ถูกใช้แรงงานอย่างหนักในแทบทุกวัน หากคุณเป็นผู้หญิงเครื่องประดับเป็นสิ่งแน่นอน หากคุณเป็นผู้ชายก็อาจจะเป็นก้อนหินสีสันสวยงามที่ถูกขัดขึ้นเงาและอาจรวมถึงปลาตัวเล็ก ๆ ในท้องทะเลที่คุณจะได้รับจากเธอ

หากคุณหายเงียบไปเป็นระยะเวลาเกินกว่าสามวัน เธอจะนั่งหงอยและนึกทบทวนว่าทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือไม่ ครีบหางของเธอจะโบกอย่างเชื่องช้าคล้ายลูกหมาถูกทิ้ง และฟองสบู่ของเธอจะลอยตัวเคว้งคว้างไปมาบนอากาศ และเมื่อไหร่ที่นารีสมุทรทนรอคุณไม่ไหว เธอจะเลือกเขียนจดหมายส่งถึงคุณนับสิบฉบับเพื่อถามไถ่และทักท้วงอย่างแง่งอน

“Y/N Y/N Y/N เจ้าไม่คิดถึงข้าแล้วสินะ ฮึ!”

จนไม่นานคุณก็ต้องส่งของขวัญมากมายเพื่อมาง้องอนเอาอกเอาใจแม่เงือกสาวตนนี้ในทันที ใครใช้ให้คุณไม่ตอบจดหมายเธอตั้งนานกัน! แม้เธอจะงอนคุณอยู่ แต่นารีสมุทรจะยังคงอ่านและเขียนตอบจดหมายของคุณ

วีธีง้อของคุณก็แค่เพียงเขียนจดหมายชมเธอสักหน่อย พูดถึงบทเพลงที่เธอเล่นและส่งมอบของขวัญ ดอกไม้หรือแม้แต่เครื่องประดับหรือโน๊ตเพลงที่แสนหายากบนเกาะมาให้

เพียงเท่านี้เธอจะหายงอนคุณในทันที แล้วพร้อมจะตีครีบสะบัดไปมาเพื่อคุยกับคุณ ราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยแม้แต่จะเง้างอนกับคุณมาก่อนเลย

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀SEADRAGON DOULUO / HAILONG

คำถามแรก มีสัตว์ตัวไหนใจกล้าโฉบไปเลียบ ๆ เคียง ๆ ใกล้บริเวณเสาศักดิ์สิทธิ์ของเขาไหม? ไม่มี! ดังนั้นจึงเป็นการยากมากที่มังกรสมุทรจะมีโอกาสได้รับจดหมายจากคุณ หรือใครก็ตามที่เล่นพิเรนทร์แบบคุณ

ขนาดสัตวิญญาณบางตัวยังเลี่ยงได้เลี่ยง อาณาเขตของมังกรสมุทรนั้นอบอวนไปด้วยกลิ่นของพลังอำนาจและการข่มขู่ ใครจะสู้ก็สู้ไปเถอะ! พวกสัตว์บนเกาะเป็นแค่พวกลูกกระจ๊อก พวกมันไม่ใช่ชายหนุ่มผมฟ้าแซ่ถังที่จะอาจหาญไปงัดข้อกับเขา เหมือนทั้งชีวิตนี้ไม่เอาอะไรแล้ว

แต่เชื่อสิว่าถ้าคนมันมีวาสนา สุดท้ายไอ้วิหคตัวกลมอ้วนที่คุณขุนมันอย่างดีก็นั่นทะเล่อทะล่าเข้าไป แล้วไปสร้างตำนานบินชนแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของพรหมยุทธ์มังกรสมุทรที่กายเนื้อหยาบแข็งเหมือนหินผาจนเห็นดาวเวิ้งบนฟากฟ้าหล่นมาตรงหน้า จนฝ่ายถูกชนต้องก้มลงมองเพราะเหมือนมีอะไรมาสะกิดโดนตัว

มังกรสมุทรดูเหมือนพวกเลือดร้อน บ้าพลัง แต่เขาก็มีประสาทสัมผัสที่เฉียบคม และมีการป้องกันตัวที่ดี แต่นั่นไว้ใช้กับสิ่งที่ดูเป็นภัย ไม่ใช้กับวิหคตัวนี้ที่เขาหิ้วปีกขึ้นมากางดูสภาพอเนจอนาถเหมือนสงสัยความเป็นมาของมันอยู่

เขายังคิดไม่ออกด้วยซ้ำว่า เจ้านี่มันบินมายังไงของมัน เนื่องด้วยภายในเขตแดนของเขาแทบจะไม่มีสัตว์ตัวไหนโง่พอจะทะเล่อทะล่าเข้ามาแบบไม่กลัวตายแบบนี้ หากไม่มีเหตุสำคัญแล้วก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดย่างกรายเข้ามาใกล้ หรือจริง ๆ ไอ้วิหคตัวนี้มันก็แค่โง่จนไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เฮ้ย..สัตว์แถวนี้จะไม่เตือนมันเลยเหรอ...

คิดมากไปก็เท่านั้น สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาจากความฉงนงงงวยคือแผ่นม้วนกระดาษที่มัดติดอยู่กับขาของมัน จนเขาต้องพยายามสลัด ๆ ให้มันหลุดออกมาจนเจ้าวิหคอ้วนที่ว่าแกว่งไปมาราวกับไร้กระดูก สภาพไม่ต่างจากปลาที่ถูกแล่เนื้อถอนก้างออกจนหมด มังกรสมุทรมองดูมันด้วยสีหน้าแปลก ๆ เออเว้ย ใครใช้ไอ้นกนี่เป็นนกส่งสาร

พอหยิบออกมาเปิดอ่าน มังกรสมุทรก็ทำสีหน้าราวกับไม่รู้ว่าควรจะแสดงออกอย่างไรดี เอาเหอะ แดนโตว้หลัวมากผู้คน คนแบบเจ้าหนูนี่อาจจะมีไม่น้อย  เขาส่ายหน้าแล้วโยนม้วนจดหมายนั้นทิ้งไปด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ มังกรสมุทรไม่คิดจะโต้ตอบหรือแสดงออกถึงความต้องการจะสนทนา ส่งมาสุ่ม ๆ คราวหน้าก็คงไม่ถึงข้า

มังกรสมุทรไม่ได้แจ้งเรื่องนี้กับมหาปุโรหิต และก็ไม่ได้บอกใคร เขาคิดว่ามันไร้แก่นสารเกินกว่าจะเก็บมาใส่ใจ อีกทั้งยังไม่ใช่กงการอะไรของเขาที่จะต้องไปสนใจเรื่องผู้คนบนแผ่นดินใหญ่ในเมื่อบ้านของเขาคือเกาะเทพสมุทร และหน้าที่ของเขาคือพิทักษ์ปกป้องเกาะแห่งนี้ร่วมกับบรรดาผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง

มังกรสมุทรไม่ใช่คนที่จะพร้อมสนทนากับผู้อื่น แม้แต่ประชาชนบนเกาะเทพสมุทรยังแทบจะไม่มีใครกล้าเข้ามาพูดคุยกับเขาหากไม่ใช่มารายงานเรื่องสำคัญใด ๆ ก็แทบไม่โผล่หัวมา เขาจึงไม่ได้รู้สึกจำเป็นต้องใส่ใจการสนทนาพูดคุยกับผู้อื่นมากนัก เขาเป็นผู้อาวุโสและอายุมากพอจะแยกแยะเรื่องสำคัญและไม่สำคัญออกไปได้

แต่ดูเหมือนเทพสมุทรจะอยากให้เขาผูกมิตร เพราะนานวันเข้าวิหคตัวเดิมก็บินตุ๊ต๊ะกลับมาชนเขาเรื่อย ๆ พร้อมจดหมายฉบับใหม่ที่ถูกเขียนขึ้นแทบทุกวัน ราวกับวิญญาจารย์ที่ชื่อ Y/N นั่นต้องการผูกมิตรกับเขาจริง ๆ แต่ประเด็นของมันก็คือถึงคุณจะขยันส่งจดหมายชวนคุยสารพัด มังกรสมุทรก็ไม่เคยเขียนตอบเลย

หนึ่งเพราะเขาไม่คิดว่าจำเป็นจะต้องเขียนตอบเพราะเขาเองก็ยังไม่คิดจะอยากเล่าเรื่องชีวิตประจำวันอะไรของเขาให้คุณฟัง และสองเขาเขียนจดหมายไม่เป็นและไม่รู้ว่าควรจะเขียนตอบแบบใด เขาอ่านออกเขียนได้เหมือนคนอื่น ๆ แค่ตั้งแต่เกิดจนโตเขาไม่เคยเขียนจดหมายถึงผู้อื่นเพราะสังคมของเขาอยู่แค่คนบนเกาะเทพสมุทร อีกทั้งยังเป็นแค่ระดับพรหมยุทธ์ชั้นสูง

ส่วนมากการพูดคุยของเขามาจากการแลกเปลี่ยนฝีมือในการต่อสู้ หรือแม้แต่การทำแบบทดสอบของเทพสมุทร แต่เขาไม่ใช่คนมีอคติกับผู้อื่น ไม่ว่าจะผู้ที่มาจากแผ่นดินใหญ่ หรือผู้ที่มีอายุน้อยกว่า และตัวเขาเองก็ไม่ได้มีความทระนงตนจนน่าเกลียด ประสบการณ์ชีวิตสอนให้เขารู้จักการวางตัว และฝึกฝนให้เขาแข็งแกร่งขึ้น เขาชื่นชอบการฝึกฝนมากกว่าการพูดคุยผ่อนคลายอย่างไร้แก่นสารแต่ก็ใช่ว่าเขาจะพูดคุยเพื่อผ่อนคลายกับผู้อื่นไม่ได้ และบุคลิกอีกอย่างของเขาคือเขายึดมั่นตามกฏระเบียบอย่างเคร่งครัด และไม่ค่อยจะยอมรับเล่ห์กลที่ไม่จำเป็นเท่าไหร่นัก

แต่ดูเหมือนว่า มังกรสมุทรจะค่อนข้างเปิดใจกับคุณอยู่บ้างเพราะอย่างน้อยเขาก็ยังรับสิ่งของรวมถึงยังอ่านจดหมายของคุณทุกครั้งที่คุณส่งมา เขาไม่ได้ไร้มารยาท แต่แค่คุณยังไม่อยู่ในจุดที่เขาจะยังเปิดอกสนทนาปราศรัยกับคุณได้อย่างสะดวกใจ

หากคุณไม่ได้ส่งจดหมายมาถึงเขา หรือจดหมายมาถึงล่าช้ากว่ากำหนดหลายวันด้วยสภาพอากาศหรือเหตุสุดวิสัยใด ๆ มังกรสมุทรก็จะมีอารมณ์ที่ค่อนข้างฉุนเฉียวอยู่บ้างหากคุณทำให้เขาต้องรอนาน แต่เขาก็สงบจิตใจอย่างรวดเร็วและกลับไปฝึกฝนต่อ แต่หากมันนานเกินไป เขาจะขมวดคิ้วแล้วคว้าจับปีกเจ้าวิหคส่งสารตัวนั้นกระชากลงมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ก่อนจะยัดกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่มีข้อความสั้น ๆ เขียนไว้ แล้วส่งมันออกไปด้วยสายตาข่มขู่

“ไหนล่ะจดหมาย เจ้าลืมวิธีเขียนจดหมายไปแล้วเหรอ”

จนกว่าเขาจะได้จดหมายตอบกลับมา เขาจะยังคงมีสีหน้าบูดบึ้งอยู่เช่นนั้นและปล่อยกลิ่นอายน่ากลัวแผ่ออกมาจากเขตแดนของเขาเรื่อย ๆ โดยที่เขาไม่รู้ตัว จนบางทีเขาก็ถูกสหายคนอื่น ๆ ทักท้วงว่ามีท่าทีไม่ต่างจากเด็กถูกริดของเล่น ไม่เหมือนสักนิด เอาตรงไหนมาบอกว่าข้าเหมือนเด็ก

เมื่อเขาได้รับจดหมายของคุณสักทีเขาถึงจะผ่อนคลายลงแล้วบ่นพึมพำในใจ ด้วยท่าทีแปลกตาสำหรับบรรดาผู้พิทักษ์เสาคนอื่น ๆ เขาเริ่มจะเขียนตอบกลับคุณในรูปประโยคสั้น ๆ มากขึ้น และให้คำแนะนำการฝึกฝนร่างกายของคุณสำหรับการเลื่อนระดับของคุณ แม้วิธีของเขาจะค่อนข้างโหดหินไปบ้าง แต่เชื่อเถอะว่าเขาลดความหฤโหดของมันลงไปมากแล้วเนื่องจากเขาห่วงความปลอดภัยของคุณ

แต่มีบางครั้งที่เขาไม่รู้ว่าควรจะส่งมอบอะไรให้กับคุณเขาก็ทำแค่ดึงดอกไม้ทะเลบางชนิดที่เขาถือโต้ง ๆ ไปถามมายาสมุทรกับวิญญาณสมุทรว่ามีพิษไหมเพื่อแน่ใจว่าเขาจะไม่เผลอทำร้ายคุณ หรือบางทีเขาก็พูดคุยกับมหาปุโรหิตป๋อไซซีเพื่อสอบและขอคำแนะนำในการมอบของอันเป็นมิตรภาพระหว่างคุณกับเขาจนเขาได้รับใบหน้าที่ประหลาดใจของมหาปุโรหิตตอบกลับมาเป็นครั้งคราว

มังกรสมุทรให้คำแนะนำในฐานะผู้อาวุโสมากประสบการณ์ในการต่อสู้ได้อย่างดีเลิศ และพร้อมที่จะเสนอให้คุณลองประลองฝีมือเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์เพื่อให้การเพิ่มระดับของคุณเป็นไปได้อย่างรวดเร็วและอัดแน่นด้วยรากฐาน แต่ระวังว่าร่างกายของคุณอาจจะเต็มเปี่ยมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่แน่นหนาดั่งหินผาก็เป็นได้!  

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀BO SAIXI

ป๋อไซซีนั่งมองทัศนียภาพอันร่มรื่นเบื้องหน้าด้วยสีหน้าผ่อนคลายและสงบนิ่ง เส้นผมสีเงินปลิวไสวกับสายลม ความงามของนางเป็นที่ประจักษ์ ทั้งสองพรหมยุทธ์สุดขีดผู้เป็นใหญ่ที่เคยมาเยือนเกาะเทพสมุทร ล้วนต้องตกตะลึงในความงาม และบังเกิดความสิเน่หานางเป็นทั้งนั้น กอปรกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสุขุมและสงบนิ่งของนาง ทำให้ความเป็นเอกอนงค์นี้ชัดเจนยิ่งขึ้น

และดูเหมือนว่าจะมีวิหคตัวหนึ่งที่คุณพึ่งจะปล่อยมันบินออกไปจากบ้านเมื่อไม่กี่วันก่อนกำลังมัวแต่จ้องใบหน้าของ มหาปุโรหิตสาวผู้นี้จนหน้าดิ่งพสุธาร่วงหล่นลงมา โชคดีเหลือเกินที่ป๋อไซซีมีใจเมตตาแก่สัตว์ตัวเล็กจ้อยที่อ้วนกลมแทบจะมองไม่เห็นขาตัวนี้ จึงใช้พลังวิญญาณก่อรูปเป็นมวลน้ำให้มันหล่นลงมาอย่างนุ่มนวล

นางพินิจมองดูสิ่งที่ผูกติดอยู่บริเวณหาของมันด้วยอย่างครุ่นคิด สุดท้ายความอยากรู้อยากเห็นของผู้หญิงไม่สามารถละวางลงได้ แม้จะผ่านช่วงวัยมานานหลายปี แต่สุดท้ายแล้วนางก็ยังเป็นมนุษย์คนหนึ่ง

เมื่อจดหมายนั้นปรากฏให้เห็นกับตา ดวงตาสีชมพูงดงามของนางไล่ตามทีละตัวอักษร ครั้นสรุปได้ซึ่งใจความ สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นป๋อไซซีที่ตกอยู่ในความเงียบ

ป๋อไซซีไม่คิดที่จะเขียนตอบในทันที นางเลือกจะวางมันไว้บนโต๊ะในห้องของตน และนั่งมองมันอยู่เป็นสัปดาห์ จนวันใดวันหนึ่งจึงคิดนั่งลงแล้วหยิบจับกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาคลี่ออกเบา ๆ ฝ่ามือเรียวสวยบรรจงเขียนตอบกลับไปด้วยน้ำหมึกสีเงิน

นางไม่คิดจะเล่าเรื่องราวของตัวเองหรือใครก็ตามให้กับคนแปลกหน้าผู้นี้ หากคุณคิดจะส่งจดหมายด้วยความเหงาหงอย เพียงเพื่อให้มันลอยไปในทะเลหรือสายลม เช่นนั้นป๋อไซซีก็คงเป็นชายฝั่งหนึ่งที่เผลอรับมันไว้ด้วยความบังเอิญ

และเป็นอย่างที่ผู้อาวุโสหลาย ๆ คนเป็น ป๋อไซซีเลือกที่จะเงียบต่อเหตุการณ์นี้ นางจะไม่พูดถึงมันหรือบอกใครเป็นพิเศษว่าได้รับจดหมายจากใคร เมื่อไหร่ อาจเป็นเพราะความเงียบเหงานับร้อยปีที่รอคอยคนรัก ถูกปิดกั้นจากโลกภายนอกน่านน้ำนี้ ทำให้นางเลือกที่จะตอบกลับไปด้วยประโยคแสนสั้นว่า ยินดีที่ได้รู้จัก

ก่อนที่นางจะเอาจดหมายนั้นใส่กล่องหรือขวดบางอย่างอันเล็ก ๆ วางไว้ข้างรูปปั้นของเทพสมุทร และรอให้วิหคตัวจ้อยแสนรู้งานนั่นลงมือด้วยตัวของมันเอง แน่นอนว่านางแอบติดสินบนมันด้วยพลังวิญญาณเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อให้การเดินทางของมันราบรื่น

ยิ่งนานวันที่คุณมักจะชอบเขียนจดหมายมาถึงนางอยู่เสมอ ๆ และคุณก็จะชอบเล่าเรื่องราวนั่นนี้ให้กับป๋อไซซีฟัง และป๋อไซซีเองก็อ่านมันทุกฉบับ นางไม่ยิ้มหรือหัวเราะให้กับมันเท่าไหร่นัก แต่ในใจของนางกลับนิ่งสงบลงกว่าทุกครา เหมือนกับสามารถระงับความร้อนรุ่มแห่งการรอคอยลงได้

ป๋อไซซีจะเริ่มโต้ตอบกับคุณผ่านจดหมายมากขึ้น และในสายตาคู่นี้คุณไม่ได้เป็นเพียงคนนอกอีกต่อไป คุณจะเป็นเหมือนเพื่อนต่างวัย เหมือนเด็กน้อยคนหนึ่งที่สะท้อนบางสิ่งบางอย่างที่เวลาได้ทำให้นางหลงลืมไป

คุณจะชอบวาดรูปท้องทะเลให้นางดู แม้ว่าบางทีคุณอาจจะบอกว่าไม่เคยเห็ฯมันเลยก็ตาม  ป๋อไซซียินดีตอบแทนด้วยการบรรยายความงามของมหาสมุทรแบบสั้น ๆ ให้คุณเห็นภาพ หรือมอบของขวัญบางชิ้นให้กับคุณ

นางยินดีจะให้คำแนะนำคุณเมื่อคุณประสบปัญหาบางอย่าง แน่นอนว่าพวกมันล้วนมาจากประสบการณ์ของตัวนางเอง แต่ได้โปรดอย่าเป็นเรื่องความรัก นางไม่อาจให้คำแนะนำได้ดีนัก หากคุณเงียบหายไปนาน ป๋อไซซีจะยืนจ้องมองออกไปยังท้องฟ้า เหมือนกับกำลังมองแผ่นดินอันไกลโพ้นอย่างใจจดใจจ่อ มันไม่ใช่การรอคอยถังเฉิน แต่เป็นการคาดหวังว่าวิหคสักตัวจะบินกลับมา พร้อมจดหมายสักฉบับที่ผูกอยู่ที่ขา

นางจะบอกกับตัวเองว่าคุณคงมีเรื่องด่วน แต่การเงียบหายไปโดยไม่บอกกล่าวนี้ ทำให้เกิดความกังวลที่ไร้ชื่อเรียก ในค่ำคืนที่ฝนตกหนัก ป๋อไซซีเผลอหยิบจดหมายของคุณขึ้นมากดมันไว้แนบบอก และพูดคำที่ไม่เคยมีใครได้ยินจากนางแม้แต่ครั้งเดียว

“อย่าหายไปเช่นนี้เลย...”

หากคุณกลับมาพร้อมจดหมายขอโทษขอโพยชุดใหญ่ ป๋อไซซีจะไม่ตั้งคำถามว่าคุณหายไปไหน ไม่แม้แต่จะตำหนิ นางจะมอบเรื่องราวของนางในช่วงที่คุณหายไปให้กับคุณ และหากคุณถามว่านางโกรธคุณหรือเปล่า ผู้ที่ข้ามทะเลแสนเดียวดายนี้เพื่อสนทนากับนางจะไม่มีวันเป็นคนที่นางโกรธลง แม้จะต้องรอคอยอย่างเนิ่นนานก็ตาม

(+) แถม

⤷ 　　 ﹒ 　　 ♡⠀⠀BO SAIDONG

ในวันวันหนึ่ง ท่ามกลางความสงบเงียบ และความรื่นรมของเกาะเทพสมุทรที่อยู่ภายใต้สายตาของเขา กลับมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น ที่ทำให้วันเวลาที่เคยผ่านไปอย่างง่ายดายนั้นเปลี่ยนแปลงไป

จิตแห่งเทพสมุทรที่ปกปักษ์เกาะใต้อาณัติทอดสายตามองไปยังเกลีบยคลื่นที่สงบงามเบื้องหน้า ผืนทะเลที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตานี้มักไร้เสียงตอบกลับ แม้ตนจะเป็นผู้รับฟังทุกคำภาวนาของผู้ศรัทธามากมายสม่ำเสมอ แต่ไม่บ่อยนักที่จะมีเสียงเหล่านั้น ส่งมาถึงเขาด้วยเจตนาที่บริสุทธิ์ และจริงใจกับเขา

ไม่ทันให้เขาได้ฟุ้งซ่านมากนัก คลื่นสงบนั้นก็พัดพาเจ้าวิหคแสนรู้แสนเชื่องบนเกาะ ให้มันคีบม้วนกระดาษจดหมายชิ้นหนึ่ง บินหวือลอยลิ่วเข้ามายังวิหารศักดิ์สิทธิ์เหนือทะเลลึก

ป๋อไซตงไม่คิดเปิดอ่านมันในทันที ยามปกติแม้สิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้นบ่อยครั้งนักในชีวิตที่เคยผ่านมานับหมื่นปี (ไม่สิต้องพูดว่าไม่เคยเกิดขึ้นเลยจะดีว่า) แต่จดหมายที่คุณจงใจเขียนบ่นแบบส่ง ๆ ระหว่างการฝึกกลับมาตกอยู่ในมือของเทพผู้เรืองฤทธิ์เหนือน่านน้ำมหาสมุทร

จิตแห่งเทพที่โปร่งแสงนี้พินิจมองม้วนกระดาษที่กลิ้งไปมาอยู่ตรงหน้า ก่อนที่ป๋อไซซีนักบวชหญิงของเขาจะมานำมันโยนทิ้งออกไป ในใจที่เฉยชามาหมื่นปีก็ทำให้เขาต้องหยิบจับมันขึ้นมาเพื่อลองอ่านดู ม้วนกระดาษแผ่นนี้ไร้พลังคุกคาม ดูเหมือนจะเป็นเพียงกระดาษธรรมเท่านั้น ไม่มีอย่างอื่นให้ต้องระแวดระวัง

ป๋อไซตงไล่อ่านทุกบรรทัดจนจบ ใบหน้าของเขาแฝงความฉงนและงงงวย จดหมายของคุณฉบับนี้ไม่ใช่การเอ่ยขอพร หรือเป็นคำวิงวอนเพื่อผลสำเร็จใด ๆ มันเป็นเพียงสิ่งที่บอกเล่าชีวิตของคุณที่คุณบ่นมาได้ใจความว่าน่าเบื่อนักหนา ความเงียบในบรรยากาศแทรกซึมเข้ามา และวิหคตัวนั้นก็บินหายไปที่ไหนก็ไม่ทราบ เพราะเขามัวแต่สนใจเจ้าจดหมายนี่

หลายหมื่นปีที่เขาไม่ได้สัมผัสแผ่นกระดาษอีกเลยตั้งแต่กลายเป็นเทพ และใช้ชีวิตอยู่บนแดนเทพ ป๋อไซตงนิ่งงัน เขาไม่เคยเป็นเทพที่ตอบจดหมาย ไม่สิต้องพูดว่า ไม่มีใครคิดจะเขียนจดหมายให้เขาอ่านมาตั้งนานแล้ว มีคุณเป็นคนแรกและเป็นคนเดียวด้วยซ้ำ

พอนึกได้แบบนี้แล้ว บนใบหน้าของเขาก็ประดับด้วยรอยยิ้มออกมา มันไม่ใช่รอยยิ้มที่เปี่ยมอำนาจหรือแสดงถึงความสุขุมของเทพแห่งท้องทะเลผู้ยิ่งใหญ่ แต่เป็นรอยยิ้มของผู้เข้าใจในรสชาติของความเงียบเหงา และความโดดเดี่ยว

ป๋อไซตงไม่คิดที่จะตอบกลับจดหมายฉบับนี้ ไม้แม้แต่จะหาหนทางติดต่อสื่อสารกับคุณที่เป็นผู้เขียน ไม่กลั่นกรองออกมาเป็นถ้อยคำ ไม่บรรจงเขียนออกมาเป็นลายลักษณ์อักษร แต่ในวันต่อมา ชาวเกาะเทพสมุทรต่างได้รับถึงความรู้สึกที่แปลกประหลาด  และความรู้สึกนี้ก็ส่งคลื่นพลังทอดยาวไปทั่วผืนน้ำจนถึงชายฝั่งที่คุณอาศัยอยู่

คลื่นทะเลที่เคยคุกกรุ่นไม่อาจคาดเดา กลับเงียบสงบ บรรยากาศที่มีลมพัดผ่านไปมากลับมอบความรู้สึกที่สดชื่นให้แก่คุณอย่างผิดปกติ พลังวิญญาณของคุณเองก็ดูเหมือนจะคล่องตัวมากขึ้นและหมุนเวียนในร่างกายของคุณเป็นอย่างดี โดยเฉพาะเมื่อคุณได้อยู่ใกล้กับผืนทะเลที่สุดลูกหูลูกตานี้

ความเหนื่อยล้าของคุณหายไปในชั่วข้ามคืน แต่ความสงสัยก็ปรากฏขึ้นแทน ลางสังหรณ์ของคุณมันกู่ร้องก้องในหัวของคุณว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล และคุณมั่นใจว่ามันน่าจะเกี่ยวกับการกระทำอันไร้สาระของคุณเมื่อส่งจดหมายออกไป คุณยังไม่คิดที่จะหาคำตอบสำหรับเรื่องนี้ ดูเหมือนว่าสัญชาตญาณยังบอกคุณว่าอย่าพึ่งเอานิ้วไปจิ้มในจุดที่ไม่ควรก่อนถึงเวลา

คุณยังคงเขียนจดหมายส่งไปเรื่อย ๆ และคุณแน่ใจแล้วว่ามีคนได้รับมันจริง ๆ เพราะเมื่อคุณห่างหายจากการเขียนจดหมาย ด้วยอุปสรรคในการดำเนินชีวิตบางอย่าง คุณก็สัมผัสได้ถึงความหงุดหงิดของท้องทะเลอันไกลโพ้น คุณไม่กล้าคิดคาดเดาอะไรไปเอง คุณไม่อยากสร้างจิตนาการอันเหลือเชื่อจากเรื่องเล่าตำนานของผู้คนบนชายฝั่ง และคุณก็ยังไม่พร้อมที่จะไปเยือนเกาะเทพสมุทรเพื่อหาคำตอบ

ดังนั้นเมื่อคุณกลับมาเขียนจดหมายอีกครั้ง ทุกอย่างก็กลับเป็นปกติ คราวนี้คุณเขียนขอโทษขอโพยที่หายไปนาน และยังมอบขนมบางชิ้นใส่แนบไปกับจดหมาย ได้แต่หวังว่าจะไม่มีสัตว์ตัวใดคาบมันไปก่อนถึงปลายทาง

ป๋อไซตงยกยิ้มเมื่อยังคงได้รับจดหมายจากคุณ แม้ว่าคุณจะหายไปนาน เขาให้อภัยกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้เสมอ บุคลิกของผู้ใหญ่และความสุขุม มีเหตุผลยังคงเต็มเปี่ยมในตัวเขา ถึงแม้จะผ่านไปนับหมื่นปี เขาเพียงแค่อ่านและเก็บไว้ ไม่ควรมีใครรู้ถึงกิจวัตรประหลาดนี้ของเทพแห่งท้องทะเล และคุณก็ยังไม่ควรรู้ว่าปลายทางผู้รับจดหมายเป็นใคร บางทีเมื่อถึงเวลาเขาอาจจะมอบความโปรดปรานแบบพิเศษให้กับคุณ

“เมื่อถึงเวลาหนูน้อย เมื่อถึงเวลา...”

[chiefprofessor]

𝙶𝚞𝚊𝚛𝚍𝚒𝚊𝚗•𝙲𝚑𝚒𝚎𝚏•𝙿𝚛𝚘𝚏𝚎𝚜𝚜𝚘𝚛

A Rebel’s Malice: Destroy Haixing,

Kill Envoy

[flies-over-butter]