#harcananyillar

[harcananyillar]

​bazı şehirler gündüzleri kalabalık ama geceleri sadece hikaye anlatır

[harcananyillar]

ruhun en ağır yükü kelimelere sığmayan o iç sıkıntısıdır

[harcananyillar]

Üç gündür içimi ferahlatan o serin, yağmurlu hava yerini yine çekilmez bir sıcaklığa bıraktı; güne erken başladım ama ne evde durabiliyorum ne de dışarıya ait hissediyorum. İnsan bazen sadece dinlenmek isterken bile kendi varlığının içinde bunalabiliyormuş, bugün tam olarak ne yapmam gerektiğini bilmediğim o tuhaf araftayım.

[harcananyillar]

bütün o kalabalık lafların ve kargaşanın ardından yine kendi yalnızlığıma sığındım meğer insan en çok kendi içindeki o sessiz gerçekten yoruluyormuş ama rüzgar esti az önce güzel oldu yakıştı geceye

[harcananyillar]

dünya ile olan kavgamı çoktan kaybettim ben artık sadece kendi kafamın içindeki o karanlıkta yolumu bulmaya çalışıyorum dürüst olmak gerekirse insanı en çok yoran şey dışarıdaki gürültü değil kendi zihninde susmak bilmeyen o yankı

[harcananyillar]

sokaklar insan kaynıyor ama kimsenin birbirinin yarasından haberi yok hepimiz birer yürüyen mezarlık gibiyiz

[harcananyillar]

günlerin bu kadar hızlı geçip zamanın hiç kıpırdamaması ne garip her yere yetişmeye çalışırken hiçbir yere varamıyoruz hayat avuçlarımızdan akıp gidiyor ama biz sadece izliyoruz zamanı öldürdüğümüzü sanıyorduk meğer zaman öldürüyormuş bizi

[harcananyillar]

ışıklar çok parlaktı ama insan insana karanlıktı