#hasior

[kafkarna]

[piotruspampam-blog]

Ogniste Ptaki  - instalacja Hasiora, która jak żadna inna przypomina mi o wytrwałości w postawionych celach, nie poddawaniu się przeciwnościom losu i dążeniu do spełnienia marzeń. Ptaki napędzane wiatrem to dla mnie inspiracja w czerpaniu z życia pełnymi garściami, dla wykorzystywania każdej, nawet najmniejszej i niepozornej rzeczy jako siły napędowej do dalszego działania. Aura otaczająca instalację zmusza mnie do refleksji nad podejmowanymi przeze mnie decyzjami, a jej niewidoczny koniec przypomina mi o tym, że nie wiemy kiedy nasze życie się skończy i musimy je wykorzystać do maksimum. 

Władysław Hasior Ogniste Ptaki, Szczecin

[tfurca]

lubię aforyzmy #czterykopuły #doczterechrazysztuka #wroclaw #aforyzmy #hasior (w: Pawilon Czterech Kopuł. Muzeum Sztuki Współczesnej)

[ludwikawy-blog]

[picturesfrompoland]

hasior.

e.

[rhabdoviridae]

[versurae]

Assemblage "Czarny kraj", W. Hasior, polish sculptor, painter and stage designer.

[sculpturecanbedangerous]

o Hasiorze - prywatnie (Hanna Kirchner)

Władysław Hasior, wielki nowator polskiej sztuki współczesnej, zmarł 14 lipca 1999 roku i w zgiełku publicznych swarów nie dostrzeżono ogromu tej straty. Wspaniała retrospektywa twórczości artysty, przygotowana dzięki staraniom i wiedzy kuratora Anny Żakiewicz w Muzeum Narodowym w 2005 roku, nie doczekała się stosownego odzewu krytyków. Tylko młodzi widzowie tej wystawy stawali olśnieni i zauroczeni przed dziełami Mistrza, dając temu wyraz w Internecie. A teraz, w kilkanaście lat po śmierci, Hasior powraca. Zgodnie z przepowiednią świetnej znawczyni sztuki współczesnej, Andy Rottenberg, w poświęconym mu rozdziale książki Sztuka w Polsce 1945 – 2005 (Warszawa 2005): „Nadchodzi czas Hasiora”. Poznałam go w lipcu 1964 roku, gdy od paru już lat chodziły słuchy o niezwykle oryginalnym młodym twórcy z Zakopanego. Trzeba pamiętać, jaki to był czas. Po Październiku 1956 roku kultura polska zrzucała z pośpiechem dławiący gorset realizmu socjalistycznego, bo ten poroniony twór stalinowskiej epoki cofnął rozwój sztuki o stulecie. Żelazna kutyna odcięła dostęp do wiedzy o nowszych kierunkach, a partyjna propaganda piętnowała je jako wytwór wrogiej ideologii „zgniłego imperializmu” zachodniego. A kiedy już umożliwiono artystom wyjazdy za granicę, zachłysnęli się „nowoczesnością”. Wtedy były to różne odmiany abstrakcji, taszyzmu, informel, op-art. Wystawy były tego pełne. Na tym tle zjawisko Hasior wydało się dziwne, do niczego wówczas niepodobne, budziło konsternację. Sztuki plastyczne były zawsze moją miłością, obok literatury, o której piszę zawodowo. Miałam też od dawna niejaką wiedzę o artystach XX wieku, a wieści o Hasiorze były intrygujące. Pobyt w Zakopanem stworzył nieodpartą pokusę, by wybrać się do jego pracowni, do samego matecznika twórcy. Mieszkał kątem w internacie Państwowego Liceum Technik Plastycznych, zwanego potocznie Szkołą Kenara, bo to on, wybitny rzeźbiarz i pedagog nadał tej placówce nowe oblicze. Hasior, absolwent Szkoły, wrócił do niej po studiach na warszawskiej ASP, by kontynuować dzieło niezapomnianego mistrza i nauczyciela. To właśnie Kenar rozpoznał i wspierał talent chłopca z Nowego Sącza. Drewniany budynek był zniszczony, wnętrze ubogie i zaniedbane. W pracowni Hasiora funkcje mieszkalne pełniło zaledwie parę niezbędnych sprzętów, resztę powierzchni zawłaszczyły wytwory jego rąk i wyobraźni. Gościom od progu zapierało dech. Ze ścian, drzwi, z sufitu i podłogi szedł na widza tłum dziwnych stworów, emanujących niesłychaną ekspresją. Zrobione były z szokującego tworzywa: z przedmiotów, z ich części, ze szkła, drutu, strzępków tkanin, nawet z mydła! Z rzeczy zużytych, zniszczonych przez czas lub umyślnie rozdartych. Sączyła się skądś muzyka klasyczna. Teatr czy świątynia?...

Hanna Kirchner

(źródło: katalog do wystawy w BWA w Bydgoszczy "Władysław Hasior. Czas niedomknięty")