#hetverhaal

[lauraveerde]

Jip

Een onaantastbaar, niet aanraakbaar gevoel tussen jou en mij. Het is als Bassie en Adriaan en als Jip en Janneke. 

[lauraveerde]

Party in een fietsenmakerij

Aankondiging van een feestje in een fietsenmakerij

Het verslag achteraf:

Een fietsenmakerij gevuld met mensen die tot buiten de deur staan.Het festival van vrijdag 14 oktober in de fietsenmakerij staat gelijk aan een niet regulier avondje vol muziek en plezier.

 Buiten de fietsenmakerij staat een vuurkorf met daaromheen een tiental mensen. Één van de vrouwen heeft een grote hoed op en een jurk aan en ze staat te praten met een man met wat langer haar en een baard. Gebroederlijk staan ze rondom het kampvuur met ieder een pils in de handen. Overal op de grond slingeren flesjes bier rond en ze zijn van alle soorten merken die je bedenken kunt. De festivalgangers komen net uit de afgeladen volle kelder onder de fietsenmakerij vandaan. Het duo schmink & Arpatle brengt daar hun experimentele, elektronische ambient muziek ten gehore. De twee heren zorgen met hun synthesizer en laptop met wii controller voor een aandachtig luisterend, stil publiek. Op dat moment wordt er boven voor een andere act gezorgd, wat volgens Olle Kruyt nog nooit is gebeurd. Terwijl Kruyt een slok bier neemt: “Eerder hebben we nog nooit twee acts op hetzelfde moment gehad, maar ditmaal moesten we wel. Het is nog nooit zo druk geweest.” Druk is het. Er staat constant een rij bij de bar, het toilet of het ‘zelfgebouwde’ urinoir buiten. Een paar meter naast de ingang staat er in een hoek een scherm geplaatst en regelmatig  zie je er één van de heren achter vandaan komen. De mannen kunnen daar hun behoefte doen. Het is een klein deel van de enigszins knullige organisatie en het geeft een ‘Woodstockgevoel’ zoals we die kennen van Youtube, Google en Wikipedia. Aan het einde van de avond zijn er tien tot twintig kratten doorheen, DJ Socrates en DJ Nikkipikkiepoelala draaien en de dansvloer staat vol. De mensen dansen, drinken en zingen mee met nummers zoals Somebody to love van Jefferson Airplane.

Dat de organisatie niet erg strak is, blijkt vaker op de avond. Als de singer/songwriter Michael Hastings zijn act voorbereidt, doet nog maar één microfoon het. Door de andere microfoon wordt er gelijk omgeroepen: “Heeft er iemand anders toevallig een microfoon?” Na enig geregel begint Hastings dan toch aan zijn optreden. De zanger neemt zijn gitaar op schoot en begint te zingen. De gasten verzamelen zich gelijk om de man heen. Het optreden lang is de fietsenmakerij gevuld met fijne gitaardeuntjes, een zingende man en een publiek dat de meest vreemde geluiden maakt wanneer de zanger daarom vraagt. Iedereen is om de man heen gaan zitten en zit krap naast elkaar. Het voelt aan als een ‘feestje met een soort huiskamergevoel’. Chang hung had gelijk. Als afsluiter zingt hij een schots volksliedje en voor dat moment begeef je je even in een schotse bar. De mensen dansen, zingen, klappen en stampen op de grond. Op dit festival is de sfeer duidelijk aanwezig. En dat is precies wat Kruyt wil. “Ik denk dat het ontzettend belangrijk is dat je toffe ervaringen kan delen met anderen met gelijkgestemde gevoelens”, aldus de organisator. De mensen lijken inderdaad gelijkgestemd te zijn en ze delen deze ervaring tot vroeg in de morgen. Ze lijken zelfs geluk, liefde en harmonie te delen. Misschien wel een beetje onder invloed, maar dat terzijde.

[lauraveerde]

Heel zachtjes schudt je nee. Bijna niemand in de trein heeft het in de gaten. Je zit met je ogen dicht en je schudt zachtjes nee. Stiekem houd ik je soms in de gaten. Ik voel medelijden, maar tevens ook een ontzettend sterke kracht.

Mevrouw, mag ik u vertellen dat u ontzettend mooi bent? Zelfs wanneer er soms tranen over uw wangen biggelen. Zelfs in uw rolstoel. Ik weet niet waar uw verdriet en zwakte vandaan komen, maar ik hoop dat u niet alleen hier in staat. De conducteur hielp u met uw rolstoel naar binnen en het werd mij meteen duidelijk dat u een lieve vrouw bent. Aan sommige mensen zie je dat, voel je dat en hoor je dat. U bedankte de conducteur en dat deed u met liefde. Misschien niet met volle overgave, maar dat zou vreemd zijn.

Ik kijk nog een keer op en u zit echt te huilen. Ik zou u zo ontzettend graag willen helpen, maar ik sta machteloos. Huilende mevrouw, ik weet niet wat u dwars zit, maar u bent zo mooi. U heeft glanzend, lang, zwart haar en een ontzettend mooie gebruinde kleur. Ik weet zeker dat mensen u waarderen, u accepteren en van u houden. Misschien ziet u dat niet, maar geloof mij, dat weet ik zeker.

Wanneer wij beiden de trein verlaten, dan zullen wij elkaar waarschijnlijk nooit weder zien. U zit de hele tijd met u ogen dicht, dus waarschijnlijk weet u nu al niet meer wie ik ben. Maar ik vergeet u niet. Op dit moment heeft u mij al geïnspireerd. Ik kan niet zeggen waarom, maar het is zo. Alstublieft mevrouw, veeg uw tranen weg en wees sterk. Er is zo veel liefde, zo veel kracht en zo veel leven. Ik weet zeker dat er een moment in uw leven is, dat u dat in overvloed mag meemaken. U verdient dat. 

Mevrouw, in stilte zeg ik u gedag. Ik verlaat de trein.

[lauraveerde]

Teleurstelling raakt je. Het raakt je diep. Misschien wel dieper dan echt verdriet. Eigenlijk laat het je zien dat je ergens in geloofde. Ergens in hoopte te geloven. En dan ineens is het weg. Je hoop, zomaar weggegooid. 

Een denkbeeldige hand die je bij de keel pakt. Heel zachtjes wordt hij vastgepakt. Je hebt nergens last van, maar je voelt het wel. Heel langzaamaan wordt het gevoel steeds sterker. Je krijgt steeds minder lucht en dan komt het. Je snakt naar adem en je krijgt een rilling over je rug. De tijd lijkt even stil te staan en je moet even tot zinnen komen. Je bent teleurgesteld.

Teleurstelling raakt je.

[lauraveerde]

Shoes

The black colour of my shoes is getting a little grey. They are worn. 

I like it.

I like my clothes and my shoes worn. I don't like it when it's new. I like my shoes when they belong to a story. When a story belongs to my shoes. My shoes are not complete without some big and exciting stories. I am not complete without my story telling shoes. 

[lauraveerde]

Grey hair that is turning into a bit yellow.

My brain at night

[lauraveerde]

Feeling like a genius, because you threw exact enough spaghetti in the pan for yourself.

[lauraveerde]

Letting go of something is the hardest thing to do.