Discover Top Posts Tagged with #htcyvz

“Ağırlığını Taşı: Emma Sulkowicz”

Sizlere Kolombiya Üniversitesi öğrencisi Emma’dan bahsedeceğim biraz. Emma, kendi yurt odasında bir başka öğrenci tarafından cinsel saldırıya uğramış. Saldırgan yakın bir arkadaşıymış. Birlikte olmuşlar fakat saldırgan onu seks sırasında boğmaya çalışmış, ona vurmuş ve anal sekse zorlamış. Yani isteği dışında bir ilişkiye zorlamış. Yani tecavüze uğramış. Bir çok insan tecavüzcüsüyle arkadaş olduğu ve ilişkiye girdiklerini göz önüne alarak bunun tecavüz sayılmadığını söylemiş. Zaten hep aynı şey olur. Eğer seninle zorla ilişkiye giren o yaratığı tanıyorsan bu rızan var anlamına gelir ve kimse sesini çıkarmaz. İşte tam da böyle olmuş. Bunun üzerine Emma yurt müdürlüğü tarafından kendisine tahsis edilmiş yatağını sırtlanıp kampüste nereye giderse yanında götürmeye başlamış ve tecavüzcüsü okuldan atılana kadar ya da kendi rızasıyla okuldan ayrılana kadar taşımaya devam edeceğini söylemiş. Bunun üzerine bir soruşturma açılsa da üniversite tecavüzcüyü suçlu bulmamış, polis soruşturmayı sürdürmeyi reddetmiş, Emma’nın iddiaları “gerçek dışı ve asılsız” bulunmuş ve yatağını gittiği her yere taşıyarak sürdürdüğü eylem zorbalık eylemi olarak nitelendirilmiş. Şimdi, okuyunca bir çok insanın da üniversite ve polis gibi düşüneceğini tahmin edebiliyorum. İlişkiye girmeye rızası varmış, o zaman bu tecavüz sayılmaz. YANLIŞ. Emma’nın ilişkiye girmeye rızası olması ilişki esnasında boğulmaya çalışılmasını, dövülmesini ve istemediği başka bir seks biçimine zorlanmasını haklı çıkarmaz. Karşısındaki kişiyi tanıması, tecavüzcüyü haklı çıkarmaz. Kadının isteği dışında gelişen bütün cinsel birleşmeler tecavüz sayılır. Buna göz yuman herkesin vicdanı, Emma’nın taşıdığı yatağın yükünden daha ağır bir yükün altındadır.

#htcyvz #kızkardeşlik #kizkardeslikicin #feminizm #feminist #kadın #şiddet #kadınlar

Tarih Derslerinde Adı Geçmeyen 10 Kadın Devrimci

1. Nadezhda Krupskaya Birçok kişi onu sadece Vladimir Lenin’in eşi olarak bilse de Nadezhda kendi adına bir Bolşevik devrimci ve politikacı idi. 1929 yılından 1939 yılında ölümüne kadar Eğitim Bakanı Yardımcılığı dahil çeşitli siyasi faaliyetlere büyük ölçüde karışmıştır. Devrim öncesinde Iska grubunun sekteterliğini yapıyor, çoğunluğunun dekode edilmesi gereken kıtalar arası yazışmaları yönetiyordu. Devrimden sonra işçiler ve köylüler için eğitim imkanlarının geliştirilmesi için hayatını adamış, kütüphaneleri kullanılabilir hale getirmeye çalışmıştır.

2. Constance Markievicz Constance Markievicz (kızlık soyadı Gore-Booth) bir Anglo-İrlanda Kontesi, Sinn Fein ve Fianna Fáil (İrlanda siyasi partileri) politikacısı, devrimci milliyetçi, kadınlara seçme hakkını savunan bir sosyalisttir. Liderlik rolünün olduğu 1916 Paskalya Ayaklanması dahil pek çok İrlandalı bağımsızlık hareketine katıldı. Ayaklanma sırasında İngiliz bir keskin nişancı tarafından yaralandıktan sonra çekilmeye ve teslim olmaya zorlandı. Teslim olduktan sonra, 70 kadın içinde hücre hapsine çarptırılan tek kadın oldu. Ölüm cezasına çarptılırdı ancak cinsiyetinden dolayı affedildi. İlginçtir ki, iddia makamı avukatı Constance'in "Ben sadece bir kadın, bir kadını vuramazsınız" diye yalvardığını iddia etmiştir.Oysa ki mahkeme kayıtları " Keşke beni vurmaya edebiniz olsaydı" dediğini göstermektedir. Constantine, dünyada bakanlar kurulunda görev alan (İrlanda Cumhuriyeti Çalışma Bakanı, 1919-1922) ve İngiliz Avam Kamarası'na seçilen ilk kadın oldu fakat Sinn Fein'in boykotçu politikasından dolayı reddetti.

3. Petra Herrera Meksika Devrimi sırasında, soldaderas olarak bilinen kadın askerler çoğu zaman tacizle karşı karşıya kalmalarına rağmen erkeklerle birlikte çatışmalara gittiler. En çok tanınan soldaderaslardan biri olan Petra Herrera, cinsiyetini gizlemiş ve "Pedro Herrera" olarak gitmiştir. Pedro olarak örnek liderliği ve köprüleri havaya uçuşuyla itibarını kazandıktan sonra cinsiyetini açığa çıkarmıştır. Petra, kendi gibi diğer 400 kadınla 30 Mayıs 1914 tarihinde İkinci Torreón savaşına katılmış ve başarısıyla bazılarına göre büyük itibar görmeyi haketmiştir. Ne yazık ki, Pancho Villa kadınlara itibar etmediğinden onu generalliğe yükseltmemiştir ve buna karşılık Petra, Villa'nın birliğinden ayrılıp kendi kadın tugayını kurmuştur.

4. Nwanyeruwa Nwanyeruwa, Nijeryalı bir İgbo kadını, sömürge döneminde Batı Afrika'daki İngiliz otoriteye karşı ufak bir savaş başlattı. 19 Kasım 1929 tarihinde sayım görevi üstlenen Mark Emereuwa, Nwanyeruwa'ya "Keçilerini, koyunlarını ve insanlarını sayın" dedikten sonra aralarında bir tartışma patlak verdi.Normalde geleneksel olarak kadınlar vergilendirilmezdi fakat bu olayla kadınların vergilendirilebileceği anlaşılmıştır. Bunun üzerine Nwanyeruwa durumu diğer kadınlara anlatmış ve protestolara başladıktan sonra Kadınların Savaşı'nı başlatmaya karar vermişler. Bu bölgeden yaklaşık 25.000 kadın hem vergi değişikliklerine hem de Warrant Chiefs'in sınırsız gücüne karşı bu savaşa katılmıştır. Savaşın sonunda kadınların konumu büyük ölçüde düzelmiş, vergi planları düşürülmüş ve Warrant Chiefs'in pek çok kuvveti çekilmeye zorlanmıştır.

5. Lakshmi Sehgal Halk arasında "Kaptan Lakshmi" olarak bilinen Lakshmi Sahgal, Hint bağımsızlık hareketinin devrimcisi ve Hindistan Ulusal Ordusu'nda subaydı. Daha sonra Azad Hind hükümetinde Kadın İşleri bakanı olarak görev aldı. 40'larda Sömürge Hindistanında tamamı kadınlardan oluşan ve Britanya Hindistanı'nı devirmeyi amaçlayan Rani of Jhansi Regiment adlı alayı yönetti. Alay İkinci Dünya Savaşı sırasında var olan az sayıdaki tamamı kadınlardan oluşan alaylardan biriydi ve adını 1857 Hint İsyanı'nın önde gelen isimlerinden biri olan kadın devrimci Rani Lakshmi Bai'den almaktadır.

6. Sophie Scholl Alman devrimci Sophie Scholl, şiddet karşıtı ve Nazi karşıtı direniş grubu White Rose'un kurucu üyesiydi. Grup isimsiz broşür ve grafitilerle Hitler rejimine karşı aktif bir direniş göstermiştir. 1943 yılının Şubat ayında, Sophie ve diğer üyeler Münih Üniversitesi'nde broşür dağıttığı için tutuklandı ve giyotinle ölüm cezasına çarptırıldı. Broşürün kopyaları o yıl Münih Öğrenci Manifestosu olarak yeniden adlandırılıp ülke dışına kaçırıldıktan sonra Müttefik güçler tarafından uçaklardan Almanya'nın üzerine bırakıldı.

7. Blanca Canales Blanca Calanes, Porto Rikolu Milliyetçi Partisi'nin kadın kolları olan Özgürlüğün Kızları'nı düzenlemeye yardımcı olan portorikolu bir milliyetçidir. Blanca önderlik ettiği Jayuya Ayaklanması (ABD'ye karşı) ile tarihte liderlik rolü olan birkaç kadından biri olmuştur. 1948 yılında, Gag Bill, ya da Kanun 53 olarak bilinen ciddi şekilde kısıtlayıcı bir tasarı yayınlandı ve ada hükümetini yok etmek amacını taşıyan her türlü malzemeyi yazdırmak yayınlamak, satmak ya da sergilemek suç sayıldı. Buna karşılık milliyetçiler silahlı devrim planlamaya başladı. 30 Ekim 1950 tarihinde, Blanca ve diğerleri onun evinde sakladığı silahları alarak Jayuya kasabasına yürüdüler. Burada bir polis istasyonunu ele geçirip yaktılar, telefon tellerini kestiler ve Gag Hukuku'nu hiçe sayarak Porto Riko bayrağını yükselttiler. Bunun sonucunda, ABD Başkanı sıkıyönetim ilan ederek orduya ve hava kuvvetlerine kasabaya saldırmalarını emretti. Milliyetçiler tutuklanıp ömür boyu hapis cezasına çarptılırdılar. Jayuya'nın büyük bir kısmı tahrip edildi ve olayın üzeri "Porto Riko'lular arasında gelişen bir olay" şeklinde ABD başkanı ve medyası tarafından örtüldü.

8. Celia Sanchez Çoğu kişi Fidel Castro ve Che Guevara'yı tanır ama az sayıda insan Küba Devrimi'nin kalbindeki - hatta ana karar mercii olduğu bile söylenen - kadını, Celia Sanchez'i tanımaktadır. 10 Mart 1952 darbesinden sonra Celia, Batista hükümetine karşı mücadeleye katıldı. 26 Temmuz Hareketi'nin kurucularından biri, devrim boyunca mücadele timlerinin lideri, grup kaynaklarının kontrolcüsü oldu ve hatta Batista'yı devirmek amacıyla 82 savaşçıyı Meksika'dan Küba'ya nakleden Granma'nın karaya çıkışını düzenlemeleri yapmıştır. Devrimden sonra, Celia ölümüne kadar Castro ile kaldı.

9. Kathleen Neal Cleaver Kathleen, Kara Panter Partisi'nin bir üyesiydi ve partinin karar organı olan ilk kadın üyesiydi. Partinin sözcüsü ve basın sekreteri olarak görev yapmış, partinin hapiste olan Savunma Bakanı Huey Newton'un serbest bırakılması için ulusal bir kampanya düzenlemiştir. O ve Angela Davis gibi partideki diğer kadınlar partinin ezici bir çoğunlukla eril olduğu görüşüne karşın partinin 3'te 2'sini oluşturmaktaydılar.

10. Esma Mahfuz Esma Mahfuz Ocak 2011'deki Mısır Ayaklanması'nda yayınladığı bir video blog ile diğer insanları kendisiyle bir Tahrir Meydanı'nda ayaklanmaya katılmaya teşvik etmesiyle tanınmış günümüz devrimcisidir.Mısır Devrimi'nin liderlerinden biri olarak kabul edilmektedir ve Gençlik Hareketi'nin önemli üyelerinden birisidir.

#htcyvz #kizkardeslikicin #kızkardeşlik #feminizm #kadın #feminist #devrim #tarih #kadınlar

Bedeninden Utanmak

Yıllarca kilo problemleri çekmiş ve bu konuda çevresinden çok tepki almış 20li yaşlarda bir kadınım. Dalga konusu olmanın ağırlığını, bedenine yabancılaşmanın mutsuzluğunu ve sonunda kendinden nefret etmeyi, dışarı çıkmaktan utanmayı içeren pek çok süreç yaşadım. Büyüme çağında bu baskıya maruz kalmak bende özgüven eksikliğine, içine kapanık biri olmama ve hatta yoğun bir sosyal anksiyeteyle mücadele etmek zorunda kalmama sebep oldu. Çoğu zaman gölge olmak istedim. Hatları belli olmayan, yüzü olmayan, silik bir siluet olmak bu bedenin içinde olmaktan hep daha cazip gelirdi. Dışarı çıktığımda önümde kocaman bir boy aynası duruyormuş gibi hissederdim. İnsanların bakışları, imaları bana dev bir boy aynası gibi görünürdü. Kendimi leke gibi görürdüm. Görüntümden utanırdım. Dışarı çıkmak istemezdim o yüzden. Evim benim mabedim oldu hep, kendime olan sevgimi koruyabildiğim tek yer orasıydı her zaman. Bedene yabancılaştırma birçok elden yürütülen planlı bir kötülük. Medya, toplum, reklam sektörü kısacası düzen kendimizi sevmemizi istemiyor. Bilinçli olarak özgüvenimiz köreltiliyor ve bastırılıyoruz. Kilolu, zayıf, uzun veya kısa ayrımı olmadan neredeyse tüm kadınlar bu kötülükten etkileniyor ve kendine yabancılaşıyor. Bedeninden utanıyor. Çünkü medya ve reklam sektörü aracılığıyla toplumun beyninde bir ideal kadın görüntüsü oluşturuluyor ve bu görüntüye uymayan kadınlar çeşitli söylemlere maruz kalıyorlar. Kiloluysanız “fazla kilolarından kurtul, fit olmalısın, bu kadar kilolu olmak sağlıklı değil” denir veya zayıfsanız hasta olduğunuz belki de yeme bozukluğunuz olduğu düşünülür. Hatlarınız belirgin olmadığı için eleştirilirsiniz. “Kadın gibi” olmadığınız söylenir. Fazla uzunsanız “at gibi”, kısaysanız “yerden bitme” derler. Eleştiri almaktan yorulan kadınlar sürekli kendilerini bu çizilen standarda uydurmaya, kendilerini o kalıba sokmaya çalışıyorlar. Gerçekçi olunduğunda hiçbir kadının o ideal kadın kalıbına giremeyeceği belli olsa da firmalar bunu bilerek reklamlarıyla idealize etmeye devam ediyorlar. Bizlere güzellik ürünleri, maskeler veya sıkılaştırıcı kremler satmaya çalışıyorlar. Olduğumuz kişiden utanmamız bu sektörlerin temel geçim ve kâr kaynağı olduğu için ne zaman kendimizi kabul etmeye çalışsak ideal kadın standardını giderek yükseltiyorlar ve olduğumuz kişiyle gösterilen kişi arasındaki uçurum giderek büyüyor, içine düşüp kayboluyoruz. Kadınların içine düştüğü bu uçurumun asıl sebebi olan toplum ve güzellik algıları bizi kendimizle kavgaya sokuyor. “Beğenilmiyorum çünkü toplumun standardına göre fazla kiloluyum/zayıfım. Bu benim bedenimin suçu.” Peki, gerçekten böyle bir standart var mı ve gerçekten uymak zorunda mıyız? Televizyonlarda, dergilerde görülen görüntü her gün daha da ulaşılmaz olurken sizden o görüntüye ulaşmanızın beklenmesi ne kadar normal? Her gün aynaya baktığınızda gördüğünüzün sizi üzmesine sebep olunması gerçekten çok acımasızca geliyor bana. Kendini kabul edemeyen kadınlar özgürlüğünün ve içindeki gücün de farkına varamıyor çünkü özgüvenleri köreltiliyor. Diyetler, spor salonları, egzersizlerle o kadar meşgul oluyorlar ki kendilerini keşfetmeye zaman bulamıyorlar. Bu takıntılar kimi zaman öyle bir hal alıyor ki kişiye zarar vermeye başlıyor. Psikolojik ve fiziksel pek çok zarar gören kadınlar giderek mutsuz oluyorlar. Yeme bozukluğu, beden algısında bozukluk gibi pek çok hastalığa yol açabilen bu takıntıların sebebi olan bu düzen ise hiçbir rahatsızlık duymadan başkalarına zararlar vermeye devam ediyor. Bu acımasızlığın içinde bedeninden utanan çok fazla kadın olduğu gerçeği dikkatleri yeterince çekmiyor maalesef. Örneğin zayıf bir kadına “ayyy ne kadar zayıfsın” demek normal bir şey gibi hatta iltifat gibi görünürken aslında onu yaralayabilecek bir şey söylediğimizin farkında bile olmuyoruz. Aynı şey kilolu kadınlara sıklıkla söylendiğinde onları üzdüğünü referans alırsak, eğer görünüşünden mutlu değilse karşınızdaki insan zayıf bile olsa söyledikleriniz onu üzebilir. Hatta bedeninden memnun olan bir kadına bile aynı şeyler defalarca söylenirse kendinden rahatsız olmaya başlayabilir. Söylediğimiz şeyler aslında karşımızdaki için o kadar önem taşıyor ki fakat çoğu zaman farkına varamıyoruz. Sevdiği erkeğin eleştirilerine maruz kalan veya sevdiği erkek tarafından dış görünüşü yüzünden karşılık alamayan o kadar çok kadın var ki. Çoğu kadının bedeninden utanmaya başlamasının altında bu yatıyor. Kendilerini kadın gibi hissedemiyorlar çünkü sevdikleri adamlar tarafından onlara böyle hissettiriliyor. Vücudunun her parçasına ayrı yabancılaşan, göstermekten utanan kadınlar mutsuz ve özgüvensiz bireylere dönüşüyorlar. Sevmeye, sevilmeye değer olmadıklarını hissediyorlar çünkü onlara böyle hissettiriliyor. Geçenlerde internette dolanırken bunu kanıtlayacak bir konuşma gördüm. Bir kadın forumunda bir kadının “benim gibi bedeninden utanan, aynaya bakmak istemeyen başkaları da var mı?” çağrısı gözüme takıldı tıkladım ve yazılanlar gerçekten içimi acıttı. Onun gibi daha pek çok kadın yazmıştı. Hepsinin ortak noktası da çevrelerindeki insanların söylemlerinin veya kilolu, ufak göğüslü, orantısız vücut ölçülü oldukları için partnerlerinden aldıkları kötü eleştirilerin canlarını yakmış olmasıydı. Hatta kimisinin o kadar canı yanmıştı ki kendinden utanmaktan fazla kendinden nefret etmeye başlamıştı. Okudukça onları bu karanlığa sürükleyen kötülüğe karşı içimde öyle bir nefret oluştu ki… Bu kadınların hiçbirinin kendine küsmemesi gerekirdi. Bu kadınların kendilerinden emin ve kusurlu bulunan yerlerini saklamadan güvenle yürüyebilmeleri gerekirdi. Aynaya her baktıklarında bir leke değil pırıl pırıl kendilerini görebilmeleri gerekirdi. Kadınların ışığını söndüren bu örgütlü kötülüğe olan öfkemin artması benim farkındalığımı oluşturmamı sağladı. Güzel olmak, güzel görünmek zorunda olmadığımı anladım. Kimsenin göz zevkine hitap etmek zorunda değilim. Kendimi sevmem, kendimle mutlu olmam bu dünya üzerindeki en büyük güzellik ve kendim dışında hiç kimsenin beni sevip sevmemesi önemli değil. Kendi mutluluğumun başkalarının gözlerine hitap etmekten daha önemli olduğunu anladım. Bedeninin üzerindeki tek ve son söz sana ait kız kardeşim. İstersen saçlarını mora boya istersen ömrünün sonuna kadar boya kullanma. İster balık etli ol istersen zayıflıktan kaburgaların sayılsın. İstersen makyaj yap istersen yapma. Eğer o tişörtün içinde rahat ve mutluysan giy ve tadını çıkar. İstersen saçlarını uzat istersen kısacık kestir sana her türlü yakışır. İstersen tüylerini al istersen alma seçim senin. İstersen uzun boylu ol ve topuklu giy istersen kısa boylu ol düz taban ayakkabılar giy. Seni mutlu eden neyse onu yap. Bedeninle nasıl mutluysa öyle yaşa. Güzel olmak zorunda değilsin. Medyanın, toplumun veya çevrenin güzellik algısına uymak zorunda değilsin. Kendini nasıl güzel buluyorsan öyle güzelsin. Öyle veya böyle her şeye değersin ve değerlisin. Kusurların var çünkü insansın. Kusurlarının güzelliğinin farkına varmalı, onları saklamamalı, onlardan utanmamalısın. Gölge olmak zorunda değilsin. Ben bu düzenin algılarına ve standartlarına uymamaktan onur duyuyorum. Onları rahatsız ettikçe güçleniyorum. Güçlenmeliyiz ve onların algılarını bozmalı, düzenlerinin bir parçası olmamalıyız. Kendinle barış ve kendini sev. Bedeninden utanma kız kardeşim. Olduğun halinle, kişiliğinle ve tüm kusurlarınla bir bütünsün ve güzelsin. Seni tanımasam da ne hissettiğini biliyorum. Mutsuzluğunun farkındayım ve anlıyorum. Yanındayım kız kardeşim. Bedeninden utanma o senin bu düzene karşı en büyük üstünlüğün. Bu düzeni beraber yıkacağız.

#htcyvz #kızkardeşlik #kizkardeslikicin #feminizm #feminist #kadın #kadınlar

Eğer aniden, sihirli bir şekilde kadınlar değil de erkekler regl olmaya başlasaydı açıktır ki menstürasyon imrenilecek, göğüs kabartan ve erkeksi bir olay olurdu

Gloria Steinem

#htcyvz #kizkardeslikicin #kızkardeşlik #feminizm #feminist #kadın #pms

Merhaba

Veganizm ile ilgili yaptığımız paylaşımlardan yanlış anlamalar, çelişkiler görenler olmuş. Öncelikle dikkatiniz için teşekkür ettikten sonra yanlış anlamalardan birine değineyim: kimse vegan/vejeteryan olmayan feminist feminist değildir demiyor. Kimse kimseyi zorlayamaz vegan yaşam tarzını seçmek için kaldı ki ben de ayça da vegan değiliz. Ben vejeteryanım, bu benim seçimim. Veganizm ve feminizm arasında bir bağlantı vardır, benzerlik vardır biz soranlar için bunu anlatmaya çalıştık. İçerik dışına çıkmak gibi bir durum yok çünkü karnist sistem de eril, bunu feminizm içinde konuşmak gayet olağandır demiştik. Karnist sistem de eril çünkü karnizm hayvanların dünyada yalnızca insanları doyurmak veya eğlendirmek için bulunduğunu ve insanlar tarafından kullanılamazlarsa hayvanların kendilerine özgü herhangi bir değeri olmadığını iddia eden psikolojidir. Hal buyken karşılaştırdığımızda ataerkil sistemin uyguladığı baskı, zulüm ve şiddetten hiç bir farkı yok bunun. Fakat kimseye veganlığı dayatmak gibi bir amacımız da yok. Biz düşüncelerimiz doğrultusunda feminizmle de içerik bakımından bağlantılı olan düşüncelere yer vermeye çalışıyoruz. Çünkü hayvanları kendi için dünya üzerine gönderilmiş kaynaklar olarak görüp her türlü zulmü uygulayan bu endüstriye de göz yumabilmemiz mümkün değil.

#htcyvz #kizkardeslikicin #feminizm #veganizm #karnizm

(Feminist Bir Japon Masalı: Prenses Kaguya) “ Tüm hikaye bir kız çocuğunun kadınlığa geçiş süreci ve bu esnada toplumun beklentilerine ayak uydurmak zorunda kalışı etrafında dönüyor. Önce babasının “bir prenses olduğu ve zengin bir adamla evleneceği” beklentisine uygun davranmaya çalışıyor Kaguya babasını mutlu etmek için, sonra “saygın” bir kadın olmak için kendisini değiştirmesi gerektiğini öğreniyor. Eskisi gibi hayvanların ardından koşup eğlenmesi, ağaçlara çıkması, hatta ayağa kalkması bile yasak. Japon adetlerine göre dişlerini siyaha boyaması gerek. “Nasıl kahkaha atacağım?” sorusuna eğitmeninin yanıtı hazır: “Prensesler yüksek sesle gülmezler”. Böylece kendinden uzaklaşıp mutlu olamadığı bir kabuğa dönüşüyor Kaguya. Şerefine verilen ama Kaguya’nın adetlere göre katılamadığı bir eğlencede kendisini görmek isteyen sarhoş ve agresif erkeklerin seslerini duyunca rüya benzeri bir sahneyle karşılaşıyoruz: Kaguya koşmaya, kapıları ardı ardına kırarak içinde yaşadığı malikaneden kaçmaya ve üzerine giydirilen kat kat elbiselerini geçtiği yolda bırakmaya başlıyor. Filmin o narin, pastel atmosferini sağlayan en kuvvetli unsuru el yapımı suluboya çizimleri de Kaguya’nın öfkesi ve mutsuzluğuna uyum sağlayarak kararıyor; kalın hatlı, kalemi kağıda sinirle bastırmışız hissi veren bir haşinliğe bürünüyor. “ (Kaynak: http://www.5harfliler.com/feminist-bir-japon-masali-prenses-kaguya/ )

#htcyvz #kizkardeslikicin #kızkardeşlik #feminizm #feminist #kadın #kadınlar #film

Aile kavramının içinde gelen başka bir sorun da ev işlerinin kız çocuklarına zorunlu bir görevmiş gibi öğretilmesi ve zorlanması; babalarına, dedelerine, abilerine hizmet etmenin bir görev olarak aşılanması. Yapmadıklarında kınanmaları veya evde kalmakla tehdit edilmeleri de cabası.Evi temizlemek, yemek yapmak, bulaşıkları yıkamak ve dağınıkları toplamak kadına adanmış bir görev olarak bakılmaktadır. Gerçek şu ki, bu eylemler aynı çatı altında yaşayan ve bu çatı altındaki alanları ortak kullanan her bireyin görevidir. Yani yemekten kalkarken tabağını alıp makineye atmak veya yıkayıp kaldırmak ne kadar zor olabilir? Ya da arada eve süpürge tutmak? Veya gömleğini ütülemek? Yahut kendi dağınıklığını toplamak? Hayatı boyunca sırtını bir kadına dayamayı normal gören erkekler sonunda yalnız kaldıklarında başlarının çaresine bakamıyorlar. Hayatı boyunca önüne hazır yemek konmuş, annesi tarafından arkası toplanmış adamlar kadınların yaşamlarında söz söyleme hakkı görüyor kendinde. Kendini kadınlardan üstün görüyor. Çünkü annesi doğduğundan beri onun arkasından koşuyor. Ona da öyle aşılanmış çünkü “erkeğine hizmet et.” Biraz büyümeye başladığında oynasın diye kız çocuklarının eline oyuncak ütüler, yemek takımları, bebekler tutuşturularak daha o yaşlarda görevleri zihinlerine aşılanıyor. Bana çocukluğumdan beri ev işlerinin ailenin kadınlarına yüklenmesi batarken şimdi feminist farkındalık sahibiyken artık aile içinde nefes alamaz oldum. Bu çatı altında yapılması gereken günlük işler ne benim ne annemin birincil görevi değil. Ben süpürge yapıp, babamın yediği yemeğin bulaşığını kaldırıp önüne kahvesini koymak için doğmadım. Bir kadının hayata gelmekteki ve aile içindeki tek işlevinin bu olduğunu düşünen herkesten nefret ediyorum.

#htcyvz #kizkardeslikicin #kızkardeşlik #feminizm #kadınlar #evişleri

Güzellik Hastalığı Salgını (An Epidemic Of Beauty Sickness)

Güzellik algılarımız karışık ve derin evrimsel köklere sahiptir. Bilimsel perspektife göre güzellik sadece çekici değil aynı zamanda nadir bulunmakta. Asıl çarpıcı nokta ise kadınların güzel olma isteği veya güzel hissetmemeleri değil. Asıl çarpıcı olan kadınların güzellik arayışlarının hayatlarındaki diğer hedeflerini ve ilgi alanlarını yönetmesi ve bastırması. Çok kilolu olduklarından, ciltlerinin yeterince pürüzsüz olmadığından, genç yaşta yüzlerinde oluşan kırışıklardan, magazin dergilerindeki bikini modelleri gibi veya Victoria’s Secret melekleri gibi görünmediklerinden, selülitlerinden veya sıfır beden olamadıklarından endişeliler. Kadınlar medyada gördükleri resimlerdeki kadınların alışılmadık bir şekilde zayıf olduklarını veya yeme bozukluğuna sahip olduklarını biliyorlar. Medyada gördükleri resimlerdeki kadınların genel kadın popülasyonunu yansıtmadığını ve istatiksel olarak aykırı olduklarını biliyorlar. Bunların üstüne, kadınlar gerçek hayatta kimsenin bu resimlerdeki gibi gözükmediğinin farkındalar. Bu iyi bir haber. Kadınlar yeme bozukluklarını, photoshop’u biliyorlar. Fakat kötü haber: hiç biri yardımcı olmuyor. Bunların farkında olmak bir şeyi değiştirmiyor. İşte bu güzellik hastalığıdır. Peki güzellik hastalığının belirtileri nelerdir? Kadınların zaman ve enerjisinin önceden sadece profesyonel model ve aktrislere ait olan endişeler tarafından çalındığı bir noktaya nasıl geldik? Ve daha önemlisi enerjileri yoğun bir şekilde dış görünüşlerine odaklandığında kadınlara ne oluyor? Fiziksel güzellik içinde bir takım özellikler içerir. Fakat kadınlar için bir tanesi önem açısından tüm diğerlerini yenmektedir: kilo, yani beden ölçüsü. Esquire dergisinin 1994’te yaptığı bir araştırmaya göre kadınların %54’ü şişmanlamaktansa kendilerine bir tırın çarpmasını tercih etmektedirler. Ve bu araştırmanın paylaşıldığı bir sınıfta genç kadınların tepki göstermesi beklenirken “tır ne kadar büyük? Ne tür bir tır? Ne kadar hızlı gidiyor ve gerçekten ne kadar canımız yanar?” gibi sorular sordukları görülmüştür. Aslında bir bakıma mantıklı geliyor. Evet, bir tırın çarpması elbette ki can yakacaktır. Fakat can yakıcı başka bir etken daha var ki o da kadınların şu üç mesajın bombardımanına tutulduğu bir kültürde yaşamak: 1. Güzellik bir kadının sahip olabileceği en büyük, en güçlü ve en önemli şeydir. 2. Medyada ve dergilerde görülen resimler olması gereken güzelliğin standartıdır. 3. Sen medya ve dergilerde bulunan resimlerdeki gibi görünmüyorsun. Dünyanın dört bir yanına bakacak olursak, kadınlar ve erkekler giderek giderek irileşirken kadınların için belirlenen vücut ideali giderek inceliyor. Kadının kendisi ve görünmesi istenen ideal arasındaki mesafe giderek büyüyor. Bu mesafe küçük bir boşluk değil derin bir uçurum ve o derin uçuruma bakıldığında güzellik hastalığı görülmektedir. Medya tarafından aşırı derecede aşılanan ideal kadın fotoğrafları bize bunun – öyle olmasa bile – normal olduğunu kabullendirmekte ve bizi hasta etmektedir. Güzellik hastalığı, kadınların eğitimleri, aileleri veya ilişkileri için endişelenmek yerine kilo verme programları, cilt bakım rutinleri, kollarının sarkması, karın kasları veya baldırları için endişelenmesidir. Peki bu hale nasıl mı geldik? “Nesneleştirme teorisi” denilen fikirler kümesine göre bu hastalık şu şekilde işlemektedir: “Kadınlar onlara geçerli değerlerinin görünüşleri olduğunun öğretildiği bir dünyada yaşıyorlar. Sokakta yürürken insanlar görünüşün hakkında yorum yapar, reklamlar sana nasıl daha güzel olabileceğini söyler, televizyon programları, hatta haber bültenleri güzellik standartlarını karşılamayan kadınları alay konusu yaparlar. Fiziksel görünüşün diğer insanlar tarafından o kadar fazla izlenir ki zamanla bu perspektifi özümsersin ve kendinin izleyicisi olursun. Dolaşmak, dünyayı seyretmek yerine bütün zamanını dışarıdan nasıl göründüğünü düşünerek harcarsın. İşte bu güzellik hastalığının en kötü sonucudur. Kendini izlemekten dünyayla iletişim kuramazsın.” Peki, güzellik hastalığını nasıl yenebiliriz? Güzelliğe daha az yatırım yaparak. Sizi dış görünüşünüz hakkında çok daha fazla düşünmeye iten televizyon programlarını izlemeyi bırakarak. Eğer magazin dergileri sizi güzellik standartlarına takıntılı hale getiriyorsa okumayı bırakarak. Vücudunuzu diğer insanların bakması için toparlanmış parçaların bir koleksiyonu gibi düşünmeyi bırakarak. Vücudunuz bir bütün halinde sizin dünyayı keşfetmek için aracınız. Basenlerinizin ölçüleri, bacaklarınızın kalınlığı hakkında endişelenmeyi bırakın çünkü o bacaklar sizi dünyanın etrafında yürütüyor. İnsanların sizi bir çizime dönüştürmesine izin vermeyin. Ve en önemlisi, kız çocuklarına sürekli onların güzel olduklarını söylemek yerine cesur olduklarını, yetenekli olduklarını, akıllı ve yardımsever olduklarını söyleyerek niteliklerini fark etmelerini sağlayın. Bunu yaptığınızda genç kızlara sosyal statü kazanmak için en iyi yatırımın güzellik peşinde olmak olduğunu öğreten sistemi baltaladığınızı düşünün. Dış görünüşlerinin karakterlerine ve çalışmalarına bir dipnot olduğunu fark etmelerini sağlayın. Bizler asla güzelliğin önemli olmadığı bir dünyada yaşayamayacağız. Beyinlerimiz böyle yaratılmamış. Fakat güzelliğin daha az, karakterlerimizin daha fazla önemli olduğu bir dünyada yaşayabiliriz. Düşüncelerimizde, konuşmalarımızda ve karşımızdakilerle etkileşimimizde yapacağımız ufak değişimler daha güzel bir gelecek için yol açmamızı sağlayabilir.

(Kaynak: An epidemic of beauty sickness | Renee Engeln | TEDxUConn 2013 https://www.youtube.com/watch?v=63XsokRPV_Y )