#idianali

[upismediacenter]

LITERARY: Naiinip

Pabalik-balik, hindi mapakali Naiinip, ‘di mapirmi sa kinalalagyan Tapik nang tapik, nagmamadali Hindi na mahintay ang kinabukasan

Noong una’y may pagdadalawang-isip Nangangamba sa kahahantungan Tama bang gisingin ang bayang umiidlip O magtiis at ang pasensya’y habaan?

Ngunit heto nang pinakahihintay ng lahat Naghahanda na’t pinaplano Bawat hakbang, kailangang maingat Dugo’t pawis inialay para rito

Ang mga kamay na nagbubungkal ng lupa Nagtatanim ng punla ng pag-asa Pasan sa likod ang hinaharap ng bawat isa Bakit tila palaisipan ang pag-asenso nila?

Mga bisig na nagbibiyak ng bato Pundasyon ng matayog na gusali’t pangarap Bawat pagkabig, may bungang produkto Ngunit sila mismo’y hindi ito nalalasap

Pabalik-balik, hindi mapakali Naiinip, ‘di mapirmi sa kinalalagyan Tapik nang tapik, nagmamadali Halina’t pukawin ang taumbayan

Mga boses na dumadagundong Sa puso ng baya'y sana tumagos Kahit sa banta ng dahas, dila'y di uurong At ang pag-alingawgaw, hindi natatapos

Nagsama-sama’t nagsanib-pwersa Nagkapit-bisig at hawak-kamay pa nga Paniguradong hindi nila inaakala Maraming nangangahas, laksa-laksa

Pabalik-balik, hindi mapakali Naiinip, ‘di na magtitiis sa kalagayan Tapik nang tapik, wala nang pag-aatubili Makikibaka para sa kinabukasan

[upismediacenter]

LITERARY: NEVER

Never wander the streets alone at night, the elderlies in our town made sure to warn everyone. Unearthly creatures scavenge and hunt for their next prey, they said. There’s the kapre who scares off children, the aswang who chooses no one, and the manananggal who victimizes pregnant women. Just by your scent, these beasts can track and capture you. But, I never believed in them. They were just superstitions and myths. It’s not as if there was actual evidence anyway, like clear footage or images, you know?

✙

I used to wander the streets alone at night. Coming home from school, along with the flow of people due to rush hour, it is inevitable for me to be caught in traffic. I used to be in awe of the metro’s scenery at night. With all the high-rise buildings, cars, and jeepneys, it is definitely a sight to see. I would walk along the avenues of Quezon City, my coming-of-age playlist blasting through my earphones, and romanticizing my life in every way possible. I did not know it at first, but all of these were just a diversion. A distraction from the realities of this place, do you get me?

✙

Now, I never wander the streets alone at night. There has been some shift. Yes, the streets are still busy yet anywhere you glance there’s this gruesome and distressed look on everyone’s face. It is not just hustle and bustle anymore, everyone seems to be running away from something. Is it because of the long lines in terminals? Or maybe due to the rising prices of basic commodities? Everyone must be terrified of the increasing cases of abduction, too. It’s like the whole place has been engulfed by this somber and agonizing creature. It no longer chooses its victims unlike the kapre and manananggal. It now extends its hunting hours until daytime. But, what’s even more horrifying is that this beast does not need to shapeshift – it’s human just like the rest of us. It wears fancy clothes and dashing accessories like any normal man. And, isn’t it scary how the elderlies of our town never warned us about this brute?

[upismediacenter]

LITERARY: salungatan

Giliw,

Hindi ito magiging madali. Sa tagal ng ating pagsasama, ni minsan hindi ko naisip na tayo ay maghihiwalay. Pinakaiingatan ko ang mga masasayang karanasan natin. Nagagalak akong nasaksihan ko ang iyong pagbabago at pagpapabuti ng iyong sarili. Iyong pakatatandaan na nararapat lang na makamit mo ang iyong mga mithiin. Masasabi ko ring ang swerte ko dahil ikaw ang nakasama ko sa pagkamit ng ilan sa aking mga pangarap. Naramdaman ko ang iyong walang-sawang suporta at pagkalinga sa mga pagkakataong bigo ako. Sabay nating tinuklas ang ating mga ayaw at gusto, mga bagay na laos na o uso. May isang beses ngang nauwi na lang ang date natin sa pagtambay sa bahay, dahil hindi tayo makapagdesisyon kung saan tayo pupunta. Nais mong pumunta sa museo, ako naman ay sa karaoke. Kahit ang tunay na middle point ng NCR, ay hindi natin pinalalagpas. Sinasabi mong sa Cubao, kahit na sa Ortigas naman talaga. Lagi rin nga nating pinagtatalunan kung masarap ba talaga ang mangga kasama ng kanin. Pero sa huli, magkasalo pa rin naman tayong kakain --- ang iyo’y may asin, ang aki’y may asukal. Ganon ba kapag nababagay sa isa’t isa? Kailangang magkasalungat?

Iisa lang naman ang naging pagtatalo natin na mas malala pa sa museo o karaoke, Cubao o Ortigas, kanin at mangga. Iyong tipong wala namang nagsasalita pero ramdam na ramdam ang tensyon sa pagitan nating dalawa. Oo, iyong tungkol sa pipiliin kong karera. Sa nag-uumapaw na pagmamahal kasi natin para sa isa’t isa, nakatuklas ako ng isa pang tipo nito – pagmamahal sa kapwa at bansa. Mula noon, sigurado akong gusto kong ipagpatuloy ang paglilingkod sa bayan, maging fulltime na aktibista. Nirerespeto’t sinusuportahan natin ang desisyon ng isa’t isa. Kaso sa pagtagal ng panahon, ‘di na ata tayo nagtutugma. Naging abala na tayo sa sari-sariling tungkulin – ang iyo’y sa pamilya, ang aki’y sa bayan. Nagpapasalamat ako sa iyong pag-aalala na tanda ng iyong pagsinta. Subalit, kailangan muna nating maglayo. Ngunit huwag ka mangamba dahil ang paghihiwalay ng landas ay hindi hudyat ng pagwawakas. Sana iyong mabatid na ang aking paglayo ay para rin sa iyong kaligtasan. Mapapalagay lang ang isip, puso, at kaluluwa ko kapag ligtas ka. Kaya mag-iingat ka lagi, ha?

Oh paano, giliw? Hindi naman ako namamaalam. Huwag ka nang sisinghot-singhot diyan. Sa magkaibang daan na ating tatahakin, sa samu't saring pagmamahal na ating tutuklasin at lilinangin, naniniwala akong tayo'y pagtatagpuin pa rin.

Hanggang magpakailanman, Iyong sinta

[upismediacenter]

LITERARY: On bravery and struggles

“Aren’t you scared?” they always ask. Yes. I am frightened, terrified, and horrified! Eyes are watching from above. Chains are all over the place, tightly tied.

“Tell us more,” they keep on probing. I am well aware of the dangers. Hopes and dreams can disappear, With just a snap of the monster's fingers.

You feel like you’re being trailed. Like a shadow, it just won’t leave. It looms over you, sometimes crawl up your sleeve.

“Then why even bother?” they ask again. This battle is much greater than me. Thousands have already sacrificed their lives, I can not just back down, I can not just flee.

The fact that I – we are threatened and antagonized, when advocating for the most basic rights, it fuels and intensifies the fire inside me. I will continue to struggle –with all my might.

“Is it even worth all the risk?” Yes, this country is worth fighting for. I am not alone, we are not alone. We can be stronger than ever before.

Mobilize, act collectively, Continue enlightening others. Join us in the struggle! It’s not impossible to defeat another monster.

We are the masses and the masses are their own savior.