De huilende molenaar: als een dier
De huilende molenaar: als een dier
‘s Nachts werd Huttunen vaak wakker; dan keek hij naar de bleke sterrenhemel van de zomernacht en begon hij in zichzelf te neuriën. Al snel veranderde het geneurie in zacht wolvengehuil, en even later ontsnapte er met geweld een krachtig en wild gejank uit de keel van de kluizenaar. Dat luchtte op. Als hij huilde, voelde hij zich niet zo eenzaam; hij kon luisteren naar zijn eigen stem, die toch…
View On WordPress









