#incinmemek

[derdiderun]

“İncitmeyecek kadar derviş olamadık, incinmeyecek kadar hiç de eylemedik kendimizi...

Elimizde bir, incitene dua etmek kaldı.”

Serdar Tuncer

[icimdekibaliklar]

düğüm.

yine oldukça boğucu bir günün ortasından biraz daha sonraları. eskiden bu gibi hüzünlü günlerle başa çıkmanın envai yöntemlerini adeta ustaca bulurken, şimdilerde kağıttan bir kayık gibi gittiği yere kadar suyun akışına bırakmaktayım her şeyi. yine böyle bir takım günlerin tam ortasında, yorulmuşum, acıkmışım çalışıyorum. vakti zamanınca hayatıma ışık tutmuş, kısa süreliğine olsa da aydınlık katmış bir büyüğüm, hocam, üstadım geldi, üç beş laf, iki kelam derken; yemeğe çıktık, biraz sohbet ettik, sanki hissetmiş gibi bana bir hikaye anlattı sonra vakti zamanında bir zerdüşt varmış. bu zerdüşt’e insanları iyi etmenin, onlara iyilik yapmanın, yardım etmenin sihiri, gücü verilmiş ve zerdüşt bu güçle ne yapacağını, nasıl yapacağını bilememiş ve: ‘’ben insanları iyi edemiyorum, aralarına karışıyorum, deniyorum fakat olmuyor, çok kırıyorum, incitiyorum insanları’’ diye konuşmuş...  bunun üzerine Bilge kişi ona bir mağraya kapanmasını ve incitmemeyi öğrenene kadar oradan çıkmamasını söylemiş. Zerdüşt bunun üzerine mağraya girmiş ve bir kaç sene kalmış, okumuş, düşünmüş, ölçmüş, biçmiş, tartmış ve insanları incitmemeyi öğrenmiş ve dört beş sene sonra mağradan çıkmış. yine insanların arasına karışmış ve onları incitmeden iyi etmenin yollarını izlemiş. çok uzun zaman geçmeden zerdüşt yine yapamamış ve: ‘’ben insanları iyi edemiyorum, aralarına karışıyorum, deniyorum fakat olmuyor, çok kırılıyorum, inciniyorum insanlardan’’ diye konuşmuş... bunun üzerine Bilge kişi ona tekrar mağraya kapanmasını ve incinmemeyi öğrenene kadar oradan çıkmamasını söylemiş. Zerdüşt bunun üzerine ikinci kez mağraya girmiş, üç yıl geçmiş, beş yıl geçmiş, on yıl geçmiş, onbeş yıl geçmiş... ___ mesele incinmemekte Eda dedi sonra öğretmenim.  incitmemeyi çoktan öğrenmişsin... mesele incinmemekte...  December 2016 | et |