De Inentingen Man & de Cholera Stempel
Een breed lachende man zit achter zijn bureau. Ik neem wat gehaast tegenover hem plaats.
“O je bent nog niet klaar?” vraagt hij.
Vlak ervoor heb ik aan de balie een formulier gekregen dat ik moet invullen over mijn reis verleden. Als de zoemer gaat voor mijn nummer ben ik precies klaar. Nog met mijn pen in mijn hand kom ik zijn kamer binnen.
“Nee ik ben precies op tijd! Jaja, ik heb het net gehaald” zeg ik lachend.
“Je gaat door voor de koelkast!” zegt hij terwijl hij een soundeffect van een spelshow nadoet.
Meteen hebben we een humor klik.
“Heb je al eerder inentingen gehad?”
“Ja, en ik hoef er denk ik geen meer” zeg ik blij.
“Dat gaan we dan eerst even bekijken, mag ik het formulier” zegt hij met een grappige stem.
Hij voert alle dingen in. Ik zie zijn blik rusten op het vinkje onderaan.
“Aha, je kan flauwvallen na een prik, dus je hooopt dat je geen inentingen hoeft” hij knipoogt.
“Haha ja maar ik weet het bijna zeker, mijn vriend was hier vorige week. En hepatitis A en DTP heb ik nog gehad wegens een reis naar india”.
Terwijl hij alles invoert dwaalt mijn blik door zijn kamer. Er staat links een soort uitklapbed waar je inderdaad op kan zitten of liggen voor de inenting. Naast het bureau hangt een groot prikbord met allerlei informatie aan de muur. Waaronder een hele grote poster met alle mogelijke inentingen en bijbehorende kosten. Van “Rabiës 80 euro” tot “Japanse Encefalitis 143 euro”. Helemaal onderaan staat “Cholera stempel - Gratis”.
“Doe mij die maar” zeg ik grappend tegen de man.
Ik knik naar de poster. Aan zijn blik te zien begrijp hij wat ik bedoel.
“O ja joh, doe maar 4 stempels en dan geef ik er ook eentje aan mijzelf, waarom ook niet”.
Nadat alles ingevoerd is vraagt hij naar mijn bestemming.
“Cambodja en Thailand”.
“Leuk!” zegt hij.
Hij drukt op de knop en het resultaat verschijnt op het scherm.
“Ja jemig, zo heb ik geen werk hè! Nu is er niets leuks aan”
Ik moet lachen. Ik maak eruit op dat ik inderdaad geen inentingen hoef.
Hij kijkt om zich heen en pakt dan iets uit een laatje.
“JA deze heb ik wel voor je!” Het is een foldertje over vaccinaties in het algemeen.
Hij slaat het boekje open en begint enthousiast voor te lezen en allerlei dingen te omcirkelen met zijn pen.
“Hygiëne, dat is dus echt anders. Je kan maar beter vaker je handen wassen.”
Hij bladert verder.
“Eten en drinken. Let op!”
Hij legt het boekje weg en start zijn verhaal met handgebaren.
“Stel, het is avond en je wandelt lekker buiten, op zoek naar een restaurant. Je komt de eerste plek tegen: Prachtig versierd, ziet er luxe uit. Maar er zit niemand binnen. NIET DOEN!” roept hij duidelijk articulerend. Ik moet nu weer hard lachen.
“Je wandelt verder, je hoort muziek, en je slaat de deur open “Eins Zwei Drei” klinkt uit het restaurant. Hij bootst een luid Duitse toeristisch feestje na. NIET DOEN! Je kan je tijd beter besteden dan aan zuipen. Dan de derde. Het restaurant ziet er niet super uit maar het zit VOL met LOKALE mensen. DOEN. Altijd als er lokale mensen zitten is het eten goed.”
Na dit mooie verhaal pakt hij zijn boekje er weer bij. Vrolijk bladert hij verder.
“Diarree. Na al mijn uitleg kan ik mij niet voooorstellen dat je dat overkomt. Maar indien toch, koop even bij de kruidvat wat middeltjes.”
Hij komt aan in het midden van het boekje. Een prachtige afbeelding verschijnt, van een groot landschap. Met bergen en veel groen.
“Ja, kijk en als je dit ziet,….. dan betekent het dat je de verkeerde afslag hebt genomen…… want dat is Zuid-Amerika”.
Ik moet keihard lachen en bedank hem voor alle uitleg.
Hij wenst mij een goede reis in oktober en ik wens hem erg veel plezier met zijn werk. Maar zeg dat ik daar wel vertrouwen in heb.
“Ach ja, ik moet toch iets met mijn vrije tijd doen, dan maar dit werk” zegt hij met dezelfde smile als toen ik binnenkwam.
