O gitti, ben zemheriye kaldım.
Ne bir iz bıraktı ardında,
Ne de bir sıcaklık.
Sanki varlığı hiç olmamış gibi
Ama yokluğu içime kar bastı.
Ayaz gibi sustum,
Konuşsam dudaklarım çatlar,
Ağlasam gözlerim donar sandım.
Zaman bile çekildi köşesine,
Takvim durdu…
Ben o gidişte,
Kendi içimin kışına gömüldüm.
O gitti…
Ben artık ne sabahı bekliyorum
Ne de baharı.
Sadece
Zemherinin ortasında
Üşümeyi öğrendim...














