HET VERHAAL VAN BRIAN EERNISSE “ You can only keep what you have by giving it away”
Een motto waar ik vandaag de dag voor sta en mijzelf mee identificeer. Maar in mijn 32 jaar is dat lang niet altijd zo geweest. Om een goed beeld te krijgen van wat ons ontwikkelingstraject “Samen Werken Aan Je Toekomst’’ kan bereiken is het goed om eerst kort te vertellen waar ik vandaan kom.
Ik ben geboren en getogen in het mooie Den Haag, Vrederust. Op jonge leeftijd voelde ik al dat ik anders was dan de meeste kinderen en werd daardoor veel gepest op school. Ik heb zo vijf scholen mogen slijten. Ik kon alleen nog niet zo goed inzien waarom ik nou anders was. Het was een gevoel. Toen ik 10 jaar oud was scheidden mijn ouders ook nog eens. Mijn vader vond liefde in de ex-vrouw van zijn broer en zo werden mijn neefjes tegelijkertijd mijn stiefbroertjes en mijn tante dus ook mijn stiefmoeder. In de vijf jaar die volgde, werd de thuissituatie steeds moeilijker. En ik zakte op school terug van VWO, naar HAVO, naar VMBO en toen bleef ik zitten. Ik kwam in aanraking met het roken van wiet en heb twee jaar bij mijn zus ingewoond totdat ik op 17-jarige leeftijd instemde met “vrijwillig” naar een internaat gaan.
Op het internaat vertoonde ik binnen 1 jaar zulk uitmuntend gedrag, dat ik op mijn 18e naar een kamertrainingscentrum (KTC) doorstroomde. Vanuit daar ging ik al snel naar begeleid kamer bewonen (BKB). Daar ging het mis en raakte ik voor het eerst in de ban van harddrugs, gamen, gokken, eten en zo’n beetje elke verslaving die er bestaat.
Op mijn 20ste verjaardag werd mijn ex-vriendin, die uit hetzelfde KTC kwam, ongepland zwanger. Mijn dochter was dan ook al 2 maanden oud voordat ik wist dat ik vader was. Met veel pijn en moeite mocht ik eindelijk mijn dochter op anderhalf jarige leeftijd erkennen als vader. Omdat mijn ex niet voor onze dochter kon zorgen wegens haar eigen verslaving, kreeg ik de vraag of ik het gezag wilde over mijn dochter of dat de voogdij overgedragen kon worden aan een permanent pleeggezin. Ik koos, uit belang van mijn dochter, voor het laatste. Ik zie haar tot de dag van vandaag eens in de 6 weken een halve dag.
Mijn twintiger jaren bestaan sinds dat moment vooral uit drugs, schulden, instabiele leefomgevingen, een verkeerde ADHD-diagnose gevolgd door slecht medicatiegebruik, verkoopbaantjes, liegen, bedriegen en manipuleren. Tot ik op 29-jarige leeftijd, na de zoveelste stuk gelopen relatie, uit waanzin teveel middelen innam. Vanuit de zorg van mijn lieve vader, moeder en zus kwam de realisatie en vraag aan mijzelf: “ Wil ik mijn dertiger jaren nog een keer zo doorbrengen als nu?”.
Het antwoord was volmondig: ”Nee!” dus ik besloot op een drastische wijze het roer om te gooien en vertrok naar Zuid-Afrika en liet mij opnemen in een afkickkliniek. In de 2,5 maanden daar leerde ik mijzelf kennen. De juiste diagnose bleek een borderline persoonlijkheidsstoornis te zijn. En in combinatie met jeugdtrauma’s de voedingsbodem voor mijn verslavingsgedrag.
Vanuit de ziektewet kreeg ik de tijd om verder te ontdekken wie ik nou eigenlijk was. En zo, vanuit een tip van een vriendin, kwam ik terecht bij het project ’’Samen Werken Aan Je Toekomst’’ van Stichting Convey Foundation. En dat veranderde alles voor me.
De eerste workshop van het traject hield in dat ik een visionboard moest maken. Dat haakte direct aan. Mijn creatieve kant vond het geweldig om met knipsels uit tijdschriften mijzelf te laten zien. Voor het eerst stelde iemand mij dan ook de vraag: “ Wat wil Brian nou graag?”. En ik voelde een sprankeltje hoop, voor het eerst sinds een lange tijd kwam er een zacht stemmetje in me op die zei: “Er is perspectief”. Er werd niet zozeer gekeken naar wat ik niet kon of welke starterskwalificaties ik niet had. Maar er werd simpelweg geluisterd naar mijn verhaal en er werd ingezet op de talenten die juist in mij schuilden door die moeilijk verkregen ervaringen.
Het traject liet mij weer stap voor stap een waardig onderdeel voelen van de maatschappij. Door de interactie met de andere deelnemers, de ruimte die ik kreeg om mijn stem en mening te laten horen en het feit dat er eerlijk en oprecht naar mijn ideeën werden geluisterd en gekeken. Terugkijkend waren dat denk ik ook echt de belangrijkste ingrediënten waardoor ik me niet meer zo alleen en onbegrepen voelde. Mijn eigenwaarde bouwde zich dan ook stukje bij beetje weer op.
De 1-op-1 sessies en het bespreken van de huiswerkopdrachten tussen de workshops door gaven mij ook weer het gevoel dat ik ergens productief mee bezig was en dat er stapje voor stapje vooruitgang in zat. Hierin leerde ik ook dat alleen mijn eigen input zou bepalen hoeveel er uit ging komen.
Met de “Pizza sessie”, waar werkgevers en instanties uitgenodigd worden om kennis te maken met een aantal deelnemers onder het genot van een lekker stuk pizza, kreeg ik ook voor het eerst het gevoel dat er kansen voor mij bestonden die ik zelf niet inzag,
En uiteindelijk was het ook, naast alle workshops, mijn werk als ‘’Buddy’’ voor de nieuwe deelnemers die één ding heel duidelijk maakte voor mij. Ik wilde andere helpen. Juist ook door mijn levenservaring.
En daar ligt dan ook de kracht van het traject “ Samen Werken Aan Je Toekomst”. Met een persoonlijke aanpak en maatwerk talent ontwikkelen. Juist bij de deelnemers met een Multi problematiek. Ze worden, net zoals ik dat werd, betrokken bij een echte community. De deelnemers voelen zich weer langzaam een onderdeel van de maatschappij en ze krijgen een podium waar ze gestimuleerd worden om naar perspectief te kijken.
Mijn naam is Brian Eernisse en ik ben niet alleen een herstellende verslaafde met een persoonlijkheidsstoornis. Maar ook werkzaam als recruiter en activeringscoach bij Stichting Convey.
En door het traject ‘’ Samen Werken Aan Je Toekomst’’ in mijn kracht gezet waardoor ik nu weer waardevol kan deelnemen aan onze maatschappij want:
“ You can only keep what you have by giving it away”
