Ισχύει αυτό που λένε. Karma is a bitch. Αλλά πιστεύω πως το ίδιο ισχύει και για την ζωή. Όταν βρίσκεσαι τόσο προσηλωμένος σε ένα σημείο απλώς βρίσκει τότε την απόφαση η ζωή και σου γαμαει τα πάντα. Είτε σε ρίχνει ψυχολογικά όπως συνήθως ή στα φέρνει έτσι και την βλέπεις αλλιώς. Εγώ λοιπόν σκέφτηκα να μοιραστώ μια στιγμή μου, όχι πως ενδιαφέρει και πολλούς. Νιωθω πως της το χρωστάω.
Στο σπίτι ζούσα με τους γονείς μου, τον αδελφό μου και στο δίπλα διαμέρισμα η γιαγιά μου. Όλοι πιστεύουμε πως αύριο θα ξυπνήσουμε και θα είναι όπως χθες.
Κάθε μέρα απ'το σχολείο γύρναγα και ξάπλωνα. Κοιμόμουν. Σηκωνομουν, πήγαινα για μάθημα, έτρωγα το βράδυ άντε και θα μίλαγα λίγο το βράδυ με τους δικούς μου.
Ένα μεσημέρι πειναγα και αποφάσισα να φάω. Είχα εκείνη την περίοδο στρες, άγχος, νεύρα με ολους και όλα. Στην κουζίνα βρισκόταν η γιαγιά μου. Ερχόταν και έφτιαχνε φαγητό και για τους 5 μας.
Μου μίλησε γλυκά με ρώτησε πως ήταν η μέρα, τι κάνουν οι φίλες μου. Αλλά την έκοβα με απότομο ύφος χωρίς να συλλογίζομαι αν θα την πληγωνα. Τελείωσα αρκετά γρήγορα το φαγητό μου και σηκώθηκα να ακουμπήσω το πιάτο μου στον νεροχύτη. Με το που σηκώνομαι, μου σ'αγαπάω το ξερεις;
Και εκείνη την στιγμή γύρισα και της είπα με θράσος, έχεις όρεξη νομίζω ρε γιαγιά. Εκείνη δεν πτοήθηκε και συνέχισε να με ρωτάει αν την αγαπάω. Και της κάνω πωω ναι. Παράτα με.
Πιο μετά αφού είχα ακόμα χρόνο πήγα στο σαλόνι που ήταν η γιαγιά και η μάνα μου. Και πήγα να κοιμηθώ εκεί. Με ρώτησε η γιαγιά για κάποιες ακόμα φίλες μου. Μόλις είχα τσακωθεί και με μια κοπέλα. Και τα νεύρα μου από το 80 είχε ξεπεράσει όριο.
Της μίλαγα πιο απότομα. Και όταν με πήρε ο ύπνος με σκέπασε. Όταν σηκώθηκα είχα ιδρώσει και θα αργούσα πιο πολύ αν δεν πήγαινα να ετοιμαστώ.
Με πήρε το αγόρι μου και του μίλαγα. Όταν έφτασα στο σαλόνι η μάνα μου είπε να τους "συστήσω" μέσω κινητού. Μίλησαν για λίγο και έφυγα κανόνισαν την επόμενη μέρα να έρθει σπίτι.
Εκείνη την περίοδο όμως την είχαμε τρέξει σε νοσοκομεία από τον Σεπτέμβρη. Κι ήταν μόλις Νοέμβρης. Ακόμα είχε θέματα υγείας. Ενέπνεε που και που με μηχανική υποστήριξη σπίτι, έπαιρνε χάπια κλπ.
Την επόμενη μέρα, τα ξημερώματα η γιαγιά πήρε τηλέφωνο την μαμά και φώναξε και τον πατέρα μου. Δεν σηκώθηκα να δω τι έγινε γιατί συνέβαινε κάθε βράδυ αυτό.
Σηκωθηκα το πρωί, ετοιμάστηκα και σκεφτόμουν να της μίλαγα. Αλλά μου είπε η μαμά ότι φώναξαν ασθενοφόρο γιατί η γιαγιά δεν είναι καλά. Και λέω καλά επειδή έχω αργήσει θα πάω το απόγευμα.
Εκείνο το μεσημέρι ήρθε το αγόρι μου, με πήγε σπίτι και μιλάγαμε. Είδαμε τους δικούς μου και μου είπαν ότι η γιαγιά πήγε στο νοσοκομείο αναγκαστικά. Της είπα ότι καλά θα πάω να την δω το απόγευμα μετά το μάθημα.
Η αλήθεια είναι ότι ήταν μακριά το νοσοκομείο. Ήθελα μισή ώρα και κάτι παραπάνω για να πάω. Μου λέει της πάω κάτι ρούχα κλπ. Έφυγε και έμεινα με το αγόρι μου. Του ζήτησα συγγνώμη που δεν θα την γνώριζε σήμερα. Αλλά για εμένα ήταν μια τυπική μέρα. Η γιαγιά θα έμπαινε στο νοσοκομείο μετά από 1-2 βδομάδες έβγαινε.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά που η μάνα μου έρχεται σε μένα και λέει δεν ήθελα να στο πω το πρωί. Αλλά η γιαγιά δεν είναι στο νοσοκομείο. Και της απαντάω αα είναι πάνω; Και μου απάντησε Όχι. Και της λέω που πήγε. Και μου κάνει έφυγε. Και της λέω τι εννοείς έφυγε; μου κάνει πέθανε. Απλώς έκλαψα, έσπασα. Το αγόρι μου δεν ήξερε τι να κάνει. Και μετά από 2 λεπτά που έκλαιγα σταμάτησα με πήρε αγκαλιά.
Ο αδελφός μου έλειπε εκείνη την βδομάδα, είχε πάει εξωτερικό. Θα γύρναγε μετά από 2 μέρες. Και καθυστερησαμε Την τελετή μέχρι να γυρίσει. Απλώς έσπασα.
Τώρα μετά από 9 μήνες, μου λείπει ακόμα. Και ήθελα να της ζητήσω συγγνώμη. Θέλω να της ζητήσω συγγνώμη.
