seen from Vietnam
seen from Germany
seen from China
seen from Vietnam
seen from Philippines
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from Luxembourg
seen from Germany
seen from Finland
seen from United States
seen from Italy
seen from United States
seen from Finland
seen from Australia
seen from United States
seen from France
seen from Germany
seen from United States
seen from Australia
El Coco
Dit is de Portugese en mannelijke versie van The Bogeyman, de vrouwelijke versie heet Coca. Zoveel landen, zoveel verhalen, want bijna elk land heeft wel zijn eigen versie van de verschrikkelijke Boeman en in dit lied heb ik een beetje een mix gemaakt en er een eigen draai aan gegeven.
Hoe de Bogeyman eruit ziet is een groot mysterie. Vele mensen denken dat hij van gedaante kan veranderen en…
View On WordPress
Little Lick Of Paint
Little Lick Of Paint
Eigenlijk stond er altijd het lidwoord ‘a’ voor, maar die is mettertijd weggevallen. En laten we eerlijk zijn, zo’n alliteratie staat gewoon leuk en bekt gewoon lekker.
Het geloof is wel een van mijn favoriete onderwerpen. Niet dat ik gelovig ben, integendeel, maar ik vind het een boeiend onderwerp en iedereen heeft er wel een mening over en een visie op. Deze tekst gaat over de hemel en…
View On WordPress
Take Me To France (Dutch)
Take Me To France (Dutch)
Heel veel teksten zijn vrij recht door zee en ik heb altijd gedacht dat deze tekst ook vrij duidelijk en helder was op zichzelf, maar sommige stukken zijn wellicht toch wat cryptisch. Ik hoop hier het een en ander te verduidelijken en natuurlijk sta ik open voor andere interpretaties.
Delicate matters are close at hand why is it you…
View On WordPress
Zoals je kunt zien op de flyer van de Featured Image speelden we samen met Muddy Grease en TBA. Twee bands die we niet kenden en tot op de dag van vandaag (ik schrijf dit in juni) eigenlijk nog steeds niet kennen. We hebben een klein stukje gezien en gehoord van Muddy Grease en het zat goed in elkaar, maar het is niet blijven hangen en de mensen die er in speelden hebben ook geen verpletterende indruk gemaakt met hun verschijning.
We kwamen aan bij een achterdeur in een donker en luguber steegje en moesten even bellen en het codewoord zeggen als we daar waren. Het codewoord van de week was Truffelmayonaise. De blauwe deur werd voor ons open gedaan, nadat we ons hadden geïdentificeerd als band en toen mochten we onze spulletjes naar binnen sjouwen. We hadden niet zo veel mee, want er stond een volledige backline volgens de omschrijving die Onno ons had gegeven. Onno zelf was niet aanwezig, want die was te hip.
De band Muddy Grease was bezig toen we binnen kwamen, maar het was mij te jazzy. Uiteraard zat het allemaal technisch heel goed in elkaar, maar dat betekent niet dat het dan ook gelijk leuk is. De gasten zelf leken nog een beetje podium schuw en stonden met het spreekwoordelijke beton aan de poten te spelen. De toetseniste had wel een goeie kont, dus dat was fijn om naar te kijken en ze kon nog een leuk partijtje spelen ook.
(Foto: Mike toont hier zijn G-star limited edition custom design oversized skinny jeans.)
Het drumstel stond verscholen achter een doorkijkwandje en de bekkens moesten afgeplakt, omdat het anders allemaal veel te hard zou zijn. Het was allemaal prima spul wat er stond en de geluidsman wist ook van wanten dus die kon Jasper mooi helpen met het afplakken van zijn bekkens. Een korte soundcheck gaf me een bevredigend gevoel over het geluid. Het was allemaal goed te horen en niet oorverdovend hard. Deze man had vaker met dat bijltje gehakt.
Voor een maandagavond was het nog behoorlijk druk in de tent. De meeste bezoekers waren volgens mij studenten uit het buitenland die elke avond daar een beetje studie ontwijkend gedrag aan het vertonen zijn. Er was ook een geweldige vent die nog in zijn transitiefase zat. Heel apart om een man met tieten te zien, maar ik ben blij dat we in een land leven waarin dat gewoon kan en mag.
Het publiek kwam hier niet speciaal voor ons, maar volgens mij meer omdat de sfeer echt geweldig is in de tent en het bier zal vast ook wel lekker smaken. Er moet ook standaard entree worden betaald anders krijg je ruzie met de kleerkast voor de deur. Overigens krijg je voor dat geld wel even digitale rust, want je hebt binnen geen bereik, behalve dan vlakbij de deur of in het toilet, maar om nou de hele avond naast de pisbak te gaan staan is ook weer zoiets.
Van Onno mochten we 45 minuten spelen en dat doen we dan ook. We hadden langer mogen spelen, maar aangezien we alle drie de volgende dag weer gewoon moesten werken, hebben we dat maar niet gedaan. Er stond ook een band erg opdringerig te wachten voor het podium om zelf te gaan spelen na ons. Die 45 minuten zijn live gestreamd op facebook door iemand van The Waterhole. Niet dat dat tegen ons gezegd was van te voren, maar het is toch gedaan. De opnames hebben we zelf nooit gezien, maar ze zullen prachtig zijn geweest.
Na afloop was het snel afbreken, inladen en wegrijden. Dit was een van onze minst sociale avonden. We hebben heel weinig contact gemaakt met de andere bands (die ook niet voor contact open leken te staan) er was wel gelukkig wat interactie met het publiek, dat was dan wel weer fijn en men was ook erg blij met onze aanstekers die Mariska even voor ons verspreidde. Leuke tent, maar ik zou er graag eens in een weekend willen spelen als we meer tijd hebben om te kunnen blijven hangen. Beneden nog wat foto’s.
Adieu,
Dikke Mike
The Waterhole – Amsterdamned Zoals je kunt zien op de flyer van de Featured Image speelden we samen met Muddy Grease en TBA.
Mijn geschiedenis met de Flakkeese Dagen is bijna net zo lang als de geschiedenis die ik heb met Jan-Jaap en onze bands. Toen wij in Koffiedik speelden waren we daar al graag geziene gasten en met elke band die ik erna had speelde ik er ook en het is altijd feest en het is er altijd druk en gezellig, nu dus ook weer.
Logistiek gezien was het even een uitdaging, want alles moest mee, maar dan ook echt alles behalve het aanrecht. De auto zat volgeladen en zo scheurden we de straten door op weg naar Middelharnis, zeg alsjeblieft geen Sommelsdijk daar, want dan heb je 600 man publiek die bier naar je gooit. Li’ll Kleine stapt na 1 biertje al op, mij benieuwen wat hij bij 600 biertjes zou doen. Het is een klein uurtje rijden, maar dan heb je ook wat.
Bij de poort word je al als sterren ontvangen, want je krijgt gelijk bandjes en muntjes en er staat een heel team klaar om de auto leeg te trekken en alles naar binnen te slepen. Alle bands spelen voor nop, maar daar maken we voor de Flakkeese Dagen geen probleem van. Het is min of meer traditie voor ons om daar te spelen, ze zijn altijd heel gastvrij en alles is tot in de puntjes geregeld en er is altijd veel en gezellig publiek.
Er zijn twee podia en als er een band op het ene podium bezig is, dan is de andere band op het andere podium aan het opbouwen en sound checken. Je hebt dus in principe genoeg tijd om ervoor te zorgen dat alles goed afgesteld staat. Als je op tijd aanwezig bent dan kun je zelfs het drumstel al backstage in elkaar zetten en hoeft het alleen nog maar het podium opgedragen te worden. Als een geoliede machine gaat alles en er zijn tig vrijwilligers daar die je meehelpen. Als je je even omdraait ben je je versterker kwijt, omdat er al iemand is geweest die hem het podium op heeft getild.
Op het festival spelen alleen bandjes waarvan er minstens 1 van het eiland komt. Dit jaar had de organisatie een beetje problemen om aan genoeg bands te komen en er had last minute ook nog een band afgezegd. De zangeres kon het niet verkroppen dat ze niet op prime time speelden en heeft toen eigenhandig het optreden afgezegd zonder haar bandleden daarbij te consulteren. Dan heb je 1 keer per jaar een optreden en dan zeg je dat nog af ook. Dat is wel erg jammer. Wij waren wel heel blij, want wij stonden wel prime time als voorlaatste band op ons podium.
Deze keer hadden we cameraman Tim meegenomen die een oud leerling van me bleek te zijn. Hij ging een videoverslag maken van het optreden, zodat wij een promotie film hebben met een geweldig live optreden. Jan-Jaap heeft al het beeldmateriaal bewerkt en daar heeft hij een geweldige clip van gemaakt die op youtube staat.
Eigenlijk hoef ik er dus niet zoveel meer over te schrijven. Althans, niet over het optreden. Een speciale vermelding nog voor de Zoete Meiden die de lekkerste poffertjes maken die je ooit hebt gegeten. Sinds kort is de catering op de FD wat uitgebreid. Voorheen stond er alleen een frietkar met een chagrijnige verkoper. Als je een broodje hamburger bestelde, dan kreeg je dat ook … een broodje met een hamburger. Alle saus en aankleding was extra. Tegenwoordig experimenteren ze wat met bijvoorbeeld sushi en poffertjes, maar Hans Worst mag nooit meer terug komen sinds vorig jaar, die had zich zo schandalig gedragen dat ze daar gelijk op terug gekomen zijn.
Het festival duurt twee dagen en ik was in de luxe positie dat ik kon overnachten bij een lieftalige dame (die ook nog eens voor ons achter de merch tafel wilde staan) waardoor ik de volgende dag ook nog even op het terrein kon ronddolen. De rest van de band is naar huis gegaan en heeft alle spullen weer netjes terug gezet in de kelder van de Frikandel. En zo eindigde een fantastische Flakkeese Dagen.
Adieu,
Dikke Mike
Flakkeese Dagen 2k18 Mijn geschiedenis met de Flakkeese Dagen is bijna net zo lang als de geschiedenis die ik heb met Jan-Jaap en onze bands.
Geoff Berner In De Nieuwe Anita
Geoff Berner In De Nieuwe Anita
Geen idee waar de oude is, maar we waren in ieder geval te vinden in de Nieuwe Anita. Deze plek stond al heel lang op mijn verlanglijstje, maar ze wilden ons nooit hebben. Of ze reageerden niet of ze zeiden dat ze al volgeboekt waren. Om er toch te kunnen spelen benaderde ik Geoff Berner die op tournee was door Europa. Ik had Geoff gevraagd of hij kon mailen dat wij zijn voorprogramma gingen…
View On WordPress
StompFest In Een Bunker
StompFest In Een Bunker
Wij hebben ons laten vertellen dat De Mach een oude buskruitbunker is en daarom is deze dan ook goed verstopt. Het zit niet onder de grond, maar is wel goed gecamoufleerd en welhaast onzichtbaar van bovenaf. Alhoewel de buitenkant antiek is, is de binnenkant wreed modern en van alle gemakken voorzien, zelfs een toilet.
Deze avond stonden we met het immer frisse Lijger en met het illustere duo Dr…
View On WordPress
Vreemde Eend in de Bijt
Vreemde Eend in de Bijt
Het Wereldsdelfshaven festival was afgelopen weekend. Drie dagen vol cultuur aan een van de vele havens die Rotterdam rijk is. De programma coördinator had zijn beste gedaan bands van velerlei pluimage te programmeren en toch waren we een beetje een vreemde eend in de bijt. Wij waren de enige rockband op het hele festival. Het was voornamelijk hiphop, rap, reggae en soul wat de klok sloeg, maar…
View On WordPress
