#janczewski

[krzysiekj]

Mój nieżyjący już i nieodżałowany mentor Stefan Figlarowicz mawiał

„Proszę państwa, proszę sobie zapamiętać, że to co w uszach to i w głowie, jak będziecie słuchać muzyki łatwej i przyjemnej, to w głowie wam szanowni państwo pozostanie tylko łup, bum, łup i bum. Dlatego polecam, słuchajcie Dwójki Polskiego Radia. To samo jest z oczami, dlatego polecam wam, czytajcie Tygodnik Powszechny”.

Przyznam, że miał rację, ja osobiście rozszerzam spektrum poznania o kanał Mezzo, wizyty osobiście w Operze i Filharmonii. Jeżeli chodzi o oczy, to rozszerzyłem spektrum o magazyny Topos i Literaturę na świecie.

[krzysiekj]

Mój nieżyjący już i nieodżałowany mentor Stefan Figlarowicz mawiał

„Proszę państwa, proszę sobie zapamiętać, że to co w uszach to i w głowie, jak będziecie słuchać muzyki łatwej i przyjemnej, to w głowie wam szanowni państwo pozostanie tylko łup, bum, łup i bum. Dlatego polecam, słuchajcie Dwójki Polskiego Radia. To samo jest z oczami, dlatego polecam wam, czytajcie Tygodnik Powszechny”.

Przyznam, że miał rację, ja osobiście rozszerzam spektrum poznania o kanał Mezzo, wizyty osobiście w Operze i Filharmonii. Jeżeli chodzi o oczy, to rozszerzyłem spektrum o magazyny Topos i Literaturę na świecie.

[krzysiekj]

Mój nieżyjący już i nieodżałowany mentor Stefan Figlarowicz mawiał

„Proszę państwa, proszę sobie zapamiętać, że to co w uszach to i w głowie, jak będziecie słuchać muzyki łatwej i przyjemnej, to w głowie wam szanowni państwo pozostanie tylko łup, bum, łup i bum. Dlatego polecam, słuchajcie Dwójki Polskiego Radia. To samo jest z oczami, dlatego polecam wam, czytajcie Tygodnik Powszechny”.

Przyznam, że miał rację, ja osobiście rozszerzam spektrum poznania o kanał Mezzo, wizyty osobiście w Operze i Filharmonii. Jeżeli chodzi o oczy, to rozszerzyłem spektrum o magazyny Topos i Literaturę na świecie.

[krzysiekj]

„Idzie tu wielki chłopak” - Grzegorz Bogdał

Opowiadanie to kwintesencja powieści, trzeba się zmieścić z przekazem mniej więcej na dziesięciokrotnie mniejszej przestrzeni papieru, a może nawet dwudziestokrotnie i jeszcze bardziej. Dlatego na opowiadanie decydują się pisarze, którzy są zdolni do skracania i syntezy, gaduły nie mają szans i może to dobrze, bo dzisiaj chyba nikt nie wyobraża sobie „ W poszukiwaniu utraconego czasu” jako opowiadania. Na szczęście rzec można, że to zupełnie odmienna sztuka, chociaż podobna, tu i tu litery opowiadają. Sam uwielbiam opowiadania popełniać jak i czytać, niedoścignioną idealną opowiadaczką jest dla mnie Alice Munro, to Królowa opowiadania koronowana swoją twórczością i piórem i to jest fakt nie do pobicia.

Ostatnimi dniami głośno się uczyniło z powodu wielkiego chłopaka, który tu idzie. To zbiór opowiadań, które popełnił był w ubiegłym roku - przynajmniej taka jest data wydania - Grzegorz Bogdał. Otóż tom pana Grzegorza otrzymał Nagrodę Literacką Gdyni 2024.

„Idzie tu wielki chłopak” nagrodę otrzymał jak najbardziej zasłużenie, to tom opowiadań, w którym nie ma superbohaterów, tam w żadnym opowiadaniu bohater nie jest zwycięzcą, a przynajmniej nie staje na piedestale. To obserwacja, można powiedzieć, precyzyjna i chłodna, ale uczciwa postaci, które dzięki autorowi i wraz z autorem przyjdzie nam obserwować, czasami aż za bardzo. Proza życia na stronach opowiadań przytłacza, jest po prostu zwyczajna i bez fajerwerków, ale przecież takie jest życie. Zakończenia opowiadań wydają się być nieoczywiste czasem wręcz urwane, co moim zdaniem stanowi ich siłę.

Czyta się świetnie i od dechy do dechy, przeczytałem za jednym posiedzeniem, było warto.

[krzysiekj]

[krzysiekj]

„Opowiadania odeskie” Isaak Babel

„Opowiadania odeskie” Isaak Babel, przetłumaczył Jerzy Pomianowski. Trudno dzisiaj o książki Babla, w zasadzie do dostania są tylko papierowe, drukowane. Niezmiernie trudno o takie, które przetłumaczono na język polski. Są „Opowiadania odeskie” i właściwie nic więcej. Może po antykwariatach trzeba szukać, w internecie nie ma. Na Allegro są, ale w języku rosyjskim czy po angielsku. Obydwa języki nie są dla mnie przeszkodą by książki przeczytać, łatwiej by chyba było po rosyjsku. Babel jednak miał specyficzne pióro pełne zwrotów obarczonych pochodzeniem ze specyficznego środowiska tamtej epoki i nie jestem pewien, że mój rosyjski pozwoliłby na właściwe odczytanie niuansów jego pióra. Jeżeli nie odważam się na czytanie, tej już przecież nie bardzo współczesnej literatury po rosyjsku, Babel tworzył przecież sto lat temu, to tym bardziej w języku angielskim, gdzie tłumacz z pewnością odjechał w kierunku anglojęzycznego czytelnika, dla którego język ten jest językiem pierwszym. Zatem dostępnego Babla dla polskiego czytelnika jest niewiele, ba tyle co nic.

Przejdźmy może do książki, rewelacyjna, można powiedzieć, że odkrywcza, raczej nie, sporo wody upłynęło by po Bablu pojawiło się tony literatury w podobnym stylu. Niemniej jednak to zupełnie nie skreśla twórczości Isaaka, a nawet rzekłbym, że te wszystkie lata działają na jego korzyść. Miło się odkrywa, że był ktoś pierwszy, który pisał tak genialnie i z taką swadą. To trochę jak na polu archeologii występuje radość z odkrycia. Przyznać trzeba, że Babel w naszym kraju to pisarz zapomniany i nieczytany.

Ostatni numer „Literatury na Świecie ” poinformował mnie, że ktoś taki jak Isaak Babel żył i tworzył literackie dzieła sztuki, magazyn przybliżył mi sylwetkę pisarza. Zachęcony zakupiłem pozycję biograficzną o Bablu napisaną przez Aleksandra Kaczorowskiego i po przeczytaniu „Odeskich opowieści” zabieram się właśnie za „Babel człowiek bez losu”, natomiast co do opowieści, to ten kto kocha literaturę, po prostu musi to przeczytać.

[krzysiekj]

Mam poważne trudności ze zrozumieniem moich rodziców, wszechwładzy Ojca i na wszystko się zgadzającej wiernopoddańczej mu Matki. Siłą rzeczy obserwowałem ich od zawsze. Odkąd zrozumiałem jak powinien wyglądać związek dwojga kochających się ludzi, to wiem, że ich wspólne życie nie przypominało małżeństwa, a raczej relacje pana ze służbą. Ten toksyczny dla kobiety układ przerwało dopiero jej odejście w zaświaty. Od ponad dwudziestu lat już nie ma służącej. Matka odeszła, ale Ojciec wciąż ma te same odruchy, gesty, zachowania. W domu potrzebna jest kobieta, to jego słowa, nie ukochana, nie towarzyszka w życiu, nie żona, a po prostu kobieta. Po co? Trzeba przecież sprzątać, gotować, prasować, świadczyć usługi seksualne, wszystko za darmo, przecież to moja kobieta. Nie wierzę też w Ojca łzy na pogrzebie, to nie były łzy miłości, przerażenia z powodu rozłąki z ukochaną osobą, to były łzy pod tytułem co ja teraz zrobię?, kto mi posprząta, ugotuje, wyprasuje, no kto?

„Chłopki” wyjaśniły mi w zasadzie wszystko, czego dotychczas nie potrafiłem pojąć. Zrozumiałem dlaczego Ojciec jest taki, wciąż tego nie akceptuję, ale rozumiem. Wyrósł w świecie, gdzie wszyscy wokół byli tacy. Nasiąkł tym od dzieciństwa, taki przykład dali mu jego rodzice i dziadkowie.

Patriarchat to największe zło jakie mogło tylko zaistnieć wśród ludzi i niestety zaistniało, to idea, która z gruntu zakłada, że kobieta to zło, wcielenie diabła, istota gorsza. Patriarchatowi przez myśl nie przechodzi, że kobieta jest człowiekiem, ona jest drugorzędna, nic nie znacząca, dlatego potrzeba ją ujarzmić i przyjąć do swojego przybytku wraz z innym inwentarzem. To jest po prostu ohydne i niestety nawet dzisiaj pomimo zmian wcale nie jest w odwrocie, a przecież powinno być przeżytkiem minionego już dawno czasu.

Pani Joanna świetnie zgłębiła ten temat, dobrze go opisała i do tego bardzo ciekawie, dobrze się to czyta, chociaż to czego dotyczy treść wcale do dobrego nie przynależy, niemniej jednak pozwala zrozumieć o co chodzi, skąd się wzięło chociażby to, że mamy taki episkopat jaki mamy.

Warto i trzeba „Chłopki” przeczytać.