#jay's classics

[hardsoftdynamics]

Punk

Ik weet niet meer exact welk schooljaar het was, vermoedelijk het tweede of het derde middelbaar. Het vak 'Muzikale opvoeding' bestond nog (nu niet meer?).

We hebben er blokfluit leren spelen. Noten leren lezen. Een stuk muziekgeschiedenis gekregen. Maar ik zal er maar 1 ding echt van onthouden.

Op een dag waren we in de anthologie van de moderne muziek aangekomen bij dit :

Klik!

Ik had dat, of zoiets, nog nooit gehoord. Een oerkreet. Vuil, luid, stevig. We don't care. Vol tempo. Zelfs wat lelijk. Maar vooral vol energie, een stroomstoot voor de jonge puber die ik toen was. Een revelatie maak je maar een paar keer mee in je leven. Toen ook nog God save the Queen passeerde, was ik helemaal verkocht.

En dat ben ik de dertig jaar nadien altijd gebleven. De Punk, en daarna ook de punk rock, een beetje de hard core en andere aanverwanten, is voor een stuk wie ik ben. Rechtdoor. DIY, met een boodschap, geen compromissen, geen al te grote complexiteit, en telkens kort en krachtig. De historiek achter de muziek ontdekte ik pas veel later (zoals de commerce die achter de Sex Pistols als idee zat, maar vooral het anarchisme, het zich afzetten tegen de maatschappij) net als het verfijndere werk van The Clash en zelfs the Ramones.

Dus als ik nu energie nodig heb, of even me helemaal wil uitleven, zou ik deze top 10 opzetten.

Sex Pistols - Anarchy in the UK

Rancid - Time bomb

Pennywise - Bro Hymn (maar ook Fuck authority)

Black flag - Rise above

The Clash - White riot

The Ramones - Blitzkrieg bop

Buzzcocks - Ever fallen in love

The dead Kennedy's - Kill the poor

No age - Fever dreaming

At the drive-in - invalid litter dept

(en ja, dat zijn allemaal mainstream nummers)

(met eervolle vermeldingen voor Offspring, dog eat dog, green day, Stooges, plastic Bertrand, fugazi, The Bronx ...)

En als ik doodga, mag Sid Vicious My Way zingen.

[hardsoftdynamics]

En zo komen we net op tijd bij de enige echte nummer 1 van deze lange lijst. 't Is van een groep die klassiekers kakt, maar een nummer dat u misschien minder goed kent. Hoewel, als u mij al enige tijd volgt heb ik er vast al wel eens reclame voor gemaakt: Given to Fly van Pearl Jam. Staat op Yield en heeft een ongelofelijk mooie front-cover, die u ook in de video als achtergrond ziet.

Was Impossible Germany de song voor 2 personen, is Given to Fly de eerste persoon enkelvoud. Over de man die kan vliegen, en zijn krachten deelt, no matter what. Over de wijdsheid van het bestaan, een grote brok stevige emoties, inspanning, woede, volharding, zweven, roepen, wanhoop, en wat u wil, allemaal in 1 song. Dé song die mij bij gelegenheden weer even verder helpt, en steunt bij het 'goed bezig zijn', ofzo. Want het is een harde wereld, maar we blijven, kin omhoog, staan.

U was een fijn publiek. Tot volgend jaar.

De top tien vindt u via deze link nog eens integraal als playlist.

[hardsoftdynamics]

Vergeet de Tijdloze van StuBru en de Klassiekers op Radio 2. Mijn lijst heeft immers veel mooiere muziekjes, die u nog niet helemaal bent beu gehoord, of die u zelfs helemaal niet kent. En wel op nummer 2 : Wilco met Impossible Germany. 

Van mijn tijdloze is dit liedje veruit het mooiste, het gevoeligste, het meest wonderbaarlijke en nog allerhande superlatieven (kunt ge u inbeelden wat de superlatieven voor de nummer 1 gaan zijn). Het pakt u, het neemt u mee naar ergens op een bergtop of een andere plek met een uitzicht, en creëert dan het schoonste landschap of tafereel ooit door het duel der gitaren in deel 2 van de song. Dit lekkers aangevuld dat het een vrij recente en onbekende song is van een onafhankelijke groep, en een poëtische tekst heeft die je interpreteert zoals je wil (muziekindustrie, de liefde, ...) maakt dat ik niet anders kan dan er zeer oprecht van houden. Nu u nog.

(voor degenen die een 'live'-versie willen: klik hier)

[hardsoftdynamics]

De hoogste Belgische staat op nummer 3 en is van Channel Zero. U kan hier de live-versie zien van Help, die bijna even fantastisch is als de cd-versie. Beiden geven mij in ieder geval elke keer kippenvel (de ene voor de puurheid, de andere voor de indrukwekkendheid van de stem live).

De rif wanneer de muziek invalt is de beste die er ooit is gemaakt. Aangevuld met een immens stemgeluid, een desperate tekst (ideaal voor de puberteit: for those who care, for those who love, seek no sense, don't try to understand. 'cause if you do, you'll feel the pain; inside your heart, never to explain. help) een vettige, luide gitaar, en alweer een stukje hard-soft-dynamics is dit een song die tot het jaar 2005 zonder discussie op nummer 1 in mijn tijdloze stond. Jeugdsentiment (testen hoe luid die nieuwe radio-installatie gaat) ok, maar zoveel meer, zoals het therapeutische effect van het luidkeels meebrullen en meespelen op de luchtgitaar.  Als u 2 keer luistert, hoort u morgen nog de hele dag de 'tem dededem de dede deem' in uw hoofd weerklinken. Enjoy

[hardsoftdynamics]

Nummer 3 en nummer 4 zijn jeugdsentiment van de bovenste plank (het is overigens ook intussen wetenschappelijk bewezen dat alle tijdloze lijsten zijn opgebouwd uit de tienermuziek van de luisteraars). Op nr. 4 staat Therapy? met het voor u wellicht onbekende A moment of clarity. Het staat op Infernal Love (u weet wel: stories & Diane), en het is de meest verscheurende love ballad die er ooit geschreven is. Zeker als je op dat moment 13-14 jaar bent, en er een hele hoop onbeantwoorde liefdes op u liggen te wachten. En daar altijd blijven liggen zijn. 

De song is gebouwd op een hartslag-beat, begint heel traag, en ontploft ergens in het midden. Als muziek dan toch boven andere kunstvormen is verheven, is het daarom: muziek kan emoties perfect weergeven, en ook weer oproepen. Dus beeldt u zich bij het beluisteren van deze song gewoon even in dat u een tiener bent, alleen op uw kamer, of op de bus met de kap ver over de oren getrokken en de walk-man in, en denkt aan dat ene, onbereikbare (wat doorgaans lesbische - zo heeft de realiteit uitgewezen) meisje. Aanbidding, woestheid, geketendheid, verlangen, schoonheid, hoop, ... give yourself to me.

[hardsoftdynamics]

Nummer 5 : eels. Als ik meer dan 1 nummer per band in mijn tijdloze had mogen zetten van mezelf, hadden er een stuk of 10 van eels in gestaan: last stop: this town, prizefighter, souljacker part I, my beloved monster, beautiful freak, ....  De uitstraling, de echtheid, de emotie, de harde zachtheid, het hoge rock'n'rollgehalte, de ubercool, het buiten de lijntjes kleuren, ... zelfs hun covers, check geturfreakon, zijn goed! 

Toch maar Novocaine for the soul gekozen. Omdat de eerste indruk meestal ook de beste is (of the first cut the deepest). Omdat het leven nu eenmaal hard is, en wij ook.

[hardsoftdynamics]

Nummer 5 en nummer 6 zijn de twee meest gespeelde bands volgens mijn last.fm-account. Joy Division op zes, de andere band uit mijn top 10 die ik nooit live heb gezien.

Het mag misschien raar klinken, maar Love will tear us apart is voor mij de absolute, ideale afsluiter voor om het even welk feestje. De beat beukt nog even door, de energie is er nog wel ergens, maar al de rest is donker en desolaat geworden. Het einde is duidelijk, maar we doen nog heel even verder. Omdat alles met een hoogtepunt moet stoppen.

PS: de mooiste zin uit het oeuvre van Joy Division komt echter wel uit 'Isolation': A blindness that touches perfection, but hurts just like anything else. 

[hardsoftdynamics]

Nummer 7 is de op een na hoogste Belgische band in mijn lijst*. De man van wie ik onbewust mijn uiterlijk meeheb (de baard dan, vooral). Dat Admiral Freebee zo hoog scoort met Rags 'n' Run heeft hij volgens mij ook te danken aan Nathalie Delcroix die met de backings deze wereldsong nog net iets hoger tilt. Ik zou overigens eens moeten tellen hoeveel man-vrouw-stem-combinaties het uiteindelijk tot de lijst gemaakt hebben... ik blijk er een zwak voor te hebben.

Maar ter zake nu: een song over dingen die beter zullen worden of ook helemaal niet, ingetogenheid, een stukje mondharmonica, de genoemde backings, de vreemde ooh ooh ooh's en falsetstem, ... een en al tijdloosheid me dunkt. Rockers die hun soft side laten zien, dat werkt. (deze blog heet niet voor niks hardsoftdynamics, toch?).

*PS: alvast 1 pintje voor wie raadt welke Belgische band nog moet komen...