De after kamp blues
Soms kan het geen kwaad om gevoelens op papier te zetten. Vandaar deze ode aan de jeugdbeweging die mij gemaakt heeft tot de persoon die ik nu ben. Na 5 jaar als leiding had ik het genoegen mee in de potten te mogen roeren op KSA kamp. Samen met vrienden gerechtjes maken voor de KSA’ers, een fantastische belevenis. Net zoals alle kampen als lid en leiding ervoor, buitengewone ervaringen die ervoor zorgen dat je op 22 en 23 juli sukkelt met de after kamp blues. Soort van positieve kater, je moet je nog aanpassen aan 10 dagen heerlijke vibes.
Een gevoel dat iedereen die met de jeugdbeweging op kamp is gegaan sowieso wel kent. Je start als kleine jongen om spelletjes te spelen in het weekend om dan in de zomer de apotheose van het kamp mee te maken. X aantal jaren later worden de jongens en meisjes naar wie je zwarte bollen stuurde je beste vrienden. Met die vrienden ga je samen in de leiding om je eigen onvergetelijke verhalen door te geven aan jongere generaties. Als de zon zinkt en het duister klimt verandert het stil zijn om geen toertjes te moeten lopen in een frisse Duvel nemen en kampherinneringen ophalen.
Leiding en koks doen er alles aan om jonge mensen de tijd van hun leven te geven zodat ook zij last krijgen van de after kamp blues. Na een hele week spelen en bij elkaar zijn is het kampvuur de afsluiter waarbij iedereen geniet van het moment. Het samenhorigheidsgevoel is onbeschrijflijk, van de kabouter die zijn papa en mama mist tot de jonghernieuwer die stiekem al uitkijkt naar zijn/haar jaar als aspirant, allen staren we naar het vuur met de gedachte dat het morgen alweer gedaan is.
Het gezang en de sfeer brult uit ieder zijn keel. Traantjes vloeien als er weer eens een geweldige bende leiding stopt, ook al weet elke speelvogel dat hij of zij volgend jaar opnieuw toffe leiding zal hebben. Daags nadien staan er tal van ouders klaar om te helpen de camion te lossen, samen nog iets te drinken en klinken op het goeie kamp ook al waren ze er zelf niet bij. De laatste post komt op Facebook om te melden dat de trein later komt. Ouders en sympathisanten haasten zich naar het station waar een grote bende oranje-blauwe leutigaards de laatste decibels uit hun stembanden sleurt. De auto’s rijden weg, op naar huis om snel de bagage op te halen in KSA en in bad te gaan. De eerste nachtrust na een kamp is er een met gemengde gevoelens maar je neemt vooral een zak vol treffende herinneringen mee het bed in.
Op kamp gaan betekent van die momenten ervaren waarop je beseft dat je als individu weinig op deze wereld betekent. Het draait om samenzijn, samen tot compromissen komen, samen eenzelfde doel voor ogen, samen uit liefde voor de oranje-blauwe kleuren die iedereen met trots draagt.
En zo krijg je last van de after kamp blues want eigenlijk wil je dat het elke dag kamp is. Wanneer je slaapzak gewassen is en je kleren niet meer naar het natte gras ruiken en als het gewone leventje weer zijn gang gaat dan is er soms van al die samenhorigheid nog weinig te merken.
Vandaar deze shoutout naar KSA Zwevegem en naar elke jeugdbeweging in het algemeen. Je bent de beste in vrienden maken!
