VOOR WIE ME NIET IN DE STEEK LIET
Waarde kun je hechten aan naalden
aan draad en aan na zes dagen
te verwijderen door de assistente
van de dokter. Ik heb geen waarde
ik heb normbesef. Ik weet wat kan.
Dat regels bestaan, besef ik.
Ik heb de Z van Zorro in mijn nek.
Een litteken. Niet omdat het stoer is.
Maar omdat een krankzinnig persoon
me dwong het te doen zodat ik levenslang
als steekwapen gevaarlijk te boek sta
bij je beste vriend. Ik heb geen wrok.
Voor wrok ben ik enerzijds te wijs
en anderzijds nog veel te veel een kind.
Ik ken de regels van breien niet.
Vijf keer googlen hielp me ook niet verder.
Wat ik ken? Een meisje dat het nummer vond
van mijn beste vriend. In tranen gaf ze hem
te kennen dat ik wel nog leefde, maar ook
dat het kantje boord was. Ik wist niet
dat ik zulke mooie, goeie, lieve, vrienden
van onschatbare waarde had. Op de IC in Arnhem
(in het Radboud was geen plek voor me)
heb ik een vrouw dood horen gaan.
Tussen mij en haar zat maar een gordijntje.
Tussen mijn dood en dat ik dit kan schrijven
zat geen gordijn maar ook niet heel veel meer.
Ik weet niks van breien, naald en draad.
Ik weet nooit wat men bedoelt met zo en zo-
veel hechtingen. Wat ik weet is dat de mijne
nog ééns hun werk hebben gedaan. En dat ik ze
echt nooit meer op de proef zal stellen.
