Jheronimus
Marcel Ruijters
Marcel Ruijters voelt voor mij nog altijd als een groot Nederlands talent, dat er nochtans nog niet in geslaagd is om door te dringen tot een breed publiek. Daarvoor is zijn werk misschien ook te eigengereid. Nochtans kreeg hij vorig jaar de Stripschapprijs voor zijn hele oeuvre en mocht hij in commissie een verhaal maken over Jheronimus Bosch. En fan als ik ben, vroeg ik me onwillekeurig af of hij in staat zou zijn om een toegankelijk verhaal te maken zonder zijn eigenwijsheid te verliezen. Eerlijk gezegd gaat hem dat verrassend goed af.
Van Jheronimus Bosch is maar weinig bekend, dus er was alle ruimte om zelf een personage neer te zetten. Dat doet Ruijters overtuigend. Bosch (of eigenlijk Jeroen van Aken) voelt levensecht. Ook het Den Bosch waarin hij vertoeft overtuigt. Uit zijn berichten op facebook blijkt telkens weer hoeveel fascinatie Ruijters heeft voor kleine details, die verraden hoe het dagelijkse leven er in die tijd uitzag. Details, die ook in Jheronimus overal zijn terug te vinden. Mijn favoriet zijn misschien wel de houten sandalen, waarmee men de schoenen schoon weet te houden in de modderige straten van Den Bosch. Fascinerend genoeg, gaat de strip daardoor niet alleen over Bosch en de verwikkelingen om zijn persoon, maar ook over het dagelijkse leven in de middeleeuwen. Daarmee weet het iets toe te voegen aan het historische genre, dat maar al te vaak blijft steken in verkapte detectiveverhalen. Jheronimus doet verlangen naar meer van dit soort ontdekkingstochten.
