#jiminxdemigod

[daeshinxdemigod-blog]

@jiminxdemigod

“Jak to kto? Taki placek jest tematyczny i ciekawy, sam z chęcią spróbowałbym takiego jelita. Nawet nie wiem jaki smak mógłby mnie spotakać w środku.” zaśmiał się, przeglądając dalej zdjęcia. Kiedy usłyszał propozycje drugiego uśmiechnął się szeroko. “Już mnie tak dobrze znasz. Całkowicie mi to pasuje. Ja szukam filmu, a Ty pieczesz... z moimi zdolnościami do gotowania i wypieków, tylko bym przyniósł same problemy.” pokiwał głową, wciąż wpatrując się na dziwaczne pająki. “Ale czy to na pewno będzie dobre?” mruknął niepewny.

[daeshinxdemigod-blog]

❝ Chodźmy zebrać dynie! Możemy je razem potem sprzedawać! ❞

Daeshin zaśmiał się na propozycje młodszego. Spojrzał na niego i uśmiechał się od ucha do ucha, na to jak uroczy był ze swoimi pomysłami. “Nie nadaje się do takich atrakcji…” przyznał od razu. “Ale przecież możesz sprawić, że wyrosną gdziekolwiek i zebrać je, nawet tu na stole. Więc po co tyle zachodu, żeby jechać na pole dyni i je zebrać?” zapytał zdziwiony, ale wciąż uśmiechnięty, na sam fakt, że młodszy o nim pomyślał.

[daeshinxdemigod-blog]

“JAK SIĘ TYM WYSMARUJE TO NAWET SZCZUR ODE MNIE UCIEKNIE!” wrzasnął zakrywając nos, nie mogąc znieść już tego smrodu. Prosił chłopaka, aby w wolnych chwilach znalazł dla niego dobry sposób na urok, jednak to było przesadą. Nawet jeżeli zdarzył się nagły przypadek i od dobrych kilku dni śledziła go pacjentka, a ostatnio kilka razy się na niego rzuciła, Daeshin nie widział sposobu, żeby posmarować siebie tym świństwem. “Nie ma mowy, już wolę...” miał powiedzieć, że jej coś zrobić, ale powstrzymał się, aby nie wystraszyć młodszego. “Jimin proszę cię, odpuść sobie, bo nie ma szans, ŻADNYCH, że posmaruje się tym okropnym smrodem. To nie ma nic wspólnego z magią, ten smród po prostu każdego odrzuci, każdego! I wątpię, że uda mi się to zmyć za pierwszym razem, więc NIE. NIE MA MOWY.” unosił głos, kiedy tylko wyobrażał sobie jak siebie tym gównem smaruje. Odszedł, niemal do kąta pokoju chłopaka, jak najdalej od młodszego, byleby smród zmalał. “Wywal to w cholerę i radzę Tobie się umyć, bo pewnie Twoja ręka już gnije od samego trzymania tego korzenia.” wykrzywił się, kręcąc głową, jakby zaprzeczał wszystkiemu od nowa.

@jiminxdemigod

[taozoku]

If you do not come to see me, I will chase you down. I don't think it'll be pleasant because I'll be chasing after you with a chainsaw, angered that you did not visit. Love you always, brother.

Should I be happy that you care enough to chase me down with a chainsaw? I can’t quite tell… I forgot to add: Please don’t leave your excrement anywhere else on campus.

[taozoku]

(/casually fills your chalice...with love)

[/casually approves]

[emoboy1219-blog]

jiminxdemigod replied to your post: What’s up?

(/whispers) The loof.

(/whispers back) Is it on fira?

[aether-bansin]

M!A: Beer

[now this will be fun owo doing it tomorrow because I'll probably mess up if I do it now––

[joohyun-demigod]

Drabble prompt: Dream

Dream: My character will have a dream about your character.

The first thing she notices is the darkness. It isn’t like the Underworld’s freezing darkness, or that of when she’s normally asleep and not yet dreaming. It is warm and there’s something else there that makes her think perhaps she shouldn’t be comfortable, but she is.

There are flowers everywhere, colourful as they usually are inside her mind, leaving a sweet fragrance in the air. One that she is so habituated to and leaves her mind numb in an odd way. Everything is like covered in fog, and she isn’t able to focus in anything. There’s just the black tonation of her surroundings and points of colour from the flowers at her feet.

The warmth covers her like a fluffy blanket and she just wants to lay in the middle of the petals and sleep into her own dream, but then there’s a sound. It cuts her paradise in half, but her experience tells her it is just something moving on the leaves. It may be a small animal, but when she turns she sees a boy.

He is there, a rather childish grin on his lips, but his eyes aren’t happy. Joohyun watches as he walks from his place and comes near, sitting right in front of her. His features are pretty and the irises are full with emotion and the darkness is just a bit stronger around him. It is intriguing and she’s alone but him, so she sits.

For endless moments she just stares, waiting for him to move or to speak or to give her a reason to be in her mind. She’s sure they’ve never met before. Her fingers play with a single lilac flower and it is an unconscious gesture, but after a while his eyes follow it. Slowly, she picks it up from the earth and caresses its petals and he doesn’t look at her until she speaks.

"Geranium." She says, and her voice is nothing more than a whisper but the field is so silent she’s sure he listens. It sounds awkward the same way it is when she has to talk right the moment she wakes up, a little husky, lazy and still carrying that bit of sleepiness into it. “It’s gentility. And determination." She completes and places the small flower on the palm of her hand, but he reaches to it and takes it from her. His fingers are warm.

He looks at the flower with eyes just a bit wider than they were before, but she can’t quite recognise his expression. He whispers, looking at her this time and she is just about to reply, lips already open but she blinks and when her eyes open again, she’s looking at the ceiling of her room.

“Flower, huh?" His voice stays in her mind for just a second before she falls into full conscience.