Terapia samotnika @daeshinxdemigod-blog - Tumblr Blog

@jungmin-demigod

Daeshin nie spodziewał się takiego wydarzenia. Bal w Ahlbeck, musiał być do tego ukryty powód. Może bogowie się nudzili, a może pojawiło się tak wiele osób, że potrzebna byłą integracja. Widząc jednak zaproszenie, a potem dostając wiadomość od Afrodyty, że oczekuje obecności syna, wiedział, że nie ma wyjścia i będzie musiał zjawić się na imprezie.

Tego wieczora stał przed lustrem, wpatrując się w swoją nagą sylwetkę. Jego ciało wciąż jędrne, jasne i delikatne. Ani centymetra niepotrzebnego tłuszczu, za to wystające mięśnie poruszające się z każdym oddechem. Nie starszał się i wiedział o tym. Niepewnie przeczesał palcami swoje włosy do tyłu, utrwalając je żelem. Nie wiedział czy jest nieśmiertelny, czy nie. Nie wiedział skąd wziąć taką informację, jednak od kąd skończył 23 lata, nie zmienił się ani trochę.

Ubrany w garnitur, z muszką ściśniętą pod szyją, zarzucił płaszcz i ruszył do głównego gmachu dzielnicy, gdzie odbywał się bal. Przy sobie miał bukiet różnokolorowych róż dla swojej matki. Wchodząc do środka zaniemówił. Sala wyglądała tak pięknie... dekoracje z żywych kwiatów i unoszący się z nich zapach. Pełno kryształów i pastelowych tkanin, o delikatności skrzydeł motyla. Pokierowano go do odpowiedniego stolika, a kiedy usiadł obok matki i pustego miejsca jego brata, podał jej kwiatki i ucałował jej dłoń. Siedzieli rozmawiając, przyglądając się ludziom na około. Słuchał jej lekcji, kiedy nagle oznajmiła: Na zewnątrz siedzi chłopak, zatańcz z nim. Popatrzył na nią zdziwiony, ale pokiwał tylko głową. Dopił do końca kieliszek wina i wstał. Nie wiedział dlaczego jego matka sobie tego życzyła, ale nie miał zamiaru odmawiać. Jeżeli bogowie zdecydowali się na organizację tak wykwitnego balu, musieli stwierdzić, że będzie to dogodna rozrywka. Daeshin nie zamierzał się temu przeciwstawić, a przede wszystkim, nie miał nic przeciwko ani tańczeniu, ani chłopakowi, tym bardziej, gdy stanął przed nim.

Poprawił muszkę i uśmiechnął się na odpowiedź nieznajomego. “Nie sprzeciwiam się jej, to prawda. Jednak zrozumiem jeżeli nie będziesz miał ochoty... z drugiej strony, z chęcią Cię porwę na bankiet.” wysunął w jego stronę dłoń. “Więc jak? Dasz się zaprosić?”

#jungmin-demigod #‵ ♥ ▬ ! ⌞ sᴛᴏʀʏ ᴛʜᴀᴛ ᴋᴇᴇᴘs ᴏɴ ɢɪᴠɪɴɢ ⌝ ◞ text

@jiminxdemigod

“Jak to kto? Taki placek jest tematyczny i ciekawy, sam z chęcią spróbowałbym takiego jelita. Nawet nie wiem jaki smak mógłby mnie spotakać w środku.” zaśmiał się, przeglądając dalej zdjęcia. Kiedy usłyszał propozycje drugiego uśmiechnął się szeroko. “Już mnie tak dobrze znasz. Całkowicie mi to pasuje. Ja szukam filmu, a Ty pieczesz... z moimi zdolnościami do gotowania i wypieków, tylko bym przyniósł same problemy.” pokiwał głową, wciąż wpatrując się na dziwaczne pająki. “Ale czy to na pewno będzie dobre?” mruknął niepewny.

#jiminxdemigod #‵ ♥ ▬ ! ⌞ sᴛᴏʀʏ ᴛʜᴀᴛ ᴋᴇᴇᴘs ᴏɴ ɢɪᴠɪɴɢ ⌝ ◞ text

lunacris2

#‵ ♥ ▬ ! ⌞ ɪ'ᴍ ɴᴏᴛ ᴀ ᴘᴇʀsᴏɴ ᴀɴᴅ ɪ'ᴍ ғᴀʀ ғʀᴏᴍ ʜᴜᴍᴀɴɪᴛʏ ⌝ ◞ look #jestem na czacie #ale odpiszę w ten weekend na fabułki <33333

drlindacomel

#‵ ♥ ▬ ! ⌞ ɪ'ᴍ ɴᴏᴛ ᴀ ᴘᴇʀsᴏɴ ᴀɴᴅ ɪ'ᴍ ғᴀʀ ғʀᴏᴍ ʜᴜᴍᴀɴɪᴛʏ ⌝ ◞ look

hyungsikgifs

park hyungsik + flowers aesthetic

#‵ ♥ ▬ ! ⌞ ɪ'ᴍ ɴᴏᴛ ᴀ ᴘᴇʀsᴏɴ ᴀɴᴅ ɪ'ᴍ ғᴀʀ ғʀᴏᴍ ʜᴜᴍᴀɴɪᴛʏ ⌝ ◞ look

Daeshin nie musiał pracować już tak dużo. Ostatnimi czasy bowiem poznał półboga, który był w stanie wzmocnić jego siły. Już nie mógł wspomnieć o tym, ile jego wymarzone spotkanie z nimfami przyniosło. Efektami tych wydarzeń były szybkie przypadki wyleczenia. W ciągu jednej-dwóch sesji pacjenci wychodzili od niego zdrowi psychicznie i fizycznie, kompletnie nowi, gotowi do życia od nowa. Daeshin był w wniebowzięty. Klienci się przerzedzili, ale dzięki popularności mógł oczekiwać większej zapłaty, w końcu był skuteczny. A do tego wszystkiego od południa był wolny. Czasami zostawał nadal po godzinach, uzależniony od pracy i papierkowej roboty. Lubi mieć wszystko zorganizowane i w odpowiednich miejscach. Nie mógłby zostawić bałaganu, nie w swoim biurze, niemal dla niego świętym miejscu. Tego dnia po pracy, wiedząc, że już naprawdę nie ma co robić, postanowił przejść się do biblioteki i potem usiąść, poczytać w kawiarni. Nie robił tego od lat, więc na widok wnętrza starego budynku, jego moce aż się poruszyły. Odetchnął głębiej wchłaniając zapach starych książek. Biblioteka ta wyglądała jak amfiteatr. Książki w półkolu zajmowały wielkie i wysokie dębowe półki. Wszedł głębiej znajdując dział filozofii i znikł w nim na ponad dwie godziny. W końcu wyszedł, z 5 książkami w ramionach, większymi i mniejszymi, z uśmiechem od ucha do ucha, podchodząc do bibliotekarki, która świeciła na niego oczami już od dłuższego czasu. Boleśnie miła, od razu przedłużyła ważność wypożyczenia, szukała dla niego torby i już chciała dać mu swoją torebkę, kiedy podziękował i niemal wybiegł, chowając zdobycze do auta. Wybrał jedną z najcieńszych, mając nadzieję, że skończy ją czytać przy kawie.

Kawiarnia w Ahlbeck była tylko jedna, wprawdzie w bibliotece, a właściwie czytelni był automat na ciepłe napoje, jednak to nie było to samo. Ahlbeck ceniło sobie Larise, bo tak nazywało się to miejsce. Była najczęstszym miejscem spotkań i relaksu. Zanim Daeshin zajął miejsce zauważył chłopaka siedzącego na ziemi, ale to co było w nim zadziwiające, były piórka. Widział je już u siebie, wciśnięte w doniczkę, nie pamiętał jednak skąd się tam wzięły. Podszedł do chłopaka i pociągnął za piórko, przypatrując się mu uważnie. To to samo... powiedział do siebie w myślach zanim usłyszał głos drugiego. Sowie...? Przyglądał się mu, zdziwił się kiedy nieznajomy zwracał się do niego po imieniu. Przykucnął, spojrzał w oczy chłopaka, potem znowu na piórko. Nic nie pamiętał. “Znasz mnie?” zapytał spokojnie i znowu przypatrywał się jego twarzy ciekawy, nie chciał by umknął mu najmniejszy gest. “Znamy się?” Pytanie o spacer go zaskoczyło, nigdy nikt mu tego nie proponował o ile był w nim zakochany. Czyżby ten chłopak obserwował go od zawsze z daleka i tak zakochał się w nim? Ale powinni chociaż raz skrzyżować wzrok, aby urok mógł działać. Przyszła mu do głowy opcja, że ktoś mógł wymazać jego pamięć, ale po co? Czy pomiędzy nimi coś się wydarzyło? Nie... pamiętałby. “Dopiero przyszedłem, chciałem napić się kawy, na zewnątrz, teraz... mocno wieje. Usiądźmy na chwilę.” dodał po zastanowieniu się i wyciągnął do chłopaka dłoń, aby pomóc mu wstać. Nie puszczał z dłoni piórka.

@jixdemigod

#jixdemigod #‵ ♥ ▬ ! ⌞ sᴛᴏʀʏ ᴛʜᴀᴛ ᴋᴇᴇᴘs ᴏɴ ɢɪᴠɪɴɢ ⌝ ◞ text

❝ Chodźmy zebrać dynie! Możemy je razem potem sprzedawać! ❞

Daeshin zaśmiał się na propozycje młodszego. Spojrzał na niego i uśmiechał się od ucha do ucha, na to jak uroczy był ze swoimi pomysłami. “Nie nadaje się do takich atrakcji…” przyznał od razu. “Ale przecież możesz sprawić, że wyrosną gdziekolwiek i zebrać je, nawet tu na stole. Więc po co tyle zachodu, żeby jechać na pole dyni i je zebrać?” zapytał zdziwiony, ale wciąż uśmiechnięty, na sam fakt, że młodszy o nim pomyślał.

#‵ ♥ ▬ ! ⌞ sᴛᴏʀʏ ᴛʜᴀᴛ ᴋᴇᴇᴘs ᴏɴ ɢɪᴠɪɴɢ ⌝ ◞ text #jiminxdemigod

chyba wszystko? nie wiem. noga mi ścierpła. a nie chwila, halloweenowy ask od @jiminxdemigod , dzięki! mam nadzieję, że wszyscy otrzymali te ode mnie !!

#‵ ♥ ▬ ! ⌞ sᴛᴏʀʏ ᴛʜᴀᴛ ᴋᴇᴇᴘs ᴏɴ ɢɪᴠɪɴɢ ⌝ ◞ text

“JAK SIĘ TYM WYSMARUJE TO NAWET SZCZUR ODE MNIE UCIEKNIE!” wrzasnął zakrywając nos, nie mogąc znieść już tego smrodu. Prosił chłopaka, aby w wolnych chwilach znalazł dla niego dobry sposób na urok, jednak to było przesadą. Nawet jeżeli zdarzył się nagły przypadek i od dobrych kilku dni śledziła go pacjentka, a ostatnio kilka razy się na niego rzuciła, Daeshin nie widział sposobu, żeby posmarować siebie tym świństwem. “Nie ma mowy, już wolę...” miał powiedzieć, że jej coś zrobić, ale powstrzymał się, aby nie wystraszyć młodszego. “Jimin proszę cię, odpuść sobie, bo nie ma szans, ŻADNYCH, że posmaruje się tym okropnym smrodem. To nie ma nic wspólnego z magią, ten smród po prostu każdego odrzuci, każdego! I wątpię, że uda mi się to zmyć za pierwszym razem, więc NIE. NIE MA MOWY.” unosił głos, kiedy tylko wyobrażał sobie jak siebie tym gównem smaruje. Odszedł, niemal do kąta pokoju chłopaka, jak najdalej od młodszego, byleby smród zmalał. “Wywal to w cholerę i radzę Tobie się umyć, bo pewnie Twoja ręka już gnije od samego trzymania tego korzenia.” wykrzywił się, kręcąc głową, jakby zaprzeczał wszystkiemu od nowa.

@jiminxdemigod

#‵ ♥ ▬ ! ⌞ sᴛᴏʀʏ ᴛʜᴀᴛ ᴋᴇᴇᴘs ᴏɴ ɢɪᴠɪɴɢ ⌝ ◞ text #jiminxdemigod

Daeshin gubił się już w nowych pacjentach. Ostatnie sesje poszły mu szybko, jego moc była zwiększona dzięki jednemu z półbogów. Mógł mu tylko dziękować za to, jednak ostatecznie doktor miał ochotę ciągnąć za swoje włosy z irytacji na to, ile nowych pacjentów zaczęło dobijać się na wolne terminy. Zbierał raporty i zakładał nowe karty, kiedy usłyszał jak drzwi się otwierają. Miał nadzieję, że to ochroniarz lub ktoś z recepcji. Kiedy nie usłyszał żadnego głosu, spojrzał za ramię, zaskoczony, widząc brata, który ostatnio wyszedł dosyć dramatycznie z mieszkania Shina. “Minki, co tu robisz?” zapytał. Słysząc jego odpowiedź, ułożył papiery na biurku i popatrzył na chłopaka, nadal zdziwiony. “No cóż, faktycznie obiecałem... nie mam nic przeciwko, mam jeszcze nieco siły...” zastanawiał się chwilę czy podoła, w końcu cały dzień używania magii nie był najlepszym rozwiązaniem, nawet dla najpotężniejszych. Shin jednak był nieco wyrwany z kontekstu, wciąż dopinając sprawy pracy na ostatni guzik, a jednocześnie słuchając i odpowiadając bratu.“Masz rację, poczekaj na zewnątrz i przejdziemy do mojego mieszkania. Spakuje tylko najważniejsze papiery.” uśmiechnął się do niego spokojnie i podniósł torbę, rozglądając się za tym co będzie potrzebował na pewno, jeżeli długo im nie zajmie i nie zaśnie zaraz po tym z wykończenia, może jeszcze popracuje. “Nie jestem pewien czy to dobry pomysł, żeby ktoś wiedział, że uczę Cię magii... chodzi o to, że to znak, że jej nie umiesz i nie jesteś zdolny do dobrej ochrony swojej osoby...” westchnął ciężko i pokręcił głową. “Nie, nie mam nic przeciwko, aby inni wiedzieli, że jesteśmy braćmi. To dla mnie nie jest ważne, chociaż nie wiem kto miałby wiedzieć i skąd. Ja nikomu nie mówiłem.” przyznał, ale wzruszył ramionami i spojrzał z powrotem na biurko. Ostatecznie wpakował większość papierów do torby i machnął na chłopaka, aby poszedł za nim. Zgasił w biurze światło i zatrzasnął drzwi, które były na kod. Podszedł dwa metry dalej korytarzem i wystukiwał kod do drzwi mieszkania. Ziewnął w międzyczasie. Światło na wejściu samo się zaświeciło. Wsunął kapcie i znalazł jakieś dla Minkiego. Wszedł głębiej, a z każdym krokiem zaświecały się odpowiednie żarówki. Rzucił torbę na biurko, które stało przy drzwiach na taras balkonowy i wrócił do kuchni. “Napijesz się czegoś?” otworzył lodówkę, zaglądając do niej. “A tak w ogóle, myślisz o jakiś zaklęciach, które chciałbyś pierwsze opanować? Jakieś w ogóle znasz?” pytał, kiedy wyciągał dla siebie cytrynowe piwo.