#jorientermors

[evonederland-blog]

Unieke prestatie van Jorien ter Mors; 2 Olympische medailles op 2 disciplines. Bedankt dat je de shorttrack medaille op de EVO shorttrack buis hebt behaald. 

[vrijdagmiddagverhaal-blog]

Het meisje dat jou altijd zou blijven missen

Het is februari 2034. De zon schijnt uitbundig, waardoor het Olympisch dorp wordt gehuld in de meest heldere kleuren. De schaatshal is een architectonisch kunstwerk. Het glaswerk in de hal doet je denken dat je in een supersonisch museum voor moderne kunst bent terecht gekomen. Gelukkig maken de overenthousiaste Oranjesupporters duidelijk waar het in deze hal om draait: schaatsen. Jorien wandelt over het middenterrein en kijkt door het glazen plafond naar buiten. Een strak blauwe lucht, net als die dag twintig jaar geleden. Sommige dingen blijven altijd hetzelfde. Ook al moet Jorien lachen als ze denkt aan het malle kapsel van toen en haar Twentse accent. Langzaam wordt het geroezemoes in het stadion minder. De uitgelaten doch ontspannen sfeer maakt plaats voor verwachtingsvolle spanning. Nog één rit te gaan en dan komt Annemijn het ijs op. Annemijn is de torenhoge favoriet. Dat was Jorien misschien niet direct voor het grote publiek geweest twintig jaar geleden. Het langebaanschaatsen was toen niet eens haar grootste prioriteit geweest. Ze had eigenlijk niets te verliezen gehad in een jaar waarin al zoveel was verloren. Dat maakte dat haar positie toen wezenlijk verschilde van die van Annemijn nu. Annemijn staat namelijk al bijna vier jaar aan de absolute schaatstop. Ze had bijna geen moment gehad waarop ze als belofte was gezien, omdat ze bij haar eerste serieuze toernooien al met hele volle prijzenkasten naar huis was gegaan. Zo had ze bijvoorbeeld brutaal haar eerste Olympische plak al behaald op de Spelen van vier jaar geleden. Ze had haar moeder al geëvenaard. Aan de top komen is één ding. Er blijven een tweede. Zoals ook Jorien aan den lijve had ondervonden tijdens haar actieve sportcarrière. Op Jorien’s smartwatch komen de rondetijden van de concurrenten van Annemijn door. Het stemt haar hoopvol voor Annemijn en ook trots. De één-na-laatste rit was bijna uitgereden en haar Olympisch record uit 2014 stond nog steeds. Ze had zich nog zo voorgenomen om niet continu af te dwalen naar haar eigen behaalde successen, maar zich te focussen op haar pupil Annemijn. Terwijl Annemijn stoïcijns haar opwarmrondjes rijdt, kon Jorien echter niet anders dan de vergelijking trekken met haar eigen ooit zo eigenwijze zelf in topconditie. Door alles wat er sinds die gouden medaille op haar af was gekomen en met haar was gebeurd, had ze nooit de tijd gehad echt te beseffen wat er die zondag 16 februari 2014 precies was gebeurd in de Adler Arena in Sochi. Eigenlijk was ze tot op de dag van vandaag elke dag nog bezig met verwerken. En misschien ging ze nu pas echt begrijpen was ze had gedaan.

Niet aan denken, roept ze zichzelf tot de orde. Annemijn maakt zich klaar om te starten voor de race van haar leven. Heel Nederland roept al maanden, misschien zelfs al jaren, dat dit goud moet worden. De druk is bijna onmenselijk groot. Jorien geeft haar een laatste knipoog als blijk van groot vertrouwen en ziet dat Annemijn er zin in heeft. Gelukkig. Het startschot klinkt en de buitenwereld lijkt in mist op te gaan voor Jorien. Annemijn gaat met enorme snelheid door de bochten. Precies zoals het moet. Dit ziet er goed uit. Dit ziet er heel goed uit. Jorien hoort zichzelf dezelfde dingen roepen die Jeroen ooit naar haar hoofd had geschilderd. De tijden komen door. Jorien kijkt niet eens op. Ze voelt al dat dit goud is. Zonder dat ze er erg in heeft zit ze net zo gehurkt als toen ze twintig jaar geleden door de zenuwen uitgekleed tot een klein meisje zat te hopen dat iedereen langzamer zou gaan dan haar tijd. Ze kijkt Annemijn naar de finishlijn. Een oorverdovend gejuich barst los. Jorien wordt door elkaar geschud door een collega- trainer. Ze heeft niet eens door wie het is. Flarden flitsen door haar hoofd alsof ze zelf aan het schaatsen is. Euforie, trots, pijn, teleurstelling, spijt, verbazing en wraak liggen zo dichtbij elkaar in de topsport. Alles flitst voorbij. De feestvreugde van de gouden plak in de 2014, de succesvolle reeks die volgde, de ruzie, de keuze, de eenzaamheid en de uiteindelijke erkenning. Jorien rent in een drafje over het middenterrein. Gek genoeg proeft ze bloedsmaak in haar mond en voelen haar benen als betonblokken. Net alsof ze net zelf een 1500 meter heeft gereden. Ze rent door. Onbewust negeert ze alle felicitaties die haar worden toegewenst. Ze weet niet eens of ze wel op weg is naar Annemijn. Even loopt ze nog wat beduusd rond en zwaait ze wat onwerkelijk naar het uitzinnige publiek. Dan ziet ze dat Annemijn over de reling van de ijsbaan wordt gekust en geknuffeld door haar trotse ouders. Jorien proeft de zouten smaak van tranen die over haar wangen biggelen. “Heb je het gezien, pap? Dit kan ik ook. Het is gewoon gelukt. Geweldig, hè. Pap, je hebt het toch wel gezien?”, zingen haar gedachten.