#rouwen

[havetowriteitoff]

Zelfs eeuwige tranen lijken niet genoeg om dit verlies te verwerken. de pijn is minder frequent, maar nog even intens en diep.

ik wil niet zonder jou.

het voelt alsof ik naar huis wil, maar er geen thuis meer is.

[verlaatverdriet]

"Wolkje" - 2013

[torche]

Ijzersterk geboren

Oorlogen overwonnen

Mijlen getrotseerd

Zaterdag namen we afscheid van letterlijk en figuurlijk de sterkste man die ik (en wij allemaal) heb(ben) gekend.

Hij is 90 jaar geworden, nog mijn volledige 25 jaar meegemaakt, wat niemand had durven dromen.

Gekend in het UZ Gent voor zijn hart die faalde, maar telkens weer ging kloppen.

Lieve opa, het spijt mij, ik zie je ontzettend graag en ik kan je niet genoeg bedanken.

Een doodgewone man, de wijsheid zelve, een held van hier, een held door vuur en vlam.

6 kinderen, 9 kleinkinderen, 1 achterkleinkind.

Walter Vormezeele

Onze pater familias en manusje van alles

Mr korporaal, levensredder

Zeiler in weer en wind

Vader, grootvader en overgrootvader

°23/06/1933

† 18/09/2023

Geblust en gesust

De kaars die steeds opnieuw ontvlamde

Van over gesproken en gehoord

Die naald die nieuwe ogen bleef krijgen

Geliefd en geleden

De man die vocht tegen vuur en zelf een eeuwige vlam in zich had verborgen.

[still-me-after-all]

Het is raar, hoe de wereld blijft doorgaan, terwijl je eigen wereld stil staat. Hoe alles veranderd, maar toch hetzelfde blijft. Het is raar om terug te kijken naar een tijd die al lang voorbij is, waar je zo graag terug naartoe wilt.

Het is raar, om te beseffen dat wat weg is, nooit meer terug komt.

[gedichtenoverdingen]

In memoir I

Ik dwaal door je woonkamer, voel je handen tegen de mijne Je stem ben ik nog net niet verloren, je ogen ze blijven me aankijken

Er is teveel fictie geschreven die dit gevoel omschrijft Teveel fictie en toch lijkt het niet

Ik vraag me af of ik me zo zal blijven voelen wanneer ik ouder ben Maar ik denk dat die vraag een paradox is Ik denk dat bij gebrek aan antwoorden we verslagen de tafel dekken

En ik denk dat als je liefde wilt hebben voor wijsheid je moet accepteren dat je de antwoorden niet zult vinden.

In memoir II

Het probleem is dat ontkenning niet noodzakelijk aanvoelt Dat je jezelf het liefst tot gek verklaart Want je ziet hem, droomt haar, vindt dingen, herrinert je

Ooit las ik dat ze patiënten na een traumatisch ongeval kunstmatig laten slapen terwijl men in deze dromen juist het trauma verwerkt Eigenlijk zou het beter zijn men wakker te houden zodat de gebeurtenis niet wordt opgeslagen en zo de kans op PTSD verkleint

Maar dood is dood blijft dood Relatie uit is uit is over Weg is weg is gepasseerd Voorbij is voorbij is klaar

Dus misschien dat ik je daarom tussen m’n ontbijt door, gedag zeg Om tijdens het diner, m’n halfvolle glas voller te janken Om tenslotte ‘s avonds, over je te dromen.

In memoir III

Kan ik je dan niet loslaten? Of ben ik je nog aan het verwerken?

[wolkenzoensterrenknuffel]

Er is niemand die onze druppels nu nog kan opvangen,

maar als het regent wil ik dansen in jouw tranen.

‘s Nachts verlicht je mijn kamer en kijk ik door het raam

Ik zie je stralen, gelukkig zijn.

En ooit komen we ook, maar ik loop eerst nog wat verloren.

Ik zal je zoeken elke avond, ik zal je vinden en vaarwel sussen,

voor een laatste keer slaapwel kussen.

-EVG-

[historystuden]

Leegte

Sinds dat je weg bent zijn de dagen moeilijker. Het gaat beter, maar niet zo als het hoort. Elke dag denk ik aan je en voel ik een leegte van binnen. Ik wil de lange zomerdagen aan het water weer. De kleine en stiekeme die je me gaf. Je armen die zich om mij heen sloegen en mij vast pakte alsof ik alles in de wereld was. Deze gedachtes maken die leegte minder. De leegte komt weer terug als ik mij realiseer dat het nooit meer zal gebeuren. 

[sprokkels]

May the stars carry your sadness away. May the flowers fill your heart with beauty. And above all, may silence make you strong.  Native American Prayer