Kuşları bilmem de biz bu hengamede nasıl yaşıyoruz? Artık kuşları düşünemeyecek kadar uzaklaştım gökyüzünden. Keza yeryüzü zulüm yurdu, kan gözyaşı. Etraf sis duman. Şiir merhem olmuyor yaralarıma. Elimden bişey gelmiyor duadan başka. Kendimle içtiğim kahveye döküyorum derdimi. İçime dönüyor, uzun uzun yollardan geçiyorum, bazılarını asıyor, bazılarını vuruyorum en çok da lanet okuyorum zalime.. Neyse çok uzatmak istemiyorum, Durak belli yolcular belli, gidilecek kapı belli. Sen sanıyor musun ki bu ahlar cezasız kalacak.. Tabi toprak olduğunda üzerinde çiçekler açacak, börtü böcek gübrenden faydalanacak. Ah canım insancıklar, bir kısmınızı anlamıyor, anlamaya da çalışmıyorum. Herkes halinden mutlu sanırım. Teşekkür ederim Allahım Yaşasın Cehennemin...
