Apr 24
Menu completo.
- #project hail mary
- #deltarune
#the amazing digital circus
#coquette- #the vampire lestat
#iwtv#interview with the vampire#assad zaman#the vampire armand
#photography
#love and deepspace- #heated rivalry
#iwtv#interview with the vampire#assad zaman#the vampire armand
seen from United Kingdom
seen from Singapore
seen from China
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from T1
seen from Türkiye
seen from Canada
seen from Germany
seen from South Korea
seen from China
seen from Italy
seen from Yemen
seen from Italy
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from Spain
seen from Belarus
seen from Belarus
Menu completo.
Kai: I wanna die.
Beomgyu: I wanna murder somebody.
KaiBeom: *share a glance*
Beomgyu: I’m going to...go to the bathroom...
Kai: Y’know I think I have homework...better get on that..
Yeonjun: Alright, have fun!
- five minutes later -
Yeonjun: WaIT NO COME BACK-
-os- Hate you. [Hueningkai x Beomgyu]
Title: Hate you
Writer: ‘พ่อเสือ
Fandom: TXT
Pairing: Hueningkai x Beomgyu
Rate: NC
ชเวบอมกยูเกลียดฮยูหนิงไคที่สุด..
.
.
.
.
.
“พะ.. พอแล้ว”
“..”
“อือ.. หนิงไค..”
พูดเสียงกระเส่าทันทีที่อีกฝ่ายละจูบ แขนเล็กออกแรงดันคนตัวใหญ่กว่าที่กำลังรุ่มร่ามกับซอกคอของตัวเอง แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลซักเท่าไหร่
“บอกให้พอไง!”
เมื่อมืออีกฝ่ายเริ่มรุกล้ำเข้ามาใต้สาบเสื้อ คนตัวเล็กจึงออกแรงผลักสุดแรงจนหลุดพ้นจากพันธนาการของอีกคน หนิงไคยกหลังมือเช็ดริมฝีปาก ยืนมองคนตัวเล็กกว่านั่งหอบหายใจอยู่บนเตียง
บอมกยูมองเขาตาขวาง ซึ่งสิ่งที่ได้กลับมาคือรอยยิ้มร้ายกาจจากเจ้าเด็กตัวโตที่พ่อแม่เขาชื่นชมนักหนา
ฮยูหนิงไคนักเรียนแลกเปลี่ยนจากประเทศจีนที่จำเป็นต้องมาอาศัยอยู่กับ Host Family ซึ่งก็คือบ้านของตระกูลชเว และถึงแม้จะอายุน้อยกว่าลูกชายคนเดียวของบ้านอย่างชเวบอมกยู หนิงไคกลับได้เรียนในชั้นเรียนเดียวกับเขา เพราะเจ้าเด็กนี่เข้าเรียนเร็วไปหนึ่งปี
มองจากภายนอกทุกคนอาจจะเห็นว่าฮยูหนิงไคก็เป็นแค่เด็กต่างชาติไร้เดียงสา น้ำเสียงหวานๆกับดวงตากลมใสเป็นประกายช่างดูบริสุทธิ์ เรียกความเอ็นดูให้กับพ่อแม่ รวมไปถึงครุบาอาจารย์ที่โรงเรียน แต่เชื่อเถอะ.. ทุกอย่างที่เห็นน่ะมันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ
และชเวบอมกยูก็คงเป็นเพียงผู้เดียวที่ได้รับรู้ความร้ายกาจของฮยูหนิงไค
.
.
.
.
.
.
‘บอมกยู.. เข้าไปนะ’
‘เชี่ย!!!’
ประตูไม้สีครีมถูกเปิดออกหลังจากเสียงพูดของคนด้านนอกดังขึ้นไม่กี่วิ บอมกยูยังไม่ทันตั้งสติและดับบุหรี่ในมือด้วยซ้ำ ร่างของแขกไม่ได้รับเชิญก็มายืนอยู่ในห้องนอนของเขาแล้ว
คนตัวเล็กตกใจเลิ่กลั่กจนทำขี้บุหรี่หล่นโดนเท้าตัวเอง เสียงร้องโวยวายดังขึ้นทั่วห้องโดยมีหนิงไคยืนขำมองภาพคนอายุมากกว่าดิ้นพร่านเพราะความร้อน
“ไม่ยักรู้ว่านายสูบบุหรี่”
“พี่!!”
“???”
“พี่บอมกยู ฉันอายุมากกว่านายนะ”
หลังจากจัดการกำจัดมวนบุหรี่ในมือแล้วก็หันมาพูดเสียงดุใส่ เขาพยายามย้ำกับหนิงไคหลายครั้งว่าตนอายุมากกว่าและอีกฝ่ายควรเรียกเขาว่าพี่ แต่ดูท่าคนตัวโตจะไม่ใส่ใจเลยซักนิด และครั้งนี้ก็เช่นกัน หนิงไคยักไหล่เป็นเชิงบอกว่าแล้วไง?
“เรียนก็เรียนชั้นเดียวกันจะมาเรียกพี่ให้สิ้นเปลืองคำทำไม”
“เห้อ ช่างเถอะ มีอะไร อยู่ดีๆก็เข้ามาห้องคนอื่น แถมไม่เคาะประตูด้วยซ้ำ มารยาทหายไปไหน”
ยืนกอดอกมองคนที่ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงของเขา ให้ตายขนาดพ่อกับแม่ยังไม่เคยนั่งเตียงของบอมกยูเลยนะ แล้วเจ้าเด็กนี่กล้าดียังไง แต่คนตัวเล็กก็คงทำได้แค่ทอดถอนหายใจ เพราะในสายตาพ่อกับแม่เขาน่ะหนิงไคเป็นเด็กดีที่หนึ่ง สุภาพ เรียบร้อย พูดเพราะ แถมยังเรียนเก่ง แค่เทอมแรกที่ย้ายมาเรียนที่เกาหลี แม้จะเป็นชาวต่างชาติ แต่หมอนี่ก็สอบได้ที่หนึ่งของห้อง
บางครั้งบอมกยูก็คิด หรือเป็นเพราะต้องแสดงออกให้คนภายนอกเห็นว่าตัวเองเป็นคนดี เลยชอบมาแกล้งเขางั้นหรอ คงอัดอั้นสินะ เสแสร้งชะมัด
“ก็แค่กะจะมาขอยืมสมุดแลคเชอร์วิชาประวัติศาสตร์ แต่ดูเหมือนจะมีอย่างอื่นที่น่าสนใจกว่า.. “
“อะ.. อะไร”
หนิงไคหรี่ตามองคนตัวเล็กที่ยืนเท้าเอวอยู่หน้าระเบียง กระตุกยิ้มมุมปาก ซึ่งนั่นทำให้บอมกยูรู้สึกไม่ปลอดภัยจนขาสองข้างก้าวถอยหลังอัตโนมัติ
“คุณน้ารู้ไหมว่านายสูบบุหรี่”
บอมกยูได้แต่กำหมัดแน่น แน่นอนว่าพ่อแม่ของเขาไม่รู้ และถ้าพวกท่านรู้ล่ะก็คงผิดหวังในตัวบอมกยูมากๆ บอมกยูเองก็เป็นเด็กที่มีผลการเรียนดี และถูกคาดหวังจากครอบครัวสูง แต่เด็กที่ถูกเลี้ยงดูให้อยู่ในกรอบมานาน ก็ย่อมอยากแหกกฏเป็นธรรมดา
เพียงครั้งเดียวที่บอมกยูลองเจ้าสิ่งนี้จากคำยุของเพื่อน แต่จะให้พูดจริงๆแล้วในใจเขาก็อยากรู้ ความรู้สึกหลังจากที่ได้ลิ้มลองมันเป็นอย่างไร และความอยากรู้อยากลองนี่เอง ก็กลับกลายเป็นว่าบอมกยูติดมันเข้าให้เสียแล้ว
เขามักจะออกมายืนสูบบุหรี่ที่ริมระเบียงห้องเมื่อมีเรื่องเครียดหรือไม่สบายใจ และแน่นอน พ่อกับแม่ของเขาไม่รู้
“จะเอาอะไร”
“หือ?”
“นายอยากได้อะไรจากฉัน”
คนอย่างฮยูหนิงไค ไม่มีทางที่จะเอ่ยถามออกมาเฉยๆ เขารับรู้ได้ถึงความเจ้าเล่ห์ แต่แผนการชั่วร้ายในรอยยิ้มนั้น
“อะไรกันก็แค่ถามเฉยๆเอง เงียบแบบนี้ก็แปลว่าท่านไม่รู้สินะ”
“...”
“งั้นฉันจะเป็นคนดีช่วยเก็บความลับนี้ไว้ก็แล้วกัน”
“แต่ว่า.. มันก็ต้องมีค่าตอบแทนหน่อยเท่านั้นเอง” เพราะบอมกยูรู้ดีว่าผลที่ตามมามันจะแย่ลงเพียงใด
.
.
.
.
.
.
“ออกไปได้แล้ว ฉันจะอ่านหนังสือ” เห็นหนิงไคยังยืนนิ่งมองเขาอยู่เจ้าของห้องเลยต้องออกปากไล่
“อ่านหนังสือ?”
“ใช่ พรุ่งนี้มีสอบเคมีนะ นายลืมไปแล้วหรือไง”
“ไม่ลืม แต่ฉลาดๆอย่างนายไม่ต้องอ่านก็คงผ่านสบายล่ะมั้ง”
ยืนกอดอกมองแต่ก็ได้แววตาดุกลับมาแทน เขาไม่ได้อยากพูดกวนบอมกยูนะ ถึงเขาจะสอบได้ที่หนึ่งของห้องแต่ที่สองก็คือชเวบอมกยูตรงหน้าเขานี่แหละ
“ออกไปจากห้องฉัน”
บอมกยูเริ่มอารมณ์เสียหนิงไคเลยต้องยอม จะว่าเขาโรคจิตก็คงได้ แต่เขากลับชอบเวลาได้เห็นบอมกยูทำหน้ายุ่ง คิ้วขมวดหรือพูดเสียงดุใส่เขา
คนตัวสูงเดินตรงไปที่ประตูมือเตรียมจับลูกบิด เห็นดังนั้นบอมกยูได้แต่ลอบถอนหายใจออกมา เขาคิดว่าความสงบคงจะกลับมาหาเขาอีกครั้งแต่เปล่าเลย เมื่อคนที่คิดว่าเตรียมจะออกจากห้องของเขากลับหันหน้ามาหาอีกครั้ง
“อีกครั้งเดียว”
“ห้ะ?”
“ขออีกแค่ครั้งเดียว แล้วฉันจะออกไป”
“ไม่”
“ใจร้ายจัง”
หนิงไคเดินเข้ามาใกล้บอมกยูอีกครั้งแล้วก้มลงให้อยู่ในระดับเดียวกัน “อีกแค่ครั้งเดียว นะ..” ถึงแม้น้ำเสียงออดอ้อนของอีกคนจะไม่ทำให้บอมกยูใจอ่อน แต่ระยะห่างที่ใกล้เพียงไม่กี่เซนกับใบหน้าคมก็ทำให้บอมกยูใจเต้นได้เหมือนกัน
“...”
“เห็นฉันเป็นคนชอบโกหกหรอ”
“ใช่ อะ--”
ยังไม่ทันที่บอมกยูจะพูดจบก็ถูกหนิงไคจู่โจมอีกครั้ง คนตัวเล็กพยายามดิ้นแต่ก็ไม่เป็นผล สองมือเล็กๆ ถูกรวบเอาไว้ด้วยมือหนิงไคข้างเดียว ลิ้นของคนอายุน้อยกว่าไล่เก็บเกี่ยวความหวานจากโพรงปากเล็กๆ
ร่างของบอมกยูเริ่มถูกผลักให้นอนราบกับเตียงและถูกคร่อมโดยหนิงไคในทันที คนตัวเล็กตาโตเมื่อรู้สึกว่าตัวเขากำลังตกอยู่ในอันตราย หนิงไคละจูบออกมา ยกมือเช็ดคราบน้ำลายที่ไหลเยิ้มจากจูบแสนเร่าร้อนเมื่อครู่ มองเหยื่อที่เริ่มสั่นเทา ด้วยสายตาพร้อมจะกลืนกิ่นคนด้านล่างไปทุกส่วน
“นะ.. ไหนบอกแค่ครั้งเดียวไง”
“แล้วฉันพูดหรอว่าไอครั้งเดียวที่ว่านั่นหมายถึงจูบ?”
“นายนี่มัน.. อ่ะ”
และเป็นอีกครั้งที่บอมกยูต้องกลืนคำที่เตรียมกร่นด่าคนด้านบนลงคอเพราะถูกอีกฝ่ายปิดปาก มือสองข้างปลดกระดุมเสื้อนักเรียนอย่างชำนาญ แม้บอมกยูจะทั้งทุบทั้งตีก็ไม่ทำให้หนิงไคยอมปล่อยแต่อย่างใด อกขาวเนียนเผยให้อีกฝ่ายเห็น หนิงไคละจูบออกมา มองร่างกายบอบบางนอนหอบหายใจและไม่รอช้าที่จะเข้าไปซุกไซร้ซอกคอนั้น
“อ่ะ..”
บอมกยูสะดุ้งร้องเมื่ออีกคนขบกัดสร้างรอยแห่งความเป็นเจ้าของที่ซอกคอของเขา หนิงไคค่อยๆเก็บเกี่ยวความหอมหวานน่าลิ้มลองจากร่างกายบอบบางไปทั่วทุกอณู ขบกัดติ่งไตสีชมพูสองข้างจนบอมกยูต้องร้องครางเสียงกระเส่า ให้ตายเถอะบอมกยูไม่ชอบเสียงน่าอายของตัวเองเลยจริงๆ แต่เขาก็อึดอัดเกินจะทนเก็บกลั้นเสียงเหล่านั้นไว้
มือสองข้างทำหน้าที่ไม่บกพร่องปลดกระดุมและรูดซิปกางเกงนักเรียนออกด้วยความชำนาญ และเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายใต้บ็อกเซอร์ของบอมกยูเขาก็ได้แต่ยิ้มมุมปาก อย่างว่าล่ะนะเด็กผู้ชายวัยอย่างเขาสองคนที่ไวต่อสัมผัสแบบนี้ จูบนิด ลูบหน่อย ก็ไม่แปลกที่จะทำให้สิ่งที่อยู่ใต้บ็อกเซอร์นี้ตื่น
“ถ้าจะเอาแต่มองก็ลุกออกไปเลย ฉันไปจัดการต่อในห้องน้ำเอง”
“หึ อย่าใจร้อนสิครับคุณหนู ดูเหมือนว่ามันใหญ่กว่าครั้งก่อนด้วยไหมเนี่ย”
“อยากรู้ก็ลองใช้ปากนายวัดดูสิ”
.
.
.
.
.
.
.
.
“โอ๊ย เบาหน่อย เดี๋ยวพ่อกับแม่ก็ได้ยินหรอก”
“ไม่อยากให้พวกคุณน้าได้ยินก็ครางเบาๆสิครับ”
“นะ.. นาย อ๊ะ นายนั่นแหละ ก็กระแทก เบา.. เบาๆสิ! อ๊า”
สองคนเถียงกันตลอดการทำกิจกรรม แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกบอมกยูกับหนิงไคเถียงกันเสมอ ซึ่งบอมกยูเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมไม่มีใครซักคนยอมๆไปบ้าง แต่ก็นั่นแหละคนๆนั้นไม่ใช่เขาแน่นอน
ร่างเล็กคว่ำหน้าลงกับเตียง ชันศอกไว้พยุงน้ำหนักตัวเอง โดยมีหนิงไคประคองเอวแล้วกระแทกกระทั้นส่วนนั้นเข้ามาในช่องทางด้านหลังแบบไม่ค่อยปราณีนัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันก็ทำให้บอมกยูรู้สึกดีไม่ใช่น้อย
“เรียกชื่อ.. อา เรียกชื่อฉัน”
“หนิง.. หนิงไค อ่ะ อ๊า.. ให้ตาย แรงอีกสิ”
“อืม.. อา..”
น่าอายชะมัด.. คือคำในหัวของชเวบอมกยูในตอนนี้ แต่เพราะอารมณ์ที่พุ่งสูงจนเกือบแตะเพดาน ต่อให้เขาต้องร้องเรียกชื่อหนิงไคอีกสิบรอบตอบแทนกับความสุขสมที่อีกคนกำลังมอบให้อยู่ตอนนี้ บอมกยูก็ยอม
เสียงเตียงไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดและเสียงครางของทั้งสองคนที่ดังระงมไปทั่วห้องจากกิจกรรมอันแสนร้อนแรงไม่สามารถเรียกความกังวลของทั้งสองคนที่ว่าจะทำให้พ่อและแม่ได้ยินอีกต่อไป ในเมื่อปลายทางของความสุขใกล้จะมาถึงเต็มที บอมกยูซุกหน้าไปกับหมอนสีฟ้าใบโปรดของเขา ครางเสียงหวานเข้ากับจังหวะการขยับสะโพกของคนด้านบน
หนิงไคที่ประคองเอวบอมกยูไว้จับขาคนตัวเล็กแยกออกเพื่อที่เขาจะได้เข้าไปลึกขึ้น เร่งจังหวะไม่กี่ครั้งความสุขของคนก็ปลดปล่อยออกมาเต็มช่องทางด้านหลังของคนอายุมากกว่า หนิงไคเชิดหน้ารับความสุขสม ถอนแกนกายออกมา ชักรูดมันสองสามครั้งปล่อยออกมาเลอะบั้นท้ายบอมกยูที่ก่อนหน้านี้เขาขยำมันจนเป็นรอยมือ
“เสร็จแล้วก็ไปเลย เลอะเทอะชะมัด”
“อะไรกัน พอหมดประโยชน์ก็ไล่กันแบบนี้เลย”
“จะไปอาบน้ำ เหนียวตัว”
“งั้นขอทำตัวเป็นน้องชายที่ดีไปช่วยอาบได้ไหมครับ”
“ก็ไม่ได้บอกหนิว่าฉันจะอาบเอง”
ชเวบอมกยูเกลียดฮยูหนิงไคที่สุด
.
.
แต่ยิ่งไปกว่านั้น
.
.
เขากลับเกลียดตัวเองที่ดันชอบสัมผัสของฮยูหนิงไคไปซะได้..
end.
Talk;; ยินดีต้อนรับสู่นรกค่ะ รู้ว่าบาปแต่คงต้องขอลอง แงงงงงง
ใจรับมะไหวจริงๆ ตั้งแต่เห็นโมเม้นที่น้องหนิงเอามือดันประตูไม่ให้พี่หนีในตำนานอันนั้น
ตั้งใจแล้วว่าสงกรานต์นี้จะแต่งให้จบ ไม่งั้นก็คงดองต่อไป ช้าเพราะ NC เลยค่ะ ฮืออออ ไม่ถนัดจริง ;-;
ถ้าชอบก็คอมเม้นติดแท็กคู่นี้ในทวิตได้นะคะ เราก็ไม่รู้ว่าใช้แท็กไหนกัน #หนิงกยู? #ไคบอม? #หนิงบอม? #ไคกยู? เอาเป็นว่าแท็กมาเลยค่ะ เรารออ่าน<3
Era uma vez.
Melodrama.
Rain of petals.
Sleep dreams cosmians.
The strange feeling of having here without saying "hello"
Isso aqui era pra sair algo que desse para entender, acabou que nem eu tô entendendo nada:[