#kalbimsagda

[dilara-aksoy]

Kayıp Yıldızlar

Gölün ortasında, boş bir yığın harbinde gibiydim.

"Finito," diyordu aşk, "artık bitti."

Rüzgara kapılıp giden gençliğimin,

Absürt ve mayası hasretine nam salan

Bekleyişinde kayıptı bana, derin bir sırdı.

Yıldızın üvey kardeşi gibiydi çoğu zaman;

Kayıp gidiyordu ellerimden, kalbimden...

Dila VARLI

[dilara-aksoy]

Evlerin Gözyaşları

Boyası akan evler,

Evleri akan boyalar,

CRP'sinde enfeksiyondan

Musdarip,

Ekstrem bir ölümde

Uzayan saçlarıyla

Sonbahar.

Ayakları çıplak çocuklar,

Çocukları çıplak ayaklar;

Gövdesini kocaman gören şefkatler,

Ritmi uyduruk şarkılarla

Hazin bir sonbahar.

Damı akan evler,

Badanası dökülen duvarlar,

Kınası ellerinde solan kadınlar,

Adamı dönmeyen kadınlar.

Savaşta pişmeyen yemekler,

Yemeklerde tüten savaşlar;

Kaç buhar sükût eder sabaha,

Kaç gecede gece kendini unutur?

Şiir çoktan bitti bile.

Mahcubiyeti evren,

Evreni tekrar düzeneğinde,

Saçları hep sarı bir sonbahar;

Babasını yitiren yetimler,

Yetimliğini unutan gözler.

Sözcükler var,

Lirik, irmik helvası çoktan yenen;

Ölene edilen dua,

Küllerde perişan,

Perişanda eril bir nutuk;

Çekip vurulan kadınlarda

Sessiz imdat.

Bak!

Şiir bitti,

Ölenler hâlâ ölü,

Diriler ölmeyi bekler.

Şiirde piyes,

Piyeste zülüfün kaşları çatık;

Yiyenlerle aç kalanlar,

Dirilere perişan,

Perperişan gurbete talan.

Sadelikte yorgun bir geçmiş,

Geçmişte yorgun bir heyelan;

Canımız tuvalde yarım kalmış,

Romanlarda unutulmuş bir konu,

Filmlerde seyirlik bir keyif.

Kimse demez ki,

"Kurtar bizi, adalet!"

Dila VARLI

[dilara-aksoy]

Yamalı Hüzünler Metrosu

Yılları zamana bölüp mestur aşkta yakamoz oluyorum bu gece. Her acının beni sevdiğimden ayrı güneşe doğurup, gökyüzünde istihdam şansı verdiği aşkta, efkarûn gönlümün duvarlara vurmak istediği yamalı hüzünlerde, şarkıların değiştiği kadar bahtımın değişmediği kader metrosundayım. Dilâra’nın gönül alan, kalbi büyüleyen o tılsımı adı kadarmış meğer. Yazar, bu yüzden Ra’sını kaldırdı büyülü adının. Afitap, kendiliğinden mutluluk saçarken klavyesine öldürücü darbesi vuruldu umudumun. O, her şarkıda aynı mutluluk yaşanır sandı. Lüzzattı benim için. Derin kelimesinde nüshasının gizlediği bir kader çaresi vardı, sanmıştım yani. Huysuz ve Tatlı Kadının Türk Sanat Musikisi Suz-i Dilâra’ya makamca hep ayrılık. İhtizazına pervane, dilin uşağına tekli bir yatak faslı bu söylediğim.

Bîkarar; pek tabii, gecenin derununda sevda naçarlığı, mutluları sellerden koruyan bir şemsiye… Bu vecizem, hüzün dalgasında efkârı denizimin martılara soytarısı; bir kalıpta hiç gidememek, bin beklemekte milyon çaresizlik alanım. Derinliğimde boğum, yatağına geç uyan zehirli sarmaşığım. Adım, muhabbet gecesinin muhabbet kuşuna yavaş; muhabbeti sevdaya çok hasret oluşunun damar yollarına takılan yaralı serumu artık…

Dila VARLI