#kamp vught

[taifunu]

As the Wheel of Time turns, places wear many names. by Stef Demeester Via Flickr: Robert Jordan

[jensvorstmanofficial-blog]

27 Mei 2019 zijn we naar kamp Vught geweest waar we een rondleiding kregen met gedetailleerde uitleg over hoe het daar in zijn werk ging vroeger.

[130214danielle]

Kamp Vught

Een beetje later maar we zijn ook nog naar Kamp Vught gegaan. Het was erg raar om te lopen op een plek waar zoveel mensen dood gingen en hebben gewerkt

[kunstblogjoris130164-blog]

Kamp Vught, deze foto is genomen op de fussiadeplaats, een eerbetoon aan de mensen die zijn omgekomen. Ook zijn hier een paar mensen uit Dordrecht vermoord. Het was een hele interessante dag!

[haarlemupdates]

New Post has been published on Haarlem updates

Nieuw bericht op https://www.haarlemupdates.nl/2018/03/16/expositie-vrouwen-in-verzet-hannie-truus-en-freddie/

Expositie ‘Vrouwen in verzet: Hannie, Truus en Freddie’

24 maart t/m 1 juli 2018 Johanna ‘Hannie’ Schaft – bekend als ‘het meisje met het rode haar’ – en de zusjes Truus en Freddie Oversteegen behoren tot de bekendste verzetsheldinnen van Nederland. In de oorlog waren zij de drie meest gezochte vrouwen van Nederland. Hannie, Freddie en Truus zij...

[willemr]

WR_20171122-001

[kunstblog3eklas]

Bezoek aan Kamp Vught

Tijdens de topweek ben je met de klas naar Kamp Vught geweest. Plaats een foto en je gedicht wat je gemaakt hebt.

[red-hot-moon]

I spent a day at the former concentration camp, Kamp Vught, today. It’s located in the south of The Netherlands, near ‘s-Hertogenbosch, and its official name was Kamp Herzogenbusch during WWII. It was the only SS concentration camp located outside of the Third Reich.  Not an extermination camp, but for many prisoners it was the first stop on their way to Kamp Westerbork (in the north of The Netherlands) and then on to Auschwitz, Sobibor, Ravensbrück, and others. The site was quite big during WWII, but today only a few barracks remain next to a visitor’s centre with a museum. The museum featured lots of stories from those who had died there or lived to tell the tale, as well as some general information about the Third Reich and life in the camps.  A fifteen minute walk from the museum was the old execution spot, now a monument bearing the names of all those shot there. The inscription on the memorial is a line from our national anthem, and it means “Faithful to my fatherland will I remain until death”. 

It was a beautiful misty day which added to the atmosphere. What impressed me--and what impressed me also at Westerbork, Amersfoort, and the Anne Frank house--was the emptiness. It’s hard to imagine these nearly empty spaces, the barracks which bear silent witness, once thronging with people who were sick, dying, weeping, being herded like cattle to slaughter. The nakedness of the site itself allows you to fill in the gaps yourself. The sounds of a group of school children a few metres off while I read the names and ages on the memorial for the deportation of children, 3200 in one night. The systematic, insidious process of erasing millions of people from history.