Gerisin geriye saydığım tüm günler bitti. Bugün uzun yıllardır çalışmış olduğum okuldan istifa edip ayrıldım. Öğrencilerim, aileleri, arkadaşlarım… hepsinden bir kere de ayrılmak o kadar zor geldi ki ağlamayacağım diye koşullandığım kendime karşı çıktım. Ağlamaktan bas ağrım tuttu. İlk kez böyle bir bağlılık hissettim. İnsan sevince hisleri farklı yaşıyormuş. Son günler o kadar hızlı geçti ki karne koşturması, sınıftaki eşyalarımı toplamak her biri bana sırt ağrısı gibi geldi. Ama üstesinden geldim. Birazcık gözyaşı içimi rahatlattı. Kalbimiz hep bir hoşçakal ülkesi dedi Rukiye hocam. Bu söz çok doğru geldi. Hep bir yerlerden ayrılacağız. Hayat bizi hep bir yerlerden alıp bir yerlere götürecek. Hep birilerine hoşçakal demek zorunda kalacağız. Bugün dört yıldır öğretmenlik yaptığım okuluma gönül rahatlığıyla veda ettim. Bir sevdik gidiyor diğer sevdik gelecek hayat hep böyle dedi Esra hocam. Ben şimdi sevdiklerimi uğurladım gönül rahatlığıyla…