#kashitan

[sikmurangmaingay]

For a long time, ang hirap pala kapag narealize mong hindi ka pala minahal nung taong yun. Pagkatapos ng walong taong pakikisama mo sa kanya, saka mo lang malalamang hindi ka pala nia minahal. Bagkus ay, sarili nia ang minahal nia. Nalaman ko lang yun, while I am enjoying my solitude, una kong narealize yung pagbibigay. Kasi kapag mahal mo pala talaga yung isang tao, panay yung bigay mo eh, to the point na nakakalimutan mo na yung sarili mo. Why? Kasi masaya kang nakikita siyang masaya, yun din ang nagpapasaya sa'yo. After that, I came to my thoughts na, teka, ano nga ba yung mga naibigay niya sakin? Eh minahal nia rin ako, dun ko naisip na, "bat wala?", "kakarampot nga niyang oras, pinagkakait nia pa sakin", "bat parang wala naman?", pero panay yung sabi kong, "there has to be something"... until it came to my thoughts na.. wala talaga. It goes to show na never pala talaga niya akong minahal, na, I was more of an investment, since he kept on taking. Ayaw niyang magbigay, ayaw nia ng commitment sa kin, ayaw nia ng kahit anong responsibilidad kaya ayaw niyang maging kami. Deep inside me noon pa, I was in denial, but I kept on gambling, pero wala, natalo rin lang ako.

[parangayokonayata]

Ang hirap nung pakiramdam na hindi mo alam kung ano ka para sa isang tao. Yung iniisip mo kung para sa kanya, anong role mo. Kung saan ka lulugar at kung pano ka lulugar. Kung anong dapat mong gawin, at yung hindi dapat. Kung anong tingin niya sa’yo, at anong dating mo para sa kanya. Ang hirap kapag ‘di mo alam, ang hirap ‘pag wala kang alam. Hindi ba’t minsan, hinihiling mo na sana pwede mong basahin ang isip ng taong mahal mo. Para naman, alam mo kung anong dapat mong gawin, kung anong dapat mong ipakita at kung ano ang dapat mong sabihin. Kungbaga, maa-anticipate mo na yung mga pwedeng mangyari. Kaya lang, hindi naman tayo binigyan ng kapangyarihan na magbasa ng isip ng iba. Ang tanging binigay lang sa atin ay ang kapangyarihang maghintay sa mga pwedeng mangyari, kapangyarihang maghintay sa mga dapat mangyari. Pero kasi minsan, kaya mo gustong malaman kung ano ka nga ba para sa kanya kasi iniisip mo kung itutuloy mo pa ba o ititigil na. ‘Yun bang, tama na kung malalaman mong wala talagang pag-asa o ‘go’ ‘pag nalaman mong mahal ka rin pala niya. Sana pwede ‘no, kaya lang hindi eh. Tao lang naman tayo, hindi mutant, hindi superhero.

Pero naiisip niyo ba na ‘yun nga ang thrill dun eh, yung icha-challenge ka kung talaga nga bang seryoso ka o totoo ka. Hindi ba’t kung malalaman mo kagad, parang ang boring na. Minsan, mas OK pa rin yung pinaghihirapan mo ang isang bagay, slowly but surely kungbaga. Pero sana nga talaga ‘no, pwede mong malaman kung ano ka para sa isang tao. Pero naisip ko, pwede naman talaga kung magtatanong lang ako. ‘Ano nga ba ako para sa’yo?’, ‘yun lang naman eh. Madaling sabihin, pero mahirap gawin. Natatakot kasi tayo eh, natatakot sa pwedeng maging sagot. Hindi naman kasi pwedeng palaging positibong sagot ang makukuha mo diba? Kaya tayo natatakot magtanong kasi, pano kung hindi ‘yun yung gusto nating marinig na sagot? Sa totoo lang, dapat sa umpisa palang ready ka na, alam mong pwedeng mangyari ang kahit alin sa dalawa. Oo nga’t mahirap lumugar kung hindi mo alam kung ano ka para sa kanya. Mahirap mag-assume, kasi baka sa bandang huli, masaktan ka. Pero sa totoo lang, hindi mo naman kailangang mag-isip, mag-assume, mag-abang o maghintay pa. Sabi nga nila, hindi mo naman kailangang pahirapin ang isang bagay. Hindi mo rin kailangang paulit-ulit na isipin ang dapat mong gawin. Maging matapang ka, harapin siya at itanong sa kanya, ‘Ano nga ba talaga tayo?'

[handsome-ako]

Since we always have this kind of Long Conversation lately, i felt bad na kasi I know you tapos ikaw hindi mo 'ko kilala, yea it's unfair but I'm really sorry :( if ever na ginawa ko 'yun we're doomed.

Ayokong mawalan kana naman ng tiwala sa sarili mo.

You're already shattered. Ayokong gumuho na naman yung mga parte mo na pilit mong binubuo.

I'm really sorry, but please don't find me.

[mariamercedezzz]

Warning: long rant

Have you ever just sit back let everything pass by you? Yun bang papasok ka ng maaga minsan wala pang tulog (ligo kasi puyat) it's not a major subj, pero yung block nyo, hundred percent ang effort sa plates tapos kapag late ka hindi tatanggapin yung tracing mo (it's her routine na ipapass mo yung tracing mo every 7am sharp then ibabalik nya sayo with her signature na para gawin mo na yung assigned plate or exercises) tapos maririnig ng buong class na na late ka so pipili ka either kakanta ka in front or rekta tres yung gawa mo. Wala akong lakas ng loob para kumanta kaya tres ako, kahit anong ganda ng gawa mo tres ka. Haha isang nakakatangina sa umaga, susundan pa yan ng classroom na alam naman ng old and new SG na isa sa problem ng fed is yung lack of classrooms and drafting tables efans or whatsoever, napakainit. Sobrang maalinsangan. Tipong kahit papasok ka palang muka ka nang pagod, maglalakad ka sa ilalim ng tirik na tirik na araw, bigla mong maaalala na may thesis kayo na ipapasa pero wala kayong nagawa ni katiting, dadagdag pa yung afternoon class ng analytic geom putangina bakit kahit anong pasok ko wala akong naiintindihan, nakakainis na gustong gusto mong intindihin yung lesson pero pasok labas lang naman sa tenga at isip mo. Nakakafrustrate isa pa yung major, la design 2. Bakit kahit anong effort ko parang hindi sapat yung binibigay kong trabaho sa gawa ko. Napapagod nako kakaisip sa acads, dadagdag pa personal problems. Bakit ko pa kinakaya? Tangina ang strong ko as a person, kung tutuusin wala pa to sa kalahati pero ang sarap sumuko tangina. Di ko nakikita saan napupunta mga effort ko, buti pa si Lord hindi nagsasawa na hindi magsawa sakin. Kahit sawang sawa nako sa problema, nakakasawa kasi araw araw mo parin naman iisipin lahat yan, walang teka teka sa life walang time first. Kaya minsan ang sarap lang magkulong sa kwarto. Makinig ka lang ng music, buksan mo notes mo thru that pwede ka magtype tapos kausapin mo sarili mo, malelessen yung nararamdaman mo hindi man lahat pero at some point nakakatulong. Tapos habang tinatype ko to napapansin ko ang peaceful pala ng paligid ko, utak ko lang talaga hindi. Naibubuhos ko lahat ng kwento ko sa isang buong araw na nagdaan na hindi ko alam kung paano ko nairaos, but then again, thank You Lord, kahit na puro ako reklamo sa buhay never ka nagreklamo sakin at never moko sinukuan. You da best!

And hindi ko alam anong ending neto pero bbye.

Tangina parin talaga.

Walang pasok bukas pero may design.

Life, y u so hard???

[sikmurangmaingay]

“hinahanapan nga kita ng bf mo” yan yung nakakabwisit talaga sa mga matatanda ngayon, seryoso?! tangina! eh ano naman kung us navy siya? eh sa di ko nga type eh,punyeta! wala akong pake, bwisit, parang gago mga matatanda nowadays, sasabihin sa iba, na ui ihanapan mo nga si ganito ng bf o di kaya, oi, ipapakilala kita kay ganito ganyan, punyeta, hindi business to mga tsong mga ale. lol, kung akala niyo ganun ganun yun, please lang po, iba po ang perspective niyo sa amin, pag magsasalita naman ako eh bastos ako agad, so wala na! di ka na makapagsalita. animal na buhay oh, tangina lang, punyeta

[sikmurangmaingay]

Gumaganti ka lang ba sa akin?

[sikmurangmaingay]

Miss din kaya ako ni Lito Lapis?

[sikmurangmaingay]

tangina. naalala ko yung balita tungkol kay jobert sucaldito noon hahaha, yung insidenteng nangyari daw sakanya noon na naipasok daw nia yung pipino sa pwet nia, tapos ngayon naman eh uso yung captiong “selfie muna bago..” tas ayun hahahaha