Bazı sabahlar insan aynaya baktığında yüzünü değil, geceden kalma düşüncelerini görür; uykunun dinlendirmediği, sadece susturduğu bir zihnin izleri dolaşır gözlerinin altında. Kimseye belli etmeden güçlü durmayı öğrenirsin, çünkü kırılganlığını gösterirsen eksileceğini sanırsın. Oysa en çok sakladığın yerden sızar yorgunluk; gülüşünün kenarında bir çatlak, sesinin tonunda hafif bir düşüş olur. Hayat, senden büyük bir şey istemez aslında; sadece her gün biraz daha katlanmanı bekler. Sen de alışırsın, eksik yaşamaya değil ama tam hissedememeye; ve bir süre sonra insanı en çok yoran şeyin acı değil, alışmak olduğunu anlarsın.
🌚















