#klarysa

[romafashionpl-blog]

Łapiemy ostatnie letnie promienie słońca! ☀ Masz ochotę włożyć szykowną sukienkę, która nie będzie krępowała ruchów? Mamy coś dla Ciebie! 👗💕 #letniasukienka #klarysa #modelka #sesja #nowakolekcja #nowości #plener #jesień #RomaFashion #lodz https://www.instagram.com/p/B2TjKhVjeYR/?igshid=1p106du1j5de3

[podpalaczemostow]

Nie samym Warhammerem człowiek żyje. 

Gorąca jak zawsze Klarysa Baudelaire, siostra Randolpha. Mieszka w rezydencji w Leśnym Potoku zajmując jej prawe skrzydło. Śpiewaczka i aktorka teatralna.

[maszynopis-blog]

3 listopada 195...

Kochana Klaryso,

Przyjeżdżaj jak najszybciej. Nie potrafię już sama usiedzieć w tym mieście. Nie tylko Dom, całe miasto. Niemal każdy mieszkaniec. Wszystko tu jest toksyczne. Błagam, bądź tu ze mną. Będziemy się nawzajem pilnować. To miejsce mnie wykańcza.

Nie mogę spać, a gdy już zasnę, to na krótko, męczona koszmarami. W kółko tylko Dom i ta postać w kapturze. Za dnia nie jest lepiej. Na zmianę albo płaczę albo zwijam się z bólu, ewentualnie mam okropne mdłości.

Sytuacji nie poprawia ten obleśny typ, który zaczął się koło mnie kręcić. Niejaki pan Aksamit. Okropny i namolny człowiek. Doczepił się do mnie, twierdząc bezczelnie, że pod nieobecność małżonka on może się mną zaopiekować. Wiecznie za mną łazi, nachodzi w domu. Najgorsze jest to, że ten gość wydaje się być kimś ważnym. Ludzi mu się kłaniają, a burmistrz Perła mało nie liże mu publicznie butów. Mam dość. Gość jest coraz bardziej natarczywy. Zaczynam się poważnie bać.

Co do Domu, to Cię doskonale rozumiem. Też mnie tam ciągnie, mimo, że przysięgałam sobie już nigdy tam nie pójść. Nie wchodziłam do środka, ale często ostatnio jestem w okolicy. I nie powiem już teraz, że to omamy. Ten dom faktycznie się zmienia. Zakażdym razem. Komin, okiennice, ba, nawet umiejscowienie okien! Ostatnio wydawało mi się, że ktoś mi się przyglądał ze środka. Ale w oknie nikogo nie było. Nie wiem już, co o tym sądzić. Dom i miasto wywołują u mnie przerażenie. Ale też ciekawość. Coraz większą. Pójdziemy tam we dwie. Zostawię Małą z opiekunką i zbadamy wreszcie tę ruderę.

Wiesz, niepokoi mnie też terapia Andrzeja. Niedawno dzwonił doktor... cholera, nigdy nie mogę przypomnieć sobie jego nazwiska. W każdym bądź razie przekazał mi, że leczenie nie przebiega tak szybko, jak zakładał i że terapia musi się przedłużyć. Oraz jak mantrę powtarzał, że do czasu jego zgody mam całkowity zakaz kontaktu z Andrzejem. Ja wiem, to specjalista, ponoć bardzo dobry, zna się na rzeczy, etc. Ale na Boga, ile razy będzie się to przedłużać? I dlaczego nie mogę się z nim skontaktować? Chwila rozmowy może zepsuć cały efekt wielomiesięcznej kuracji? Czasami mam wrażenie, że doktor celowo faszeruje Andrzeja jakimiś niewłaściwimy lekami, by tylko to przedłużyć. Ale to chyba zbyt daleko idące wnioski. I niczym nie podparte. Ale ile może to jeszcze potrwać? Tęsknię za nim, mam też swoje cholerne potrzeby. Ile mogę sama się zaspokajać?

Przyjeżdżaj jak najszybciej. Pokój już dawno na Ciebie czeka. Potrzebuję towarzystwa, żeby nie oszaleć. I mam nadzieję, że gdy będziemy we dwie ten stary pryk odpuści.

Całuję

Ewelina

[maszynopis-blog]

8 sierpnia 195...

Kochana Klaryso,

Wszystko jest już przygotowane do Twojego przyjazdu. Posiedzimy razem, wypijemy co nieco, uspokoisz się i odpoczniesz. Ten dom... nie poszłam tam już. Perspektywa udania się tam i ujrzenia kolejnych zmian napawa mnie strachem. Oczywiście, to na pewno były przewidzenia. Chociaż... nie wiem. To zawsze Andrzej I Randolph pakowali się w dziwne sprawy, nie ja. Podpytałam nieco u ludzi Apfelbauma na temat ewentualnej możliwości kupna domu. Dom nie należy do gminy, a do pewnego starszego mężczyzny, Ignacego Litwińskiego. Gość już dawno opuścił Karkosę, obecnie mieszka gdzieś w okolicy Poznania. Z tego, co udało mi się ustalić dom kupił jego ojciec, chcąc go wyremontować i w nim zamieszkać, jednak już na początku prac zdarzył się przykry wypadek, na skutek którego zmarł. Ponoć przy próbie otwarcia właznu na strych na Litwińskiego seniora spadła zawartość olbrzymiej walizy wypełnionej nożami. Sam Litwiński nigdy ponoć w domu nie był i bardzo chętnie go sprzeda. Jeśli chcemy dowiedzieć się więcej musisz już udać się tam osobiście. Niepokoi mnie jeszce jedna sprawa. Przeglądałam kilka starych map i kronik miasta. Nie wiadomo dokładnie, kiedy dom powstał. Jest np: na mapie z 1800 roku, jednak w kronikach z 1820 widnieje, że znajdował się tam stary żydowski cmentarz. Najdawniejsza mapa, do której dotarłam jest z roku 1670. I oczywiście dom tam widnieje. Ale już na kolejnej, niewiele starszej znajduje się tam kościół. Nie mam pojęcia, czy to jakieś błędy, czy tak często były tam przebudowy. To nieco przerażające, ale może i nieco intrygujące? Co do sprawy samych ludzi w mieście, poprosiłam o pomoc pewnego znajomego Andrzeja, niejakiego Franciszka Messera. Być może go kojarzysz, gdyż zdaje się, że robił jakieś interesy z Randolphem. Messer ma „kontakty” więc obiecał dowiedzieć się paru rzeczy na temat, jak to nazwał, grupy trzymającej władzę i poinformować nas o tym. Nie przesadzaj z tą starą panną. Jesteś wciąż młoda i ciągnie się za Tobą sznur adoratorów. To tylko kwestia czasu i Twojej wybredności. A i Randolph w końcu wróci. Nie masz się co martwić, znasz go najlepiej i wiesz, że prędzej piekło zamarznie, niż on nie wróciłby do swojej ukochanej siostry. Prędzej czy później, ale wróci. Obaj wrócą. Dzwoniłam do lekarza. Twierdził, że muszą zwiększyć Andrzejowi dawkę leków. Że nie wie, ile to potrwa. Mała jakoś sobie radzi. Stara się bawić, maluje, zaczyna czytać, jak to dziecko w tym wieku. Tylko czasem widzę, jak markotnieje. Tęskni. I jeszcze te sny. Może nie powinnam pisać o takich głupotach. Ale tylko Tobie mogę się wyżalić. Dziwny koszmar. Mężczyzna siedzący na tronie zbudowanym z kości i czaszek. Nie widzę jego twarzy, jest w cieniu. Nic nie mówi, tylko wyciąga obie ręce w moją stronę. Trzyma dwie czaszki. Obie z dziurami w głowie, jakby po kuli. Męczy mnie to już od dwóch tygodni. Całuję Ewelina C.