Catch me
Recently my soulmate didn’t show up during my meditations. She is a bit further away. And that is ok. Our love is always palpable. And she has her own plan of course. But quite unexpectedly she was there again, every time putting her arm around my neck, quite tight, as if in a hold. I was surprised. She didn’t answer my questions on why though. I wondered …
A few days ago it was an extremely hot morning and I decided I wanted to wash my horse, to give her a bit of a cooling down. We stood in a small courtyard, next to a paddock. Two horses were there, minding their own business. One of the horses turned out to be a bit jumpy. I had just dropped to my knees, when suddenly the jumpy horse jumped away and ran! And of course the other horse followed - and my horse reacted too by jumping sideways… But I sat there! She knocked me over, first my head hit the floor and then bounced on the gate. I’m not quite sure what else happened, but I had quite a few bruises and scrapes!
When I recovered a bit, I went home. And in the car, I realized that she had been warning me. And I’m convinced that she also had protected me from worse than a few bruises and scrapes. Tinky’s kick and my fall may have ended up much worse. I’m so thankful for her love and protection!
Sinds kort was mijn soulmate niet meer aanwezig tijdens mijn meditaties. Ze is wat verder weg. En dat is ok. Onze liefde blijft voelbaar. En ze heeft natuurlijk ook haar eigen plan. Maar tamelijk onverwachts was ze er ineens weer, ze legde telkens haar arm om mijn nek, heel vast, bijna in een houdgreep. Ik was verbaasd. Ze wilde geen antwoord geven op mijn vragen waarom. Ik vroeg me af …
Een paar dagen geleden was het een extreem warme ochtend en ik had besloten om mijn paard af te spuiten om haar wat af te koelen. We stonden op het plaatsje naast de paddock. Daar stonden twee paarden, hun eigen ding te doen. Eén van de paarden bleek een beetje schrikachtig te zijn. Ik was net op mijn knieën gaan zitten, toen het schrikachtige paard ineens weg sprong en ging rennen. En natuurlijk deed het andere paard mee - mijn eigen paard reageerde ook door opzij te springen. Maar daar zat ik! Ze sloeg me omver, mijn hoofd klapte eerst tegen de grond en toen tegen het hek. Ik weet niet precies wat er verder allemaal gebeurd is, maar ik bleek na afloop de nodige blauwe plekken en schaafwonden te hebben!
Toen ik een beetje was bijgekomen, ben ik naar huis gegaan. In de auto, realiseerde ik me dat ze me daarvoor had gewaarschuwd. En ik ben ervan overtuigd dat ze me ook beschermd heeft tegen erger dan een paar blauwe plekken en schaafwonden. Tinky’s schop en mijn val had veel ernstiger kunnen aflopen. Ik ben haar dankbaar voor haar liefde en bescherming.
