#koerdistan

[ahmerinam]

Kurdistan by Kurdistan Photo كوردستان پارێزگاری لە شکۆی خۆت بکە تەنانەت ئەگەر ئەمە لەسەرت بوستێتەوە کە تاقە هاورێت دیواری ژوورەکەت بێت . جبران خلیل جبران . https://flic.kr/p/2mn1tnx

[aradxan]

Kurdistan NATURE by Kurdistan Photo كوردستان https://flic.kr/p/2oc64fj

[aradxan]

Kurdistan Winter by Kurdistan Photo كوردستان Kurdistan Winter https://flic.kr/p/2oaMw7G

[ahmerinam]

Kurdistan landscape by Kurdistan Photo كوردستان https://flic.kr/p/2ob1qti

[nietterugnaarnormaal]

Stop de Turkse invasie in Koerdistan! Vanochtend heeft het Turkse leger een invasie in Gare gelanceerd, in samenwerking met de troepen van de KDP (Koerdisch Democratisch Partij) in Iraaks-Koerdistan. Gare is een gebied met veel bergen waar De Koerdische Vrijheidsbeweging is gevestigd, ook wonen er in dit gebied veel Koerdische burgers. De Turkse troepen bombarderen hun dorpen al jaren, met meerdere doden tot gevolg. Vandaag heeft de Turkse staat de bombardementen geïntensiveerd en de Turkse grondtroepen naar het gebied gestuurd. Er wordt heftig gevochten. De KDP heeft verklaard dat ze de invasie zullen uitbreiden over meerdere gebieden, zoals Sinjar. Sinjar is een regio waar voornamelijk Yezidis wonen. Het gebied werd in 2014 binnengevallen door IS en verlaten door de peshmerga van de KDP. De Syrische Democratische Strijdkrachten hebben toen de aanvallen afgeweerd en het Yezidi volk bevrijd. De gevechten in Gare gaan door. Wij eisen dat het Turkse leger, dat lid is van de NAVO, en de KDP troepen zich onmiddellijk terugtrekken uit het gebied. Het Koerdische volk roept de wereld op om in actie te komen om een massamoord te voorkomen. Wees solidair en laat zien dat het Koerdische volk niet alleen is in zijn strijd tegen deze fascistische agressie. #Koerdistan #StopTurkishAggression (bij Zeeburgereiland) https://www.instagram.com/p/CLM-GvrF7WV/?igshid=1e0duz7b0ote8

[ari-artsquare]

Today is the day that the Kurdish fighters should be remembered for their selfless acts.

Because today is a great day, Kobane has been freed by the Kurdish fighters. 

I've never seen more determined people than them, it makes people proud to be Kurdish. 

[dewarereligie]

'De Yazidi's zijn niet meer dan propagandamateriaal'

De afgelopen dagen staat het internet bol van kritiek op de Islamitische Staat (IS). Dit is in een stroomversnelling geraakt toen IS verder ging met hun opmars in het noorden. Daar zit namelijk een kleine religieuze sekte de Yazidi's. Men moet niet denken dat het om de Yazidi's gaat. Ik vermoed dat als je aan de gemiddelde Nederlander vraagt of hij meer of minder Yazidi's wil, je nog altijd een negatief antwoord krijgt. Dit komt omdat Yazidi's hier in Nederland waarschijnlijk gewoon als Irakezen worden gezien.

Klik de link om verder te lezen..

http://dewarereligie.net/2014/08/16/actueel/de-yazidis-zijn-niet-meer-dan-propagandamateriaal/

[vrijdagmiddagverhaal-blog]

In de bergen van Noord-Irak

De laatste weken komt wereldleed erg dichtbij. Iedereen kent wel iemand van rampvlucht MH17. Een buurman, ouders van een oud-klasgenootje, de broer van die jongen van de atletiekvereniging, de man waar je ooit een cursus mee volgde. Het onrecht van de wereld gaat je ineens direct aan. Ik ervaar dit nabije verdriet ook als ik aan de situatie in Noord-Irak denk. Ik was een jaar of 13 jaar toen ik haar voor het eerst ontmoette: Aisha. Het enige meisje in de klas met een hoofddoek. Aisha is (ongetwijfeld nog steeds) de meest zachtaardige persoon die ik ooit heb meegemaakt. In de klas was ze rustig en lette ze goed op en als ik met haar aan de praat raakte, luisterde ze echt. Niet half of met als doel haar eigen zegje kwijt te kunnen. Nee, ze luisterde echt. Vol interesse en oprechte belangstelling. Ze was bovendien gul en lief tegen iedereen. Toen haar zusje Aya werd geboren kreeg iedereen beschuit met muisjes.  Je kon goed kletsen met Aisha. Het ging dan echter om koetjes en kalfjes. De standaard tienermeisjesgesprekken over kleding en popbandjes. Achteraf had ik haar zoveel meer moeten vragen. Ik kreeg wel mee dat ze met haar ouders uit Irak was gevlucht. Haar vader en Saddam Hussein konden niet tezamen gelijkertijd in Irak verblijven, zoveel werd mij duidelijk. Mijn herinnering vertelt me dat haar vader ingenieur was. Zeker weten doe ik het niet. Aisha en haar ouders vluchtten dus uit Irak en zwierven voor meerdere jaren door Europa. Uiteindelijk kwamen ze in Nederland terecht. Hier vonden ze even rust, maar nooit werd het hun thuis. Toen Saddam werd afgezet wist de familie dat ze wilden terugkeren naar wat zij geen Noord-Irak noemde maar Koerdistan. De familie wachtte met vertrekken totdat Aisha haar VWO-diploma had gehaald. Aisha was een voorbeeldleerling. Ze haalde met prachtige cijfers haar diploma en gaf een afscheidsfeestje. We deden spelletjes. Aisha had heerlijk gekookt en we kregen allemaal een paar Koerdische slippers in de juiste maat en aangegeven lievelingskleur. Ik heb ze nog steeds. Ik zag haar het laatst op onze diploma-uitreiking.  We hadden nog contact via MSN. In Koerdistan was ze uitgehuwelijkt. Dat was overigens voor haar heel normaal. Iets wat ze heel haar leven al had geweten. Ze vond het ook helemaal niet erg. Juist niet! Haar vader had er jaren over gedaan een juiste partner voor zijn oudste dochter te vinden. Hij had iemand gevonden die goed bij haar paste en haar een goede toekomst kon bieden. Het was een paar jaar oudere architect. Ze was dolgelukkig met hem. Samen maakten ze een reis naar Syrië. Het enige land waar hij heen mocht. Aisha's echtgenoot had namelijk geen paspoort. Dit stond Aisha's grote wens om hem Nederland te laten zien in de weg.  In tegenstelling tot wat iedereen bevooroordeeld dacht, volgde er niet meteen een reeks kinderen. Aisha ging eerst studeren: Engels. Dit was een eitje voor Aisha die het makkelijker vond dan Engels op de middelbare school in Nederland. Ze wilde lerares worden.  Toen verwaterde het contact. Ik volgde het nieuws over Irak wel nauwlettend. Hoewel veel Iraakse steden het nieuws vaak haalden door bloedige aanslagen, bleef het in Noord-Irak relatief rustig. Tot 2014. Toen ISIS begon aan een gruwelijke, imperialistische strijd om tot een islamitische staat te komen. Op middeleeuwse wijze wil deze terreurorganisatie tot een conservatieve islamitische heilstaat komen. Ik vrees voor de geëmancipeerde Aisha die inmiddels misschien wel les geeft. Ik kan alleen maar hopen dat het geweld daar stopt en dat Aisha en haar familie eindelijk duurzame rust en vrede in goede gezondheid kunnen ervaren. Het is ze zo gegund en helaas nog nooit echt gegeven. Iedereen heeft recht op een veilig en vredig thuis. Het voelt zo oneerlijk dat dit voor sommige, zoals ik in Nederland, een onopvallende vanzelfsprekendheid is en voor andere een eeuwigdurende illusie. Is elkaar respecteren en fatsoenlijk en netjes naast elkaar leven nu echt zoveel gevraagd?