In die tijd dat ik nog naar mijn tandarts kon lopen is het geweest dat ik mij afvroeg of Koning Winter toch wel heel oud geworden was. Kon hij zijn taken niet meer aan? En waar zou die strenge vorst toch in hemelsnaam resideren? Die afgezanten die hij nu naar ons gestuurd had en waarschijnlijk moesten oefenen voor de taak als toekomstig monarch, brouwden er helemaal niets, maar dan ook totaal niets van. Die sukkels waren overduidelijk voor hun taken gediskwalificeerd.
Het was al halverwege februari en elk etmaal werd je bij een graad of 10, ook nog boven 0, geteisterd door enorme winden en als dat dan een keer niet op het menu stond dan regende het wel pijpestelen. Afijn al liggend op de stoel in de behandelkamer van de tandarts, waar het in de loop der jaren trouwens steeds fijner is geworden om op te liggen, verdwenen mijn gedachten aan Koning Winter meer en meer. Zoals altijd was mijn tandarts, een Duitser, weer erg aardig, na vijf minuten was het gepiept. Alles was goed, en hoewel die stoel dus wel verdomd lekker lag, was ik ook wel blij daar de komende tijd niet weer te vertoeven. Niet wetende dat je een paar weken helemaal niet meer naar een tandarts kunt! Ja in China was inmiddels al een paar weken een lockdown gaande, edoch niemand had hier toch verwacht dat de wereld zeer rapide zo op z’n kop zou gaan staan.
Onlangs fietste ik door Rijssen en daar sprak een oudere man op een fiets tegen zichzelf: “Noh doar b’ij dan mooi kloar met”,....inderdaad.
Iemand die er nog niet klaar mee was bleek Koning Winter te zijn, was hij dan toch nog teruggekomen. Hoe ironisch is het net zomertijd geworden, was het begin deze week meteen -7°, ach ja het is een monarch op gevorderde leeftijd, zal wel te kampen hebben met ouderdomskwalen..., misschien moet hij toch eens naar mijn collega. Tegen hem zei ik eens toen ik hem nog niet zo goed kende bij het stallen van zijn tweewieler dicht bij de mijne in het fietsenhok in Almelo, na een enerverende werkdag “zo weer een dag eerder bij ons pensioen”, waarop hij antwoordde “zeg dat wa, als dat zo verdan geet kan 'k hier ok wa bliem'n, ik werk bie de geriatrie.”
Helaas heb ik hem de laatste dagen niet weer gezien. Altijd fijn om met hem een praatje te maken, en dat hij bij het verlaten dan zeg: “wie trapt ‘m an.” Dus trapte ik ‘m de vorige dagen maar alleen an. Hoeveel- en vaak ik ook fiets, mij overkomen telkens nieuwe ontdekkingen. Op de laatste dag van maart werd ik opeens getroffen door triestigheid. Had ik het maar niet gedaan. Ik fietste over de Oude Markt. Het altijd zo gezellig kloppende hart van Enschede. En daar de alle overheersende verlatenheid aan te treffen...daar waar je nu anders deze dagen op een terras een teug van een heerlijke Belgische pint tot je zou nemen terwijl je naar de mensen kijkt.
Of waaruit in één der aanpalende kerken een mooi lied ten gehorende gebracht zijn zoals bijvoorbeeld ‘Marie comblée de grâce’
https://open.spotify.com/track/7BQo7gRufih24d8SB3Htni?si=FZmEYBsRRmSv9oz2UwqBRg
Uiteraard wat zou ik anders aangetroffen hebben dan een plein waar het spookt? Maar confronterend was het wel, en toen, ja toen zag ik dat beeld weer voor me, dat beeld dat glimlacht! Eerder die dag zag ik het bij de kerk in Lonneker beschenen worden, omgeven door de schaduw van de nog kale bomen die op de toren door de late namiddagzon geprojecteerd werden. Het was Santiago. In Nederland bekend als Jacobus de Meerdere, één der apostelen van Jezus. De patroonheilige van het zo heftig getroffen Spanje.
Hetgeen kunstenaars scheppen heeft toch vaak een louterende werking, zoals ook het lied van de Spaanse zanger Alex Ubago. 'A gritos de esperanza’, 'een schreeuw van hoop’, eigenlijk een liefdesverklaring: “Voor jou en mij zijn er zoveel momenten en passies om te leven. Aan jouw zijde, oh mijn leven aan jouw zijde.”
https://open.spotify.com/track/3z4hLskqGLtLEYcetdtxqe?si=sRV132oETzqDrMDwZCH9zw
Waar ik deze dagen ook aan moet denken is aan mijn oma, op 5 april zou ze jarig zijn. Wat ik en mijn moeder overigens gemeen hebben, is dat ook haar oma op 5 april jarig was! Het was haar grootmoeder van moeders kant, en naar ik van mijn moeder vernam een erg levendige vrouw. Mijn oma is de moeder van mijn vader. Zij was een lieve zorgzame gastvrije vrouw.
En dan komende week...op 9 april is het twintig jaar geleden dat ik op de dansvloer van een discotheek mijn lieveling tegenkwam, ongetwijfeld werd er toen zoals daar wel vaker ‘lay all your love on me’ van Abba gedraaid. Vol overgave door de ja ook al op 5 april geboren Agnetha Fältskog gezongen. Ze wordt dan 70.
https://open.spotify.com/track/3z4hLskqGLtLEYcetdtxqe?si=E9jDeEflTWGV6VKw7J4Fgg
Gelukkig overkomt een mens ook veel goeds.
