Zomp
Spartelen in ondiep water geklater, geklater, geklater het lijkt zo ver weg zo diep verborgen in het geheugen lang, lang geleden.
Zakkend in zompig drijfzand traagheid en bedomptheid alom, overheersend over de moerasbloemen om me heen.
Waar? is de uitgestoken hand de tak, de wortel om me er uit te trekken op weg naar stevige grond met een aangenaam pad om te wandelen naar nieuwe horizons en mooie bergen vol geurende bloemen.












