Discover Top Posts Tagged with #korel

Korel

#Korel #design #studio #Swiss #portfolio #minimal #white #font #type #Digiset

Gönlümdeki varlığın baharda her yanımızı saran leylak kokusu kadar

-Işık biraz daha ışık-

İtalo Calvino’nun “Zor Sevdalar” adlı kısa hikayelerinde denk geliyorum uzaklığın; en yakınında dahi uzaklığın ne anlama geldiğini. Birbirine çok benzeyen iki insan -benzeyen derken; kısa bir gelişigüzel muhabbetin içinde, yani bu hikayeler dizisinin sonuç kısmında, adı geçen kahramanlar, birbirlerine çok benzediklerini anlıyorlar- karşılaşmalarının tesadüfi olamayacağını düşünerek hareket ediyorlar.

Kitabın ismine dikkat çekmek istiyorum:

“Zor Sevdalar”

Hegel, usu tartarken “zorunluluk, bilince varmaktır” diyordu ve felsefe, yeni bir kaosa sürükleniyordu.

Zor sevdalar diyorum ya, bir ipucu vereyim: karakterler, karşılaşmalarının başında tesadüf olana belki inanıyor olabilirler ama en son ‘bilince’ vardıkları şey karşılaşmalarının zorunlu bir sonuç olduğu!

Tesadüflere inanmadığımda bahsetmeliyim öncelikle. Zorunluluğun, tıpkı her bilincin kavrayamadığı ama her bilinçli hareketin ta kendisi olduğu gibi, zorunluluğun öncesi ve sonrasındaki bütün zorunlulukları etkileyen zorunluluğun kendisi, reel hayat, dünya uzayda hiçbir anlam ifade etmeyecek nicelikte bir bilincin yanına yöresine yaklaşamaz; en azından mesele “sevda” ise...

İnsanın kendisinde keşfedeceği en muazzam şey, zevk alarak yapacağı şeyin kendisidir: yetenek. Ama bunun farkına varan birisi için, tek başına yeterli değildir diye düşünüyorum. Yetenek salt olarak bir anlam ifade edebilir mi? Edebilir; fakat yeteneğin en ihtişamlısı onun üzerine daha fazlasını koyup onu aşabilenidir. Bunun da bir yolu yordamı var elbette. Benim açımdan asıl ana fikir, dikkat çekmek istediğim nokta bu: insanın en büyük keşfi, düşünsel biçim ve düşün biçiminin bilimsel işleyişinin zorunluluğunu farketmesi.

Evet, karışık bir şekilde anlatıyorum belki ama, gerçekten oldukça karışık!

Şimdiye kadar teorik olarak anlattığımın farkındasınızdır.

Karşınıza bir örnek koymak gibi bir düşüncem de yok. Hayatın kendisini görebilmeniz umuduyla yazıyorum.

-Hazan-

Seninle ilk olarak ne zaman karşılaştığımızı tam olarak hatırlamıyorum; bahar kendini muştuluyordu derim sadece. Ben, bu karşılaşmaya tesadüf demiyordum ve adım kadar eminim ki sen de demiyordun; çünkü geçmişteki bir karşılaşmanın üstüne basarak tahlilliyordun bu anı! Benzerliğin farkına tam o andan varmanın hoş tarafı vardı en başta; bunun farkındalığıyla en güzel düşüncenin, en saf ve en güzel olan düşüncenin etkisindeydik belki de. O an, bütün renkler kesinlikle en sıcak tonuna ulaşıyordu!

Ankara’nın göbeğinde, o hep sevdiğin ve hep özlediğin, benimse arada bir uğradığım ama çok sevdiğim bir yerdeydik; Aynı yerde bulunan, eski ve yüksek tavanlı bir binanın heybetli girişine doğru daralan leylakları, kısa bir süre sonra keşfediyordum. Eğer benden önce keşfettiysen darılırım! Kokusu hala burnumda tüter...

Ve ben, astarı çürümüş ceketimin sol cebinden dut kurularını eksik etmiyordum artık bu manzaraya karşı.

Sonra, anlatmaktan korktuğum bir anda sarılıyordum Ankara’nın göbeğindeki bu sessizliğe:

Sonbahar...

Anlatmaya karar verdiğim, seninse duymamak için elinden geleni yaptığın bir sonbahar.

Ve bütün renkler en soğuk tonuna bürünüyordu.

Bütün bunlar, bir zorunluluktu diyorum işte..

Yer, gök, deniz...

Doğanın da bir zorunluluğu.

Yarın, daha çok korkacağım belki de: bir daha!

Ama bugün olmaz!

...

Şimdi sen, müthiş canlılığınla, müthiş bir arzu ve sevinçle hayatına devam ediyorsun. Herşeyi merak ediyor ve herşeyin farkına varmak istiyorsun.

Oraya, bulduğun her fırsatta, gideceğinden eminim. O, en sevdiğin yalnızlığın belki de. İhtiyar ağaçlara, o sevdiğin yerin muhafızlarına yaslanıp o hep merak ettiğin kitabına devam edeceksin.

Bugün o yolu katederken, leylakların ördüğü o büyük duvarın önünden geçeceksin. Tam mevsimidir şu an! Belki de lavantalar çıkmamıştır bu sene, ama üzülme eğer öyle olursa. Çünkü mesele o değil, ben hep lavantalı bileceğim o duvarı ve hep o kokuyu alacağım; sen de öyle belle!

Sonra kelebekleri; beyaz kelebekleri göreceksin, Eminim göreceksin! Aralarından birine dikkat çekeceksin ve zaman kısa bir süreliğine duracak, İnan bana!

Şu an çok uzakta bir yerdeyim, ama adımlıyorum o yolu.

Bir zorunluluğun kendisinden bahsediyorum, anlıyor musun?

Tıpkı şairin dediği gibi:

“ Şiire, aşka ve ölüme inanıyorum dedi,

İşte bu yüzden ölümsüzlüğe inanıyorum.

Bir dize yazıyorum,

dünyayı yazıyorum, ben varım; dünya var.”

Hiç açılmayan bir pencereden ve önünde olmayan bir fesleğenden.

#days of my life #leylaklar açmış gördün mü ?#korel

Lost & Found

You'd think she'd be used to people leaving her by now.

Sasha's stare, hard and inquisitive, melts into something softer: something akin to understanding. Her voice is rough from sleep and emotion bubbling up inside her when she speaks: "You're not going to change your mind, are you?"

Fang shakes his head.

Sasha sucks in a breath. She can't tell if it's the hangover or her heartbreak causing the pain inside her right now. This isn't an alcohol induced nightmare. This is really happening. Bryn has clearly left their party without so much as a proper goodbye. Now Fang? This is too much for Sasha to handle, too much change in such a short amount of time.

Where did this even come from? Was it him? Was it the party?

Was it her?

Sasha has a million and two questions running through her mind right now. None of which she can vocalize because her less than sober tongue won't let her. Magda is on the floor, crying and clutching a wooden doll. Korel is off to the side, doing the same but at least she's upright... for now. She wants to talk to Fang, talk him out of this decision, but she can't. She knows she can't. This is happening, weather she likes it or not. Her two party members are falling apart, two of them are leaving, one is somewhere in this city, and another isn't even inside the city walls at all. Right before her eyes, Sasha watches her the pieces of her party fall apart.

Someone has to try to keep them together.

"And there's nothing I can convince you with to make you stay?" Sasha can't help but try again. It's a fruitless endeavor, made clear when Fang shakes his head again. Sasha lets out a humorless chuckle. He's a stubborn bastard, all the way to the end of the line. She loves that about him. It's probably what she'll miss most about him too, when she feels his absence later- when she goes to look for him and will find no one there.

But Magda is still on the floor crying and Korel is not looking like she will hold on for much longer. Someone has to salvage these lost parts, so Sasha holds out her hand for Fang to take and says in the most cordial time she can muster, "alright. Take care of yourself out there, Fang. Good luck."

Fang takes her hand and she shakes it once: professional, cool, and calm. The venner is shattered almost instantly when Fang pulls her into a backbreaking hug and it's all Sasha can do not to cry right then and there.

"We're going to miss you so much, Fang." I'm going to miss you so much, is what Sasha doesn't say, but she puts as much of the emotion into their hug as she can. She and Fang have never been the most chatty people of their party, but when it was just each other, they never needed to be. They understood one another beyond words. Their shared language was one of action.

So he must know how much I love him, right? Sasha thinks as they released each other from their hug. Fang knows how much I value him, in and out of combat, right? Sasha watches him say his final goodbyes to Korel, Magda and Sprinkle. He knows that I think of him as a brother, right?

She watches him walk out the door.

The door closes with an insultingly gentle click.

And then there is nothing.

Nothing left but two emotionally wrecked party members and another dangerously close to joining them.

Sasha stares at the door, waiting. Waiting for Fang to come back, for Bryn to pop back and go, "just kidding!" She waits for the door to open: for Fang to return, for her Noa and Ioh to walk through that door like nothing has changed, for her sisters Genesis and Mirabel to gently shake her awake from this too long nightmare...

The sound of crying draws Sasha out of her spiral. Magda is still on the floor. Sasha grabs a heavy blanket from the floor and gently touches Magda's back. Sasha looks over to Korel and gestures towards the big bed: the one they had all ignored in favor of the pillow fort Bryn had insisted they make on her last night.

Korel, thankfully, understands. Magda soon follows suit. Before she knows it, Sasha is in a squishy bed with her arms wrapped around her two crying party members. She holds them close, allowing them to cry all they need. "They'll be okay." She whispers to them. Her voice fills the room where six people used to be. It echoes off the walls. She doesn't like how big this room is anymore.

"He'll be okay." She whispers, because of course Fang will be. It's Fang. And if he's ever not, they'll all come running.

"We'll be okay." She whispers softly, more to herself than her two friends. It's not a reassurance so much as it is a hope: a small prayer she sends off into the universe for any higher power to hear and ignore as they always do. It's alright, though. Sasha has never liked the idea of leaving things up to a higher power: not when she can do something about it right now.

"We'll get through this." Sasha says to herself, not knowing if she's loud enough for Korel and Magda to hear her. She holds them closer to her, squeezing them a little tighter, trying to make sure that they're still really here with Sasha in the beginning of this horrible new normal. "I know it."

They will all get through this. It will not be easy, and the process will not be kind, but they will all see the other side of their grief because they will go through this together. Sasha will make sure of it.

Sleep takes a hold of all three of them soon. The blanket over them is soft and weighted. As the sunlight trickles in through the window blinds and pools onto the floor, no one stirs inside this room. Three women hold one another close underneath the covers, and as New Druzzok starts its day outside and people make their way across the city, there is a moment not of what is lost, but a glowing reminder of what they're found.