#korp dtdhan

[im-copier-bitch-blog]

“Sakin olmalıyız. İnan bana, ben de senin kadar korkuyorum ama farkındaysan kapıyı yumruklayıp bağırmıyorum.” 

[thxfemaletitxn-blog]

‘’Tanrı aşkına! nasıl sakin kalabiliyorsun? okulda bir öğrenci kurşun yedi ve biz burada tıkılı kaldık. ‘’

[bellatrixgold-rpg-blog]

“O sesler de ne?”

[valentina-hypatia-blog]

“Yeter artık kes şunu! Kapılar kilitli, anlamakta zorluk mu çekiyorsun?”

[urfooler-james]

“...Zaten herkes gergin durumda ve sizin kavganızda buna hiç yardımcı olmuyor!”

[kittxnx-blog]

“Mızmızlanmıyorum! Bir yerde kapalı kalmaktan gerçekten nefret ederim.”

[illkissyouafterthatboom-blog]

“Biraz sakin olmayı denesen diyorum. Adamların güçleri olup olmadığını bile bilmiyoruz, tedbirli olmalıyız. İkide bir kapıyı yumruklamak hey, burada birileri var, gelin bize saldırın! demekten başka bir işe yaramıyor açıkçası.”

[valeriemoss-blog-blog]

Valerie bu saldırı safsatasından o kadar da etkilenmemişti. Hadi ama! Eğer siz de bir terör örgütünün içinde büyüseydiniz bu kadar rahat olurdunuz. Yine de içinde birazcık endişelenmiyor değildi. Her an tetikte duruyordu. Kendini rahatlatmak için kaçmadan önceki yaptığı çalışmaları düşündü.

2014. HYDRA.

“Karşıma geç!”

Karşısına geçen adam korkudan titriyordu. O ise bunu umursamayacak kadar amacına odaklanmıştı. Ses tonu üzerinde oynayarak adama talimatlar vermeye başladı.

“Sağa dön. Sola dön. Bana yaklaş. Duvarın yanına git.”

Basit komutlarla başlamıştı ama biraz eğlenceden zarar gelmezdi.

“Amuda kalk. Maymun gibi dans et. Zıpla. Senin bir salak olduğunu söyle.”

O bu şekilde eğlenirken komutanın biri gelip onu uyarmıştı. Valerie ise duygusuzca sırıtıp bir sirene dönüşmeye başladı. Göz rengi değişip kanatları çıkarken karşısındaki adam korkudan titriyordu. Güçlü bir çığlık attığında karşısındaki iki adamın da ağzından kan gelmeye başladı. Kısa bir süre sonra da öldüler. Normal birinin biraz tereddüt etmesi ya da üzülmesi gerekirdi ama Valerie hiçbir şey hissetmiyordu. Yine kendini sorguladığı anlardan birindeydi. Sonuçta bunlar zarar verdiği ilk insanlar değildi. Diğerlerinde de aynısı olmuştu. Hissetmemişti. Niye hiçbir şey hissetmiyordui? Aslında gayet iyi bildiği fakat söylemek istemediği gerçeği iç sesi fısıldadı:Çünkü sirenler hissetmezler.

Günümüz.

Valerie anılarından geri döndüğünde sırasına biraz daha sindi. Şuan etrafta düşman yoktu. Sakin olmalı ve yavaştan kırmızıya dönen gözlerini düzeltmeliydi. Etrafındakilere sorunu belli etmemeliydi. Ailesinin onu bıraktığı gibi birileri daha onu bırakmamalıydı. 

Valerie fark etmeden düşünceleri onu daha da panikletecek yerlere kaymıştı. Derin nefesler alıyor ve deli gibi çığlık atmak istiyordu. Ancak şuan ne yeri ne zamanıydı. Sanki o sakinleşmeye çalıştıkça içindeki çığlık atma isteği daha da artıyordu. Ne zamandır bunu yapmadığının farkındaydı ve şuan sadece şu düşüncelerden kurtulmak için bile bunu yapabilirdi.

“Hayır Reyna, hayır! Sakinleş. Şimdi olmaz. Asla olmaz. İnsanlara zarar vermemelisin. Sakinleş.” 

Ne yazık ki siren güçleri kendi üzerinde işe yaramıyordu. Herkesin şaşkın bakışları altında gürültüyle ayağa kalkıp cama doğru ilerledi. Biraz sakinleştikten sonra birinin ona seslendiğini duydu. Her ne kadar tam düzelmemiş kırmızı gözleriyle biriyle göz göze gelmek istemese de bulundukları durumu düşündüğü birinin yardıma ihtiyacı olabileceği ihtimaliyle arkasına döndü.