#kostas kariotakis

[ma-pi-ma]

Noi siamo sensazioni un po’ disperse.

Kostas Kariotakis

[nijaded]

🌹Modern Greek Poetry; Athens, by Kostas Karyotakis🌹

[greekliterature]

[Ακολουθεί το τελευταίο σημείωμα του Καρυωτάκη, διαβάστε με σύνεση]

Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερο μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι' αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ' αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ημουν άρρωστος. Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέσει την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.

Κ.Γ.Κ.

[Υ.Γ.] Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ορισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.

Κ.Γ.Κ.

[mauditparmephistopheles]

Moon XXXVI

Questa sera la luna dentro il mare cadrà come una perla pesantissima. E giocherà sopra di me la folle, la folle luna. Si frangerà l’onda color rubino sui miei piedi spargendo mille stelle. Le mie mani saranno diventate due colombelle: e saliranno – due uccelli d’argento – a riempirsi di luna – come coppe e di luna le spalle e i capelli m’irroreranno. Il mare è un oro fuso. Metterò in una barca il mio sogno affinché veleggi. Chiara, diamantina ghiaia calpesterò. Quando la luce l’attraverserà sarà perla pesante il mio cuore. E riderò. E piangerò... Ma guarda, ecco, ecco la luna!

KOSTAS KARIOTAKIS

[greekliterature]

Ο Κώστας Καρυωτάκης (30 Οκτωβρίου 1896 - 21 Ιουλίου 1928) ήταν Έλληνας ποιητής και πεζογράφος. Θεωρείται ως ο κυριότερος εκφραστής της σύγχρονης λυρικής ποίησης και τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από τριάντα γλώσσες. Για το έργο του έχουν γραφεί εκατοντάδες εργασίες και βιβλία, πραγματοποιήθηκαν δεκάδες ειδικά συνέδρια.

[axlna]

Ballade to the Forgotten Poets of the Ages - Kostas Karyotakis

Detested by both men and gods,

like nobles who have bitterly decayed,

the Verlaines wither; wealth remains

to them, of rich and silvery .

With ‘Les Chatiments’ the Hugos are intoxicated

by their terrible Olympian revenge.

But I shall write a sorrowful

ballade to the forgotten poets.

Though the Poes have lived in misery,

and though the Baudelaires have suffered living deaths,

they ve all been granted Immortality.

Yet no-one now remembers,

and the deepest darkness has completely buried,

every poetaster who produced limp poetry.

But I make as an offering this reverent

ballade to the forgotten poets.

The world’s disdain is heaped on them,

but they pass by, unyielding, pallid,

sacrifices to the tragic fraud that

out there somewhere Glory waits for them,

that wise and merry virgin.

But knowing that they re all due for oblivion,

I weep nostalgically this sorrowful

ballade to the forgotten poets.

And off in some far future epoch:

‘What forgotten poet’ I should like it to be asked

‘has written such a beggarly

ballade to the forgotten poets?’

[mjljmj]

Noi siamo cetre

Noi siamo cetre un poco sgangherate.Il vento, quando passa sulle corde,come catene sospese, risvegliadei versi, dei rumori dissonanti. Noi siamo antenne un poco singolari.Come dita s’innalzano nel caos,in cima ad esse echeggia l’infinito,ma ben presto cadranno giù, spezzate. Noi siamo sensazioni un po’ dispersesenza speranza di concentrazione.Nei nostri nervi tutto si confonde. Ci duole il…

View On WordPress

[inspiwriter]

Αισιοδοξία Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει στο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου. Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάση μ’ αυτοκρατορικήν εξάρτυση πρωινού  θριάμβου, με πουλιά, με το φως τ’ ουρανού και με τον ήλιον όπου θα τα διαπεράσει.  [...] Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει από εκατό δρόμους τα όρια της σιγής, κι ας τραγουδήσουμε, το τραγούδι να μοιάσει νικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής— τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης, και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάσει.  Optimism Let us suggest that we haven’t yet reached that black dead-end, the abyss of the mind. Let us suggest that forests have arrived dressed in imperial clothing of morning triumph, along with birds, along with the sky’s light and the sun that will pierce through them. […] Let us suppose that we haven’t arrived Through a hundred different routes at the borders of silence, And let us sing, the song let it be similar To a victory fanfare, the outburst of a cry – To entertain the flame-coloured demons, In the depths of the earth, and above, the humans also.

Κώστας Καρωτάκης [Τα τελευταία ποιήματα, 1928] - Kostas Kariotakis [The final poems, 1928]