#kurabiyem

[moonshinezeus]

Sahile vurmuş bir denizkabuğu içinde buldum seni

Saçlarında dalgalar akıyordu gözlerinde bir mercan kayası

Sonra aldım kuruttum seni

Sana sarılıp uyudum

Tüm herşeyden avuttun beni

Ama denizler senin yolundu

İyi ki doğdun sevgilim seni her zaman çok seven ve her zaman seni bekleyecek olan ben ...

[hediyekutuatolyesi]

#Kurabiye #Kurabiyeler #Elmalıkurabiye #Kurabiyetarifleri #Kurabiyem #Kurabiyetarifi #Tuzlukurabiye #Kurabiye_Tariflerim #Butikkurabiye #Kurabiyeleri #Kurabiyecanavarı #Kurabiyesiparisi #Kurabiyelik #Şekerhamurukurabiye #Kurabiyekalıbı #Kurabiyesiparişi #Kurabiyetariflerim #Kurabiyesi #Sekerhamurukurabiye #Kurabiyekaliplari #Kurabiyekursu #Bebekkurabiyesi #Kurabiyelerim #Kurabiyekalıpları #Kurabiyepasta #Kurabiyemalzemeleri #Gramkurabiye #Kurabi̇Ye #Kurabiyeci #Sekerhamurlukurabiye https://www.instagram.com/p/BsBjChZn8ZF/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=1fqwfs3r1odv6

[benkimimbendebilmiyorum-blog]

Bazı insanlarla hayat gerçekten harika.

O bazı insanlar sizde de var mı?

Benim var da ondan soruyorum, evet, ne diyorduk? O özel insanlar evet, onlardan iki tane var bir de, Allahım, çok şanslıyım galiba. İkisiyle de istediğim salaklığı yapabilirim, her hareketim onlara çok şirin gelir ve beni ben gibi kabul edebilen nadir insanlardandır. Tabi bunlarla ayrıyeten yaşıtız, bu da demektir ki: YAŞASIN EĞLENCE!

Bunlardan birinin adı Kurabiye, diğeri ise Asocan. Asocan en hiperaktif olanımızdır. Buna rağmen çok yer, çok güler ve güldürür. Kurabiye ise en titizimiz, düzenlimiz ve akıllımızdır. Bense bu ikisinin arasındaki sakin, sırıtan ve anaç kızım!

Bugün Kurabiye'nin ebeveyni bizi iki sınava yazdırmıştı, seni seviyorum X TEYZE! O olmasaydı kesinlikle kurabiyemle bir araya gelemezdik. Bugün öğle sıralarında kurabiyemle bir AVM'nin önünde buluştuk. On dakika sonra başlayacak olan sınav yerimize doğru yürüdük. Yeni telefon almış, bir inceledim, "Ehe, iyi iyi. Konuşuyorsan da züper." dedim, gülüştük. Aniden servisten E ile karşılaştım. Sırıttım ve el salladım. Ahaha, çocuk kızardı ve gülümsedi. E mi kim? E şey ya, R'nin arkadaşlarından, hem de bizim serviste.

Sınava girdik, çıktığımızda bize yüce Allah 50 dakika ekstra süre eğlence hakkı tanımıştı. Çok sevindik! Çünkü sınavın soruları ve dakikası bizim hesapladığımızdan daha az çıkmıştı. Hemen birer sıcak mini pizza alıp yürümeye başladık.

"Biri bizi görürse ben onun ikiziyim diyelim, olur mu?" dedik birbirimize. Çünkü halimiz o kadar komikti ki, düşünün; bardaktan su akarcasına yağmur yağıyor ve iki obur kız ellerindeki mini pizzaları bitirme peşinde hızlı hızlı yürüyor. Neyse ki tanıdığımız öyle önemli kimseler çıkmadı.

Anında bir teknoloji mağazasına sığınıp o güzelim telefonlara ve MP3 çalarlara baktık. Şuan telefonum ve MP3'üm olmadığı gerçeğinin hüznüyle baktım onlara. Neyse ki Mart'ta bir telefonum olabilecek, Mayıs'ta da nasipse MP3'üm. En üst kata çıktığımızda ev eşyaları bölümündeydik. Kurabiyemle güzel Ankara'nın küçük, şirin bir evinde oturduğumuzu hayal ettik. Kurabiyem küçük ve cici bir tost makinesini gösterdi.

"Bunlarla tost yapacağım."

Ben tam elimle meyve sıkacağını gösteriyordum ki o da nesi 249.90! Geri çektim.

"Eheh, plastiğinde sıkarım yani, o da mı zor. Hıh." diyip çocuk oyuncakları bölümüne girdik. Ben gelecekteki çocuklarıma alacağım oyuncakları gösterdikçe "Aiy!" sesleri çıkardım. Ama çok şekerlerdi, görmelisiniz. Böyle oyuncak mutfak eşyaları, markette kasiyer olabileceği bir sürü ıvır zıvır, doktorculuk oyunları için bir sürü şirin şey... En sonunda peluşlara bir baktık. Kurabiyenin yeni telefonuyla birkaç poz da verdik hatta.

Sonrasında 15 dakikamız vardı. Bizim buralardaki büyük kırtasiyeye gittik. Ordada bir sürü rengarenk defterler, anahtarlıklar ve günlükler vardı. Benim bölümümüze -kitapların olduğu yere-geldiğimizde buraya geleceğimizi akıl etmediğime pişman oldum. Olsun, yine de diğer ay annemle geleceğim ve almayı planladığım o 4 kitabı da alacağım!

Burda çok kalamadık; çünkü canım acayip kakaolu krem tatlı çekti. Bir pastanenin önünde durup aldık ve yine yolda yemeye başladık. Yarımına doğru bunun puding olduğunu anladım; ama umursamadım. Yine de harikaydı ve sonuçta çikolataydı.

"Ben cumhurbaşkanı olsam herhalde çikolataları bedava yapardım."

Aynen böyle dedim, evet. Çok hayalperestimdir.

Sınavdan çıkışta sınav sorularının ne kadar saçma olduğundan ve çevremizdeki insanların conoluğundan yakınmadan edemedik. Ama bilirsiniz; sonlar hüzündür. Sözde Kurabiyenin otobüsü daha geç geliyor diye gelen otobüse binemesem de asıl nedeni onu bırakmak istememdi. Bugünü bana o kadar zevkli yaşatmıştı ki, bir türlü onu bırakasım gelmiyordu. O arabaya binerken ona sarılıp öptüm.

"Halan bir daha bizi sınavlara yazdırsın!" dedim arkasından. Gülümsedi, haklıydım, o da mutluydu.

İşte böyle. Çok güzeldi bugün. Yaşadıklarım, hissettiklerim o kadar doğaldı ki ya da şöyle diyeyim; ben o kadar doğaldım ki! Seni seviyorum kurabiyem. Asocan seni de. Bana yaşattıklarınız o kadar güzel ki, umarım ömür boyunca beraber olabiliriz.

[benkimimbendebilmiyorum-blog]

Kurabiyeme...

Kurabiyem,

seninle yaşadığımız o kahkaha süslü anıları yaşamayı çok özledim. Çevremizi zerre kadar takmadan yaptığımız o dandik icatları, taklitleri ve dedikoduları... Hayallerimi söylediğimde senin onu önüme harikulade bir şekilde önüme getirmeni çok özledim. "Ahahahahahahhaha, dur daha fazla gülemeyeceğim. Karnıma ağrı girdi hohohohohoho." demeyi bile, inan... Acı çektiğimi anlayışını, "Seni anlayamıyorum; ama..." cümlelerini, kalemliğini... Kalemliğimi unutma demiştin bir yazında, unutmadım. Hala o mavi içi en az bir kilo kalem dolu kalemliği hangi insanoğlu unutabilirdi ki? Hele de seni kızdırdığımda kafama ineceğimi bal gibi bildiğim halde...

Yarın doğum günün kurabiyem,

hatırlıyor musun? Üç doğum gününde de beraberdim seninle. Pastayı ikimiz kesmiştik, sırıtmıştık fotoğraf makinesine... O günler ne de güzeldi. O zamanlar bir hayalimiz vardı, ortak bir hayal. Ankara'da bizim Ankara'mız kadar sakin bir evimiz olacaktı. İçinde sen, ben, Asocan ve eşyalarımız... Hatta o evi çizmiştin bir keresinde, Asocan'la ben kendi odanı büyük çizmişsin diye itiraz etmiştik. Gerçekte olsa asla itiraz etmeyeceğimi bile bile... Haftasonları küçük ev partileri hazırlayacaktık, üçümüzün de sevgilisi olacaktı ve çok güzel olacaktık. Sevgililerimizi Asocan'ın taklit ettiği ve karnımıza kramp girene kadar güldüğümüz beden eğitimini hatırlıyor musun? Ben benimkinin üstüne çıkıyordum sinirden, sen seninkini oraya buraya savuruyordun. Hala üçümüz olmayı özledim. Üçümüz... Asocan ve sen doktor olacaktınız, bense avukat. Hergün yorgunlukla eve gelip seksi bir biçimde çantamızı bırakıp günümüzü neşeli/öfkeli bir şekilde anlatacaktık. Ben hergün size kurabiye- portakal suyu hazırlayıp getirecektim siz derse çalışırken... "Mola vakti!" diyecektim anaç bir şekilde.Yağmurlu gecelerde korkacaktık belki, yatağa sığmayıp yer yatağında kıvrılıp, birbirimize sarmaş dolaş uyuya kalacaktık. Kimse çekiştiremeyecekti bizi, çünkü hem güzel hem de akıllı olacaktık. Gerektiğinde lafı üçümüz de on ikiden vuracaktık. Sizinle beraberken kimse tarafından incitilmemeyi özledim. Asocan'ın o anda bitivermesini ve söylediği lafla ortalığı yerle bir etmesini, senin gerekirse kaba kuvvetle o kişiyi yere indirmeni...

İyi ki doğdun, birtanem, kurabiyem, herşeyim,

Sana bir günlük hediye edeceğim bugün. Üstüne tüm kötülükleri ve mutlulukları dök olur mu? Sana yapılan haksızlıklar kağıtta eriyip gitsin, mutluluklar kağıtla birlikte çoğalıversin. Yanında olamadığımı bilsen de o defteri ben farzet. Biliyorum, o defter bittiğinde belki yanında olamayacağım çok çabalasam da. Ama sen hep içimde bir yerlerde, benimlesin biliyorum, hissediyorum. Bir yerlerde benimle bir geleceğin olacağını biliyorum. Hatta buna eminim de. Çünkü benim şu hayatta tek bildiğim; sevdiklerim ne kadar bana uzak olursa olsun mesafelerin bir anda eriyip gittiği... Seni seviyorum kurabiyem, sen iyi ki doğdun ve iyi ki yaşıyorsun. Belki de hayata gelmiş olan en mükemmel şeylerden birisin.