και απόδειξη γιαυτό είναι οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια μου .
Η ημικρανία που σφαγιάζει το μυαλό μου.
Η ολοήμερη μάχη με την υπνηλία και κουτουλάω.
Το ότι ξεχνάω να πάρω τα χάπια μου.
Ξεχνάω να πάρω τα μάτια μου,
από πάνω σου, και αυτά μένουν εκεί.
Συνεπώς, εγώ είμαι τυφλή.
Ήδη δεν κοιμάμαι και δεν βλέπω.
Να χάσω την αίσθηση στην αφή και την ακοή;
Μονάχα η αίσθηση ότι θα με εξουθενώσει αυτός ο κρύος αγώνας.
Πόσες φόρες να καταρρεύσω;
Τόσες απόπειρες για να σε γοητεύσω.
Πως τα αντέχετε εσείς οι άνθρωποι όλα αυτά τα ανθρώπινα;
Λάθος χρόνος, αναρωτιέμαι αν κοιτάω το ρολόι σκόπιμα.
Ξυπνάω με το βάρος του χθες. Σηκώνομαι με το βάρος όλης μου της ζωής. “