Saving up by spending
Ik weet wat ik wil. Het staat in groot contrast met hoe mijn leven er twintig jaar lang heeft uitgezien en er op vandaag nog steeds voor een stuk uitziet. Ik wil banden smeden, ervaren, mezelf uiten, openstaan voor. Ik wil leven… Ik wil gelukkig zijn. Bergen moeten beklommen worden om deze volmaaktheid vorm te geven. Elke overwinning zet ik dan ook in functie van het pad dat ik bewandel naar die volmaaktheid. Het buikje van mijn roze varkentje begint stilaan wat door te hangen. Ik spaar namelijk alle winst van de stappen die ik zette op. Ik spaar ze op totdat het moment daar is, het moment waarop ik eindelijk zal kunnen beginnen leven. Het moment waarop aan alle criteria en verlangens tegemoet is gekomen en de volmaaktheid is ingetreden. Alleen is die weg nog zo lang en moeizaam. Het licht aan het einde van de tunnel is nog niet in zicht. Is dat licht er überhaupt wel?
Nee, die is er niet. Daar moet ik mezelf keer op keer attent op maken. Er is wel een schakelaar, die wanneer er op gedrukt wordt, de omgeving gewillig verlicht en je laat zien dat er helemaal geen sprake is van een tunnel, een pad naar de volmaaktheid. Wel van een weidse wereld die jou aan het oog werd onttrokken. Enkel en alleen omdat je weigerde rondom je heen te kijken en enkel zicht had op vooruit.
Ik koester vele verlangens. Iets dat het leven de moeite waard maakt, in mijn ogen. Jammer genoeg maak ik nog vaak de fout om deze verlangens enkel als waardevol te zien als deze op korte termijn kunnen worden ingewilligd. Keer op keer bots ik dan op een genadeloze muur en laat ik me ontmoedigen. ‘Dan niet…’, geef ik mijn verlangens met een zucht op. Ik leer echter steeds meer dat er tijd is. Na vandaag komt er nog een dag, morgen. En na morgen komt er nog één, overmorgen. En na overmorgen komt er nog een heel leven. Ik probeer voortdurend de strijd aan te gaan met het monster genaamd tijdsdruk. Het voelt aan als een hopeloze krachtsmeting. Toch ben ik, en ik alleen, degene die dit gevecht tot leven geroepen heb. Het tijdsdrukmonster is niet meer een wolk angst die met wat realiteitsbesef heel gemakkelijk weggeblazen wordt. Ik hoef inderdaad geen levenswijzingen door te voeren van de ene dag op de andere. Het is meer dan oke om niet perfect in het plaatje van je verlangens te passen. Dit is een onbereikbaar streefdoel. Zijn verlangens niet net iets die zich aanpassen aan de ontwikkeling van je persoon? Lijkt het dan ook geen nonsens om in een kader te moeten passen dat zich geleidelijk aan, maar zonder onderbreking verplaatst naar een andere focus? Ieder individu is een ‘work in progress’. Het enige wat hierbij vermeld moet worden, is dat het niet toewerkt naar een bepaald eindpunt. ‘Progress’ is dan ook niet het juiste woord. Transiënt is dat wel. Elke persoon in zijn volledigheid van dromen, verlangens, voorkeuren en overtuigingen is een tijdelijk geheel. De persoon die je bent op je 20ste zal een heel stuk verschillen van de persoon die naar voren komt op je 30ste . Er zullen zich andere verlangens opdringen. Aan je levensvisie zal hier en daar hoogstwaarschijnlijk wat gesleuteld zijn. Je voorkeuren zullen misschien niet meer resoluut uitgaan naar datzelfde… Kleine, middelmatige of misschien zelfs grote, maar zekere verschuivingen doen zich voor.
Bij het lezen van een boek, weet je dat elke pagina iets nieuws brengt. Het is dan ook veruit het meest zinvol om elke zin op elke pagina met de nodige aandacht in je op te nemen. Het boek dat je na het lezen van de allerlaatste zin (hopelijk) voldaan dichtklapt, is meer dan die ene zin. Elke letter, deel uitmakend van een woord, elk woord, deel uitmakend van een zin, elke zin, deel uitmakend van een paragraaf en elke paragraaf, deel uitmakend van een alinea, deed zijn onmiskenbare bijdrage aan het uiteindelijke geheel. Zo verdient ook elke seconde van elke dag uit je leven de aandacht die hij verdient. Leef nu. Wacht niet tot je spaarvarkentje uitpuilt van verwezenlijkte verlangens om het geluk na te jagen. Je hebt de tools reeds in handen. Durf je dromen vrijblijvend te koesteren. Wees je bewust van de mogelijkheden, maar ervaar vooral de verwezenlijkingen. Durf te leven op de bouwwerf van je leven en te genieten van het onvolmaakte. Probeer die kruiwagen de berg op te zeulen, maar gebruik hem evengoed als ligzetel uitkijkend op het nu.
Het is tijd om dat spaarvarkentje met één slag van de hamer aan scherven te slaan en te leven. Nu.