Told you so!
Wijsheid wordt gezien als een eigenschap uitsluitend weggelegd voor volwassenen en ouderen. Verworven levenservaring brengt hen tot een solidere vorm van functioneren. Hun verleden doet dienst als een stappenplan voor het heden. Als er beslissingen genomen moeten worden, zal een volwassenen persoon per definitie een meer mature kijk op de situatie hebben. Als jongere dien je dan ook respect op te brengen voor je ouders, grootouders en andere zogezegd volleerde personen. Zij kunnen je gidsen doorheen de wondere wereld van het opgroeien. Vaak eigenen ze zich deze taak dan ook onverdeeld toe. Een nee wordt niet geduld. Een twijfel wordt onthaald met gelach. Er wordt heftig aan het stuur van je levenswagen getrokken. Zij hebben nu eenmaal hun wijsheid op zak. Dan is dat toch veroorloofd, niet? Een gids hoort toch aan het roer te staan?
Daar kan ik het alleen maar heel sterk oneens mee zijn. Als een gids je meeneemt op een rondleiding door een historische stad, is zijn enige taak je te laten zien en te ontdekken. Het zou veruit zijn bedoeling moeten zijn om zijn ervaringen aan je op te dringen en je te dwingen tot eenzelfde appreciatie of opinie. De gids kan je enkel maar de objectiviteit aanbieden. De subjectiviteit ligt volledig in jouw handen. Hoe jij kunstwerk of een oude molen tegemoet komt, ligt bij jouw persoon.
Hoe je je leven benadert, maakt dus deel uit van jouw keuzes. Je familieleden waaronder ouders en grootouders horen enkel een ondersteunende rol op zich te nemen. Zij zorgen voor een stevig paar stapschoenen. Maar het stappen, het uitstippelen en bewandelen van je pad, is jouw en enkel jouw taak. De kans om te ontdekken is essentieel. Enkel op die manier ben je in staat om jouw portie van levenswijsheid te verwerven.
Levenservaring komt niet aanzetten in voorverpakte vorm. Integendeel. Het is een heel persoonlijk bouwproces en volledig subjectief. Levenswijsheid bekom je door onnoemelijke keren te vallen, maar ook telkens opnieuw op te staan. Het feit dat een ander je levenspad uitstippelt, verhindert je misschien grote fouten te maken. Maar het ontneemt je nog meer de kans om te leren en inzichten te krijgen, hetgeen de basis vormt van levenservaring.
Levenswijsheid kan niet geplagieerd worden. In het beste geval kan je in de voetsporen treden van een andere. Maar wat als die voetsporen uiteindelijk ten einde lopen? Op wie zal je dan kunnen terugvallen? Doordat je je persoon geen kans hebt gegeven zijn eigen ontdekkingsreizen te ondernemen, zal je hoogstwaarschijnlijk radeloos achterblijven, als een makkelijke prooi voor het leven. Als jongere werd ik voortdurend inzichten en opinies opgedrongen. Ik volgde en kopieerde, niet bewust van de ik binnenin. Het is heel erg geestdodend om een ander zijn ervaringen te internaliseren. Op deze manier word je eigenlijk niet meer dan een geprogrammeerde robot, in staat om te functioneren, maar dat enkel met input.
Je kan soms een harde smak maken op een koude, stenen vloer, waarvan je misschien niet meteen recupereert. Dit zal heel zeker zwaar vallen. Maar wat eveneens een zekerheid is, is dat kracht die uitgaat van het op eigen vermogen opnieuw rechtstaan, dit ruimschoots tegemoet komt. De wijsheden van een ander kunnen wel degelijk de meest geschikte zijn. Maar deze zullen blijven aanvoelen als opgelegde regels als je niet zelf de strijd aangaat. Bij de adviezen die ik als jongere kreeg, zaten er toch ook enkele zinvolle zaken voor mij tussen. Deze leerde ik echter pas appreciëren toen ik eindelijk de kans kreeg zelf te ontdekken wat zinvol voor mij is. Ik bouw nu elke dag aan mijn levenswijsheid. Dit door te ervaren. Op eigen houtje. Op deze manier waren de voorbij zes maanden leerzamer voor mij dan die andere twintig jaar.
Trek die kwaliteitsvolle stapschoenen aan, maar teken zelf je plan uit. Leerrijker dan dat wordt het niet.
