Ik sta met jou op, en ik ga met jou naar bed. De hele dag door besef ik me hoe ik jou niet kan accepteren. Wandelend door de supermarkt gangen probeer ik mezelf over te halen om jou tekort te doen, met iedere gedachte ben ik een stukje verder weg van acceptatie. Ik hou je vast, maar ik haat je. Waarom ben je niet zoals ik had gewild? Waarom kan ik jou niet veranderen? Dat heb ik in ieder geval wel geprobeerd, maar gelukkiger werd ik niet. Rationeel gezien weet ik dat ik je vast moet houden en tegelijkertijd van jou moet houden. ‘’Fake it until you make it’’ zei mijn beste vriendin jaren terug. Ik voel me nog steeds zo klunzig, mollig en dom als toen. Ik denk dat we allebei moe zijn van de strijd. Het slagveld is onzichtbaar, die kennen wij alleen. De strijd waar jij nooit om hebt gevraagd. Ikzelf eigenlijk ook niet, maar jij bent daar de dupe van. Ik hoop dat je een beetje kan uitrusten wanneer ik met een kop thee op bed lig te lezen. Ik durf dat zelf nog niet.
