Wat doet een orthopedagoog?
Normaal gesproken zijn ouders er iets eerder dan 9.00 uur. De receptie belt me op en na mijn laatste voorbereidingen loop ik naar mijn bezoek. Klaar voor het intakegesprek. Het komt maar weinig voor dat ouders te laat zijn, maar toch.. je maakt het wel eens mee. In zo’n ‘als… dan…’ situatie, handel ik resoluut. Want één keer uitlopen, is voor mij de hele dag uitlopen. Kort geleden deed zo’n situatie zich voor. Ik belde de veel-te-late-ouders op en ging het een en ander na; datum: check, die kwam overeen. Tijdstip: check, ook gelijk. Maar bij mijn ‘check’ ‘locatie’ bleek er toch even sprake van een miscommunicatie. Noem het gerust een grote. Mijn ouders, naja de ouders van het kind dat ik die ochtend zou onderzoeken, ‘mijn ouders’ dus, stonden op een wat vreemde plek. Op mijn vraag, ‘ kunt u het vinden’ was hun antwoord ‘nee (!)’ , vervolgd door ‘ het is hier ook zo groot’ . Groot? Was mijn gelukkig-stilzwijgende-reactie? Groot? Zo groot is het bij ons toch niet? Ik vervolgde mijn check, door te vragen op welke locatie ze waren. Waarop ‘mijn moeder’, antwoordde: locatie? Wij staan gewoon in het ziekenhuis. ZIEKENHUIS?? Mijn reactie was deze keer alles behalve stilzwijgend.. ‘Ja, we moeten prikjes halen tegen de dyslexie’, werd mij verteld. Oef..
Een orthopedagoog. Naast de verwarring over deze genezing van dyslexie, of beter gezegd, het voorkomen ervan zijn er ook mensen die mijn beroep nog wel eens verwarren met een ander, ook mooi, beroep. Ik neem je mee terug in de tijd. Gezellig de schaal met worst doorgevend, je kent het wel die verjaardagen, komt ook altijd je werk ter sprake. Heerlijk, ahum. Op je vrije dag, wéér over werk. Maar goed. Zo werd mij eens gevraagd wat mijn beroep is. ‘ Ik ben orthopedagoog’, zei ik. Een bescheiden glimlach van beide kanten. Degene die mij de vraag stelde, glimlachte ook en knikte alsof ze het begreep. ‘Een orthopedagoog’, zag ik haar denken. ‘Misschien’, zei ze ietwat zacht, ‘misschien zou je eens naar míjn voeten willen kijken’. OMG (O My God ..!), gaan we weer dacht ik direct. Voordat ze ook maar verder kon gaan met haar voeten-klachten, viel ik haar snel in de reden. ‘Nee, nee, nee’, zei ik, ‘dat is een orthopeed’. ORTHOPEEEEEEED dacht ik nog. ‘ Ik werk met kinderen’, zei ik er op een heel rustige manier achteraan. Heel begripvol en heel rustig, ondanks dat me dit al zo vaak is gevraagd, enigszins-geïrriteerd-met-de-worst-in-m’n-hand dus. Oooow zei ze(..!), ik dacht écht-heel-even dat het kwartje was gevallen, maar nee… ‘ oooww (..!), zei ze, ‘je werkt dus met voeten van kinderen.. (!). #grrrrr